Wednesday, June 28, 2017

သရက္သီး သံသရာ


ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသားေလး ေမာင္ေအာင္ေက်ာ္ေဇာသည္ ေက်ာင္းသြားရန္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေန၏။

“ေမေမ . . . သား ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္။ သရက္သီး ယူသြားမယ္ေနာ္။”

“မလုပ္ပါနဲ႔ ကြယ္။ ဘုန္းဘုန္း ဆြမ္းေလာင္းဖို႔။ ေမေမ ဒီေန႔ ဆြမ္းဟင္း မမီဘူး။ သားက ေက်င္းက်မွ မုန္႔၀ယ္စား။ ေရာ့ေရာ့ တစ္ေထာင္ ယူသြား။”

*****

မိုးတြင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း မိုးျပတ္ေနသျဖင့္ မႏၲေလးေနမွာ အစြမ္းထက္ေနသည္။ ဆြမ္းခံျပန္ၾကြလာသည့္ ဦးသုမနမွာ ခပ္သုတ္သုတ္ လွမ္းေနသည္။ ေနပူလြတ္ခ်င္ၿပီ။ ဆြမ္းႏွင့္ဆြမ္းဟင္းမ်ား အျပည့္ပါသည့္ သပိတ္ကို ေပြ႔ပိုက္ထားရသည္မွာ မသက္သာလွေပ။ ၾကာေတာ့ လက္ေညာင္းလာသည္။ သပိတ္ဖံုးေပၚမွာ တင္လွဴလိုက္သည့္ စိန္တစ္လံုး သရက္သီးကိုလည္း ထိန္းထားရေသးသည္။

*****

ဆြမ္းက်န္ေကာက္သူ ဦးျမေအးႏွင့္ သားငယ္တို႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မုခ္၀သို႔ ေရာက္ေနသည္မွာ နာရီ၀က္ခန္႔ ရွိၿပီျဖစ္၏။ ထိုသားအဖ ႏွစ္ေယာက္သည္ ဦးသုမနကို ႀကိဳဆိုသည့္ အေနျဖင့္ ရွိခိုးဦးခ်ၾကသည္။ ဦးသုမနသည္ ထိုသားအဖကို အေရးတယူ ႏႈတ္ဆက္မေနဘဲ ေက်ာင္းတိုက္ထဲ ၀င္သြား၏။ အသက္ေလးႏွစ္ခန္႔ ရွိမည္ျဖစ္ေသာ သားငယ္သည္ ဦးသုမန၏ သပိတ္ေပၚက သရက္သီးကို လိုက္ၾကည့္ေန၏။ စားခ်င္မိသည္။ ဦးသုမနသည္ အေျခအေနကို အကဲခတ္မိ၏။ ကေလးငယ္ကို သရက္သီး ေပးခဲ့မည္ စိတ္ကူးေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ေျပာင္းသြားၿပီး မေပးျဖစ္ေပ။ “သဒါလို႔ လွဴလိုက္တဲ့ ဆြမ္းခံပစၥည္း၊ သလံုးျမင္းေခါင္း ေျခေတာက္အားနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ရတာ။ သူေတာင္းစားမဟုတ္ ဘာမဟုတ္။ နင္တို႔နဲ႔ မတန္ပါဘူး။”ဟု ဦးသုမန စဥ္းစားမိျပန္သည္။

*****

ဦးသုမန၏ သပိတ္ကို ကိုလွေမာင္က ႀကိဳယူလိုက္၏။ ဦးသုမနသည္ သပိတ္ကို ကိုလွေမာင္ထံ လႊဲေပးလိုက္ၿပီး သကၤန္းံုကို ဖ်က္၏။ ေျခေဆး၏။ မ်က္ႏွာသစ္၏။

“ရာသီဥတုက ဆိုးသားပဲ။ မိုးလည္း မရြာပါလား ကိုလွေမာင္ရ။”

“မွန္ပါ။ မိုးျပတ္ေနတာ ၾကာၿပီေနာ္ ဘုရား။”

သံဃာ့ေ၀ယ်ာ၀စၥ ေဆာင္ရြက္ေနက်ျဖစ္သည့္ ႐ံုးစာေရးႀကီး ကိုလွေမာင္သည္ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးေန၏။ ကိုလွေမာင္ တာ၀န္က်သည့္ံုးသည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႏွင့့္ နီးသျဖင့္ ကိုလွေမာင္သည္ ေက်ာင္း၀တ္ကန္၀တ္မ်ား ေန႔စဥ္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္၏။ ံုးခ်ိန္မတိုင္မီ အိမ္မွ ေစာေစာထြက္ခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းတိုက္သို႔ လာသည္။ ကုဋီမ်ားကို ေဆးေၾကာသည္။ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္း တံျမက္လွည္းသည္။ အမႈိက္ေကာက္သည္။ အခါအားေလ်ာ္စြာ သံဃာေတာ္မ်ား၏ သကၤန္းမ်ားကို ေလွ်ာ္ေပးသည္။

“ကဲ ကိုလွေမာင္ သရက္သီးေလး ယူသြားပါအံုး။”

“မယူပါဘူး ဘုရား။”

ကိုလွေမာင္က ျပာျပာသလဲ ျငင္းသည္။ အလွဴပစၥည္းကို ကိုလွေမာင္ မစားခ်င္ေပ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ပြဲလမ္းရွိလွ်င္ေတာ့ ၀င္စားေလ့ရွိ၏။

“မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ရကနာသံုးပါးရဲ့ ေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္တဲ့သူဟာ ဘုန္းႀကီးစြန္႔တာကို စားေကာင္းပါတယ္။ ေရာ့ေရာ့ ယူသြား။ ယူစမ္းပါ။”

ဦးသုမနက ဇြတ္ေပးေနသျဖင့္ ကိုလွေမာင္ ဆက္၍ မျငင္းရဲေတာ့ေပ။

*****

ံုးခ်ိန္ နီးေနၿပီျဖစ္၍ ကိုလွေမာင္သည္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ေန၏။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မုခ္၀၌ ဆြမ္းက်န္ေကာက္သည့္ သားအဖကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သားငယ္သည္ ကိုလွေမာင္၏ လက္ထဲမွ သရက္သီးကို ေငးၾကည့္ေန၏။ လူပ်ိဳႀကီး ကိုလွေမာင္သည္ ကေလးခ်စ္တတ္သူ ျဖစ္၏။

“သား သရက္သီး စားမလား။ ေရာ့ ေရာ့။”

*****

ေန႔လယ္ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ေမာင္ေအာင္ေက်ာ္ေဇာသည္ သရက္သီး၀ယ္ေန၏။ ဆိုင္မွာ သရက္သီး တစ္လံုးသာ က်န္ေတာ့သည္။ ဆြမ္းက်န္ေကာက္သူ ဦးျမေအး၏ ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚလွေမ၏ မုန္႔စံုဆိုင္မွာ ျဖစ္သည္။

:)
ရွင္အာစာရ

Monday, June 19, 2017

အားနာသည့္ ဧည့္သည္


ၿမိဳ႕ေတာ္သည္ ယခင္ကထက္ သန္႔႔ရွင္းလာသည္ဟု ဧည့္သည္က ထင္၏။ ႏိုင္ငံေတာ္ေခါင္းေဆာင္ ဦးေဆာင္၍ အမႈိက္ေကာက္ခဲ့သည္မွ စ၍ ၿမိဳ႕ေတာ္ သန္႔ရွင္းေရး လႈပ္ရွားမႈမွာ ယခင္ကထက္ ပို၍ အသက္၀င္လာသည္ ထင္ရ၏။ အက်ဥ္းအက်ပ္ ေနရာမ်ားစြာတို႔၌ ကြမ္းေသြးႏွင့္ အမႈိက္တို႔ ထူထပ္ခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ထိုကဲ့သို႔ေသာ အညစ္ေတာမ်ားကို ဥယ်ဥ္ကဲ့သို႔ ဖန္တီး၍ ႏိုင္ငံေတာ္ေခါင္းေဆာင္၏ ေမြးေန႔ကို ႀကိဳဆိုေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ သာမန္လူတို႔ အေနျဖင့္ သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းသည့္ ေနရာ၌ အမႈိက္ပစ္ၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္။ ကြမ္းေသြးလည္း ေထြးၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ သန္႔ရွင္းျခင္းသည္ ဂုဏ္သိကၡာ ျဖစ္၏။ တန္ဖိုးတစ္ခု ျဖစ္၏။ အဆင့္အတန္း တစ္ခုလည္း ျဖစ္၏။

ဤၿမိဳ႕ခံဇာတိသား မဟုတ္ေသာ္လည္း သန္႔ရွင္းေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္အတြက္ ဧည့္သည္က ဂုဏ္ယူေနသည္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲမွာ ရွိေနသျဖင့္ ကိုယ့္ၿမိဳ႕သာလွ်င္ ျဖစ္သည္၊ တစ္ကမၻာလံုးႏွင့္ စာလွ်င္ ကိုယ့္အိမ္ပင္ ျဖစ္သည္၊ ၿမိဳ႕ခံမ်ား၏ ၿမိဳ႕ေတာ္သန္႔ရွင္းေရး ၿမိဳ႕ေတာ္လွပေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ကူညီရမည္ဟု ဧည့္သည္က ယံုၾကည္ထားသည္။

ဧည့္သည္သည္ တည္းခိုမည့္အိမ္သို႔ သြားေရာက္စဥ္ အငွားကားေပၚမွာပင္ နံနက္စာအျဖစ္ မုန္႔စား၏။ သူ၏ နံနက္စာအတြက္ အိမ္ရွင္တို႔ အလုပ္မပိုေစခ်င္။ မုန္႔အိပ္ခြံ အမႈိက္မ်ားကို အိပ္တစ္ခုမွာ ထည့္ယူၿပီး အငွားကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္ေသာအခါ ဧည့္သည္မွာ စိတ္ပ်က္စရာႏွင့္ ၾကံဳရသည္။ ဧည့္သည္ တည္းခိုမည့္ အိမ္သည္ ရပ္ကြက္အတြင္းပိုင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း အ၀င္အထြက္ ေကာင္းမြန္သည့္ ကားလမ္းေဘးမွာပင္ ရွိ၏။ ဧည့္သည္အတြက္ စိတ္ပ်က္စရာမွာ အိမ္ေရွ႕လမ္းေထာင့္က အမႈိက္ပံုႀကီး ျဖစ္၏။ ဤေဒသသို႔ အမႈိက္သိမ္းကား မလာေရာက္သည္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေရာ့မည္။ ဧည့္သည္သည္ လက္ထဲက အမိႈက္ထုပ္ကို အမႈိက္ပံုႀကီးထဲ ပစ္ထည့္လိုက္ရန္ စိတ္ကူၿပီးမွ အမႈိက္ထုပ္ကို ဆက္၍ ဆြဲထားသည္။ မလွပသည့္ အမႈိက္ပံုထဲ ကိုယ့္ပေယာဂ မျဖည့္စြက္သင့္ဟု ဧည့္သည္က ယံုၾကည္သည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ လွပေအာင္ ကူညီရမည္။ အမႈိက္ပံုးေတြ႔မွ ထည့္ေတာ့မည္။ ကိုယ့္အမႈိက္ကို ကိုင္တိုင္ပင္ တာ၀န္ယူရမည္။

တည္းခုိမည့္ အိမ္တံခါး၀၌ အမႈိက္ပံုးတစ္ခု ေတြ႔လိုက္ရမွ ဧည့္သည္မွာ ၀န္ေပါ့သြားသည္။ လက္ထဲမွ အမႈိက္ထုပ္ကို အမႈိက္ပံုးထဲ ထည့္လိုက္သည္။ အမႈိက္ပံုးမွာ ျပည့္ေနၿပီ ျဖစ္၏။

အိမ္ရွင္ သူငယ္ခ်င္းက ေဖာ္ေရြစြာ ႀကိဳဆိုသည္။

“ကားဆိုက္တာ ေစာသားပဲ။ လာေဟ့ ထိုင္ကြာ။ မနက္စာ ဘာစားမလဲ။ သမီးေရ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ပါဟဲ့။ သားေရ အမႈိက္ပံုး ျပည့္ေနၿပီေနာ္။ သြားပစ္လိုက္အံုးေလကြယ္။”

အိမ္ရွင္၏ သားငယ္သည္ အမႈိက္ပံုးကို မသြားၿပီး အမႈိက္မ်ားကို အိမ္ေရွ႕လမ္းေထာင့္က အမႈိက္ပံုႀကီးထဲ ပစ္ထည့္လိုက္သည္။ ဧည့္သည္မွာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္သြားရျပန္၏။ မလွပသည့္ အမႈိက္ပံုႀကီးထဲ၌ သူ႔ပေယာဂ အမႈိက္တစ္ထုပ္ ပါ၀င္သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူ႔အမႈိက္ထုပ္ကို စြန္႔ပစ္ေပးရသည့္ ကေလးငယ္ကို အားနာ၍ . . . အနည္းငယ္ စဥ္းစားရင္း ျပံဳးမိသည္။

:)
ရွင္အာစာရ

(ကားတြန္းပံု - အင္တာနက္)

Saturday, June 17, 2017

ဘ၀တြက္တာ ပညာေရး



ပညာေရးစနစ္ ေကာင္းမြန္သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း လူျဖစ္ခြင့္ ရသည့္အတြက္ ေမာင္တာ အလြန္ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္၏။ ေက်ာင္းမေနခင္ ကေလးငယ္ ဘ၀မွာပင္ ေလ့လာသင္ယူစရာမ်ား ျပည့္စံုေနသည့္ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း ေနထိုင္ရွင္သန္ခြင့္ ရျခင္းသည္လည္း ႀကီးမားေသာ အခြင့္အေရးပင္ ျဖစ္၏။ ေက်ာင္းေနခ်ိန္ ကာလတေလွ်ာက္လံုး အထံု၀ါသနာ ပါရမီအေလ်ာက္ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္ခြင့္ရေအာင္ ပံ့ပိုးေပးသည့္ ပညာေရးမွာ အဖိုးအတန္ဆံုးဟု ဆိုရေပေတာ့မည္။ ဤသို႔လွ်င္ . . . ေမာင္တာ ေက်ာင္းေန၏။
 
စာစီစာကံုး ေရးသားရာ ထူးခၽြန္သူ ေမာင္တာကို အတန္းေဖာ္မ်ားက အားက်ၾကသည္။ ေမာင္တာ၏ အေရးအသားကို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား တုပၾကရန္ ဆရာဆရာမမ်ားက လမ္းညႊန္ဆံုးမေလ့ ရွိ၏။ ေမာင္တာ၏ အရည္အခ်င္းကို ေစာင့္ၾကည့္ေနသည့္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ဦးဘသာ ဦးေဆာင္သည့္ မိဘဆရာ အသင္းသည္ ေမာင္တာႀကီးလာလွ်င္ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္သည့္ စာေရးဆရာႀကီး ျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ထားၾက၏။ ေမာင္တာ၏ ၀ါသနာ ထင္ရွားလာေအာင္ ပံ့ပိုး၍ ပြတ္တိုက္ေပးၾက၏။ ေမာင္တာ၏ ေမြးေန႔တို႔ ေမာင္တာရရွိသည့္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္တို႔မွာ စာအုပ္စာေပတို႔သာ မ်ား၏။ ေမာင္တာရရွိသည့္ ဆုလာဘ္မ်ားတြင္လည္း စာအုပ္စာတမ္းတို႔ ပါ၀င္၏။ မူလတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀မွာပင္ ေမာင္တာ၏ စာစီစာကံုး စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ပံုႏွိပ္မူအျဖစ္ ထြက္ရွိလာ၏။ မိဘဆရာအသင္းက ထုတ္ေ၀သည္။

သို႔ေသာ္ . . . ထို႔ေနာက္
ေမာင္တာ၏ ၀ါသနာႏွင့္ စြမ္းရည္တို႔ ေကြးညြတ္၍ ေျပာင္းလဲလာဟန္ တူ၏။ ေမာင္တာ၏ စာေရးစြမ္းရည္ မသိမသာ က်ဆင္းလာၿပီး သခ်ၤာစြမ္းရည္ အနည္းငယ္ ျမင့္လာ၏။ ထိို႔ေနာက္ သခ်ၤာရမွတ္မ်ား အမွတ္ျပည့္ ျဖစ္လာၿပီး စာစီစာကံုး အေရးအသားမွာ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း အဆင့္သို႔ ေရာက္သြား၏။ အေျခအေနကို အကဲခတ္မိေသာ မိဘဆရာ အသင္းက . . . . .။

သို႔ေသာ္ . . . ထို႔ေနာက္
ပန္းခ်ီ အႏုပညာ မွ အားကစား။ ၀ိဇာဘာသာရပ္ တစ္ခုမွ တစ္ခု။ သိပၸံဘာသာရပ္ တစ္ခုမွ တစ္ခု။ ႏႈတ္ေရးစြမ္းရည္မွ ကာယစြမ္းရည္။ မည္သို႔ဆိုေစကာမူ မိဘဆရာ အသင္းက . . . . .။

ဤသို႔လွ်င္ . . .
ေမာင္တာ၏ ၀ါသနာ ပါရမီကို ကိုယ္စားျပဳ ေဖာ္ညႊန္းသည့္ အေျချပဇယား မ်ဥ္းေၾကာင္းသည္ အတက္အက် အေကြ႔အေကာက္ အတြန္႔မ်ားစြာ ရွိေနသည္ကို မိဘဆရာ အသင္းက . . . . .။

သို႔ေသာ္ . . . ထို႔ေနာက္
ပ်မ္းမွ်ရမွတ္ ျမင့္မားသူ ေမာင္တာသည္ ႏွစ္သက္ရာ တကၠသိုလ္သို႔ တက္ေရာက္ခြင့္ ရရွိ၏။ သို႔ေသာ္ ကာလအတန္ၾကာေအာင္ တကၠသိုလ္ ေရြးျခယ္ရန္ အခက္ေတြ႔ေန၏။ ေနာက္ဆံုး ဗုဒတကၠသိုလ္ တစ္ခုကို ေရြးျခယ္ၿပီး ၀ိဇာဘာသာရပ္မ်ား၊ သိပၸံဘာသာရပ္မ်ား ႏွင့္ အျခားေသာ အ႒ာရသ ဘာသာရပ္မ်ားကို စံုလင္ေအာင္ သင္ယူၿပီး . . . . .။ 

ဤသို႔လွ်င္ . . . 
ေမာင္တာသည္ ပါရဂူဘြဲ႔ ရရွိသည္အထိ . . . .။

ေနာက္ဆံုး ရဟန္းတာ အရွင္ျမတ္သည္ စာေရးသည္လည္း ရွိ၏။ ခ်ဲတြက္သည္လည္း ရွိ၏။ ေဘာလံုးလည္း ေလာင္း၏။ ပရဟိတလည္း လုပ္၏။ ႏိုင္ငံေရးလည္း စိတ္၀င္စား၏။ ဖံုးပြတ္ရင္းလည္း ကြန္ပ်ဴတာ ကလိ၏။

ထို႔ျပင္ . . .
ေနာက္ဆံုး ရဟန္းတာ အရွင္ျမတ္သည္ . . . . . . . . . .။

:)
ရွင္အာစာရ