Friday, March 18, 2011

တရားမင္းသခင္ - ၈။ အၾကင္နာႏွလံုးသား

ထိုေန႔ကား လယ္ထြန္မဂၤလာ က်င္းပေသာေန႔ ျဖစ္ေလသည္။ သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးသည္ တန္းစီလ်က္ရွိေသာ အေႁခြအရံမ်ားႏွင့္အတူ ဘုရင့္လယ္ကြင္းသို႔ ျမင္းစီး၍ ႂကြခ်ီေတာ္မူ၏။ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ မင္းႀကီးေဘးမွ ကပ္လ်က္ လိုက္ပါလာ၏။ ႏြားထိန္းတို႔သည္ ေရွ႕ဆံုးမွေန၍ မ်ိဳးေကာင္းမ်ိဳးသန္႔ ႏြားသိုးမ်ားကို ေမွာင္းႏွင္လ်က္ ရွိေနၾက၏။ ထြန္မ်ား ထမ္းပိုးမ်ား ႏွင္တံမ်ား ႀကိဳးမ်ားကို ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ျမင္းဆြဲယာဥ္တိုျဖင့္ သယ္ယူၾက၏။ ထိုစဥ္ မိခင္ ဆိတ္မႀကီးႏွင့္ သားငယ္ ဆိတ္ကေလးတစ္ေကာင္ကို လူႏွစ္ေယာက္က နန္းေတာ္တြင္းသို႔ ဆြဲသြင္းေနသည္ကို သိဒၶိတၳမင္းသား နန္းေတာ္အ၀င္ တံခါးအေရာက္တြင္ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရ၏။ တစ္ေယာက္က ဆိတ္မကို လည္ပင္းမွာ ႀကိဳးႏွင့္ခ်ည္၍ ေရွ႕ကဆြဲေနစဥ္ အျခားတစ္ေယာက္က ေနာက္မွေန၍ ဆိတ္သားအမိကို တံဖ်ာႏွင့္ ႐ိုက္ႏွက္ တြန္းပို႔ေန၏။ ဆိတ္မသည္ ၾကားရသူတို႔ စိတ္ႏွလံုး ထိခိုက္ရေလာက္ေအာင္ တုန္လႈပ္စြာ ေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္းလ်က္ ေရွ႕တိုးရန္ ျငင္းဆန္ေန၏။ သို႔ေသာ္ ေနာက္က႐ိုက္ႏွက္ေန၍ နာၾကင္လြန္းေသာေၾကာင့္ တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ႏွင့္ ဒရြတ္ဆြဲ လိုက္ပါေနရရွာသည္။ ဤျမင္ကြင္းကို ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစိတ္ျဖင့္ ၾကည့္ေနသူ သိဒၶိတၳမင္းသားသည္ မင္းႀကီးကို ေမး၏။

“ဆိတ္မႀကီးနဲ႔ ဆိတ္ကေလးကို ၾကည့္စမ္းပါ ခမည္းေတာ္ ဘုရား။ သူတို႔ နန္းေတာ္ထဲ၀င္ဖို႔ အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္ေနၾကပါလား။ အဲဒါ ဘာလုပ္တာလဲ ခမည္းေတာ္ ဘုရား။”

“ႏို႔စားဆိတ္ပါ သားေတာ္။ ျမင္းေတြကိုျမင္ေတာ့ ေၾကာက္လို႔ တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။”

လယ္ထြန္မဂၤလာ ပြဲေတာ္အတြက္ ဆိတ္သားအမိကို အသားေပၚဖို႔ နန္းေတာ္တြင္း ဆြဲသြင္းေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း မင္းႀကီးသိထားၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း သားေတာ္ကို အျဖစ္မွန္ ေျပာျပရန္ တြန္႔ဆုတ္ေန၏။ မင္းသားသည္ ခမည္းေတာ္၏ အေျဖကို သေဘာမက်ေပ။ မင္းႀကီးကို ဆက္လက္၍ ေျပာခ်င္ေနေသး၏။

“ခမည္းေတာ္ဘုရား။ ၾကည့္ပါအံုး ဘုရား။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့လူေတြ။ သူတို႔ ႐ိုက္တာနဲ႔ ဆိတ္မ ဒဏ္ရာရေနၿပီ။ ႏို႔တံကေန ႏို႔ေတြေတာင္ ထြက္က်ေနၿပီ။ ရင္အံုေတြၾကားကလည္း ေသြးေတြ ထြက္က်ေနၿပီ။ အသံကုန္ တပဲပဲေအာ္ရင္း ေနာက္ျပန္႐ုန္းေနတာ ေသြး႐ူးေသြးတမ္း ေၾကာက္ေနသလိုပဲ။”

မင္းႀကီးက ျပန္လည္ ေျပာၾကား၏။

“သားေတာ္ရယ္။  အေရးမပါတာေတြေျပာၿပီး ဘာလို႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနရတာလဲ။ ဒီေန႔ က်င္းပမယ့္ ခမည္းေတာ္တို႔ရဲ့ လယ္ထြန္မဂၤလာပြဲအေၾကာင္း ေျပာတာက ပိုမေကာင္းဘူးလား။ ခမည္းေတာ္ျဖင့္ ဆယ့္ကိုးရြာက ထြန္ေျခာက္ဆယ္နဲ႔ ထြန္ယက္မယ့္ လယ္ထြန္မဂၤလာပြဲက ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေပ်ာ္ျမဴးဟစ္ေႂကြးသံကို သိပ္ သေဘာက်တာပဲ။ ခမည္းေတာ္ရဲ့ အေႁခြအရံေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲရတာ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ဒီေျမေပၚမွာ သူတို႔ေခၽြးေတြ ၿပိဳက္ၿပိဳက္က်လို႔။ အဆင့္အလႊာ အနိမ့္အျမင့္ မခြဲျခားဘဲ အတူလက္တြဲ လုပ္ကိုင္ေနၾကတယ္။ ဒီလို က်က္သေရရွိတဲ့ လယ္ထြန္မဂၤလာပြဲက အံ့ၾသစရာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္တဲ့ ရေသ့သခၤမ္းေက်ာင္းထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ႏွစ္သက္စရာ ေကာင္းတာေပါ့ သားေတာ္ရယ္။ ပစၥပၸဳန္ သံသရာမွာ ၾကံဳေတြ႔ရမယ့္ ေလာကထဲက ေသာကေတြကို ေၾကာက္ရြံ႕တဲ့အတြက္ ေတာရပ္မွီၿပီး ဘ၀ရပ္တည္ဖို႔ သူတစ္ပါးကို အားကိုးရတဲ့ သူေတာ္စင္ ေယာဂီရဲ့ သခၤမ္းေက်ာင္းထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ႏွစ္သက္စရာ ေကာင္းတာေပါ့။ ေလာကမွာ ဆာေလာင္မႈ ေျပေပ်ာက္ၿပီး သာယာ၀ေျပာဖို႔အတြက္ စိုက္ပ်ိဳးေရး လုပ္ငန္းမွာ အခုလို အားသြန္ႀကိဳးပမ္းတာဟာ ဒုကၡကို အဆံုးသတ္ဖို႔ အားထုတ္ေနတဲ့ ရေသ့ေယာဂီရဲ့ ႀကိဳးပမ္းမႈထက္္ ပိုၿပီးေတာ့ ျမင့္ျမတ္တာေပါ့။ သားေတာ္။ ခမည္းေတာ္တို႔ဟာ ရွင္သန္ဖို႔ ေမြးဖြားလာၾကတာပါ။ ေကာင္းႏိုင္သမွ်ေကာင္းေအာင္ ၾကာႏိုင္သမွ်ၾကာေအာင္ ရွင္သန္ၾကဖို႔ပဲ။ သက္ရွိသတၱ၀ါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ ဘ၀ရဲ့ သေဘာသဘာ၀ကို ေလ့လာစူးစမ္းေနစရာ မလိုပါဘူး။ ဘ၀မွာ ၾကံဳရတဲ့ အခက္အခဲေတြ ပူေဆြးေသာကေတြ မျပည့္မစံု လိုအပ္ေနတာေတြကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ၿပီး ဆန္႔က်င္ဘက္ အဆီးအတားေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ခ်ီတက္လိုက္တာကပဲ လူသားအတြက္ သင့္ေတာ္တယ္။ အဲဒါဟာ လူသားရဲ့ အျမင့္ဆံုး သဘာ၀စြမ္းရည္ပဲ။ သားေတာ္ အလြန္အကၽြံ အမႊန္းတင္တဲ့ ကာဠာမလို လူစားမ်ိဳးကို ခမည္းေတာ္တို႔ အယံုအၾကည္ မရွိဘူး။ သူက ထယ္ေရးေၾကာင္းထဲမွာ ႏွစ္ပိုင္းျပတ္သြားတဲ့ တီေကာင္ကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ေတာင္သူအလုပ္ကို မစင္ၾကယ္တဲ့ အသက္ေမြးမႈလို႔ ႐ႈျမင္ၿပီး ရေသ့ရဟန္း ျပဳသြားတဲ့သူ၊ ေလာကီဘ၀ကို စက္ဆုပ္ရြံရွာတဲ့သူ။ ခမည္းေတာ္တို႔ရဲ့ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ အေႁခြအရံေတြကို ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္မာျပတ္သားတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔။ သူတို႔ဟာ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ ဘ၀ရပ္တည္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဘ၀ကို စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔တယ္လို႔ မရွိၾကဘူး။ အပိတ္အပင္ အတားအဆီး မွန္သမွ်ကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္သတၱိ သားေတာ္မွာ ရွိပါတယ္။ ဒီ အေႁခြအရံေတြရဲ့ ဦးစီးဦးေဆာင္ လုပ္လိုက္စမ္းပါ။ သူတို႔ လိုအပ္တဲ့ အစာေရစာေတြ ထုတ္လုပ္လိုက္စမ္းပါ။ ဘ၀ရဲ့ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုး ရသေတြကို ခံစားလိုက္စမ္းပါ။”

“ခမည္းေတာ္ . . .။ ခု ေျပာေနတာေတြအာလံုး သားေတာ္ကို ေျပာေနတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္”ဟု သိဒၶတၳ မင္းသားက ဆို၏။

“ဟုတ္တာေပါ့။ သားေတာ္ကို ေျပာေနတာ။ သားေတာ္ကို တည့္တည့္ႀကီး ေျပာေနတာ။”

“ခမည္းေတာ္ . . .။ ဆာေလာင္မြတ္သိမ့္မႈ ေျပေပ်ာက္ဖို႔ ႐ုန္းကန္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကတာတဲ့လား။ ငတ္မြတ္မႈ ေျပေပ်ာက္ဖို႔၊ ရမၼက္ဆႏၵ ၿငိမ္းေအးဖို႔ သက္ရွိအားလံုး ႐ုန္းကန္တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကတယ္လို႔ သားေတာ္ ထင္ပါတယ္။ လိင္ဆက္ဆံဖို႔၊ အစာေရစာ စုေဆာင္းဖို႔ တိရစၧာန္ေတြေတာင္မွ အားသြန္လႈပ္ရွား ေနၾကတာပါ။ ဒါေတြဟာ သက္ရွိအားလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သဘာ၀တရား ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား။ ဒါနဲ႔မ်ား ဒီကိစၥႏွစ္ခုကို လူေတြရဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဂုဏ္သေရလို႔ ဆိုႏိုင္ပါသလား ခမည္းေတာ္ဘုရား။”

“သားေတာ္ . . .။ တိရစၧာန္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ အစာေရစာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မထုတ္လုပ္ႏိုင္ဘူး။ ရပ္တည္ရွင္သန္ဖို႔ သားေကာင္ခ်င္း အမဲလိုက္တယ္။ အပင္ အရြက္ အျမစ္အဥေတြကို စားေသာက္တယ္။”

“ခမည္းေတာ္ . . .။ တိရစၧာန္ေတြကို အမဲလိုက္တဲ့ လူေတြဟာ လူမပီသဘူးလို႔ ခမည္းေတာ္ ထင္ျမင္ယူဆပါသလား။”

“သားေတာ္ရယ္ . . .။ လူေတြဟာ အမဲသားငါး ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးေတာ့လည္း ရွင္သန္ႏိုင္ၾကတာေပါ့။ သာကီ၀င္ေတြရဲ့ အဓိက အစားအစာဟာ ဆန္ပါ။”

“ဒီေန႔က်င္းပတဲ့ လယ္ထြန္မဂၤလာ ပြဲေတာ္ရဲ့ ေန႔လည္စာဟာ ဘယ္လို အစားအစာ ျဖစ္မယ္ဆိုတာကို ေျပာႏိုင္ပါသလား ခမည္းေတာ္ဘုရား။”

“အသီးအရြက္ဟင္း နဲ႔ အမဲဟင္းပါတဲ့ ထမင္းပြဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ သားေတာ္။”

သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာ ေလွ်ာက္တင္ေလ၏။
“အမဲဟင္း ဘယ္ကရပါသလဲ ခမည္းေတာ္ ဘုရား . . .။ အမဲဟင္းလ်ာကို စိုက္ပ်ိဳးလို႔ရတယ္ မထင္ပါ ဘုရား။ လည္ပင္းကို ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ၿပီး နန္းေတာ္မုခ္ဦးကေန ဆြဲသြင္းသြားၾကတဲ့ ဆိတ္မ နဲ႔ ဆိတ္သားငယ္၊ ေနာက္ကေန တုတ္နဲ႔႐ိုက္ေမာင္းလို႔ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ရင္း လိုက္သြားၾကရွာတဲ့ ဆိတ္ေတြ။ အဲဒီ ဆိတ္သားအမိဟာ သားေတာ္တို႔ရဲ့ ဟင္းလ်ာ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ သားေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္ ခမည္းေတာ္ ဘုရား။ သားေတာ္ အမွန္အတိုင္း သိပါတယ္။ အဲဒီ ဆိတ္ေတြဟာ သားေတာ္တို႔ရဲ့ ႏို႔စားတိရစၧာန္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ကူကယ္ရာမဲ့ တိရစၧာန္ေတြကို ဟင္းလ်ာလုပ္တာဟာ လူမဆန္တဲ့လုပ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္ ခမည္းေတာ္ ဘုရား။ အစာအတြက္ သတ္ျဖတ္ျခင္းဟာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို ျမႇင့္တင္ျခင္း မဟုတ္ပါ ဘုရား။ အို . . . ခမည္းေတာ္ ဘုရား . . .။ မိခင္ ဆိတ္မႀကီးနဲ႔ အေမ့ေဘးက ကပ္ၿပီးလိုက္သြားတဲ့ ဆိတ္သားငယ္ေလးကို သားေတာ္တို႔ စားေသာက္ဖို႔ သတ္လိုက္ၾကမွာလား ခမည္းေတာ္ဘုရား။ အိုး . . . လူေတြ လူေတြ။” 

“ဆိတ္မႀကီးနဲ႔ ဆိတ္ကေလးကို သတ္ၾကမလား မသတ္ၾကဘူးလားဆိုတာ ခမည္းေတာ္ အတိအက် မေျပာႏိုင္ဘူး သားေတာ္။ ခမည္းေတာ္ရဲ့ အမိန္႔နဲ႔ လုပ္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ နန္းေတာ္က စားဖိုမွဴးရဲ့ အမိန္႔အတိုင္း လုပ္ၾကမွာ။ ရေသ့ရဟန္းဟာ လွဴဒါန္းတဲ့ အစားအစာ မွန္သမွ်ကို မခြဲမျခား သံုးေဆာင္သလိုေပါ့။ ခမည္းေတာ္ကေတာ့  ပြဲေတာ္စာအျဖစ္ တည္ခင္းေပးတဲ့ ဟင္းလ်ာကို စားလိုက္တာပဲ။ ပြဲေတာ္မွာ အမဲဟင္းပါလည္း စားလိုက္တာပဲ။ ခမည္းေတာ္က အရသာ မ်ိဳးစံုေအာင္ ႀကိဳက္တာဆိုေတာ့ အမဲဟင္းရယ္ အသီးအရြက္ဟင္းရယ္လို႔ ခြဲျခားမေနေတာ့ဘူး။ ဟင္းလ်ာအတြက္ ဆိတ္မကို သတ္သလား ဆိတ္သိုးကို သတ္သလား ဆိတ္သားငယ္ကို သတ္သလားဆုိတာ ခမည္းေတာ္ ခြဲျခားစစ္ေၾကာေနစရာမွ မလိုတာ။ သားေကာင္ရဲ့ အေရာင္အေသြး ကိုယ္ထည္ပမာဏ အသက္အရြယ္ ဒါေတြကို ခြဲျခားနားလည္ဖို႔ ခမည္းေတာ္ အားမထုတ္ဘူး။ ဘာဟင္းကိုပဲ တည္ခင္းတည္ခင္း စားရမွာေပါ့ သားေတာ္ရယ္။ ပြဲေတာ္စာရဲ့ အရည္အေသြးကို အကဲျဖတ္ဖို႔ စားဖိုမွဴးေတြ ရွိေနတာပဲ။ ဒီကိစၥအတြက္ သားေတာ္ ေၾကာင့္ၾကစိုက္စရာ မလိုပါဘူး”ဟု မင္းႀကီးက မိန္႔ၾကားေလ၏။

(ဆက္ရန္ . . .)

Ref:
Portrait of the Buddha (from a Novelist's Pen) by Jayasena Jayakody, English Translation by K. D. de Lanerolle. FOR FREE DISTRIPUTION - NOT FOR SALE. (ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္း အျပည့္အစံု မေတြ႔ရပါ။)

No comments:

Post a Comment