Monday, July 21, 2014

သိမ္ေမြ႔ေသာလမ္း (၂၄)


(. . . . .မွ အဆက္)

ဘာ၀နာကမၼ႒ာန္း အေတြ႔အၾကံဳ
(တစ္ရက္တရားစခန္း၊ ေဟာင္ေကာင္၊ ၁၂ ေအာက္တိုဘာ၊ ၁၉၉၇)

၂။ ဘ၀ႏွင့္ဘာ၀နာ ေပါင္းစပ္နည္း

ဆရာႀကီး  ။ ဘ၀ႏွင့္ ဘာ၀နာ ေပါင္းစပ္နည္းကို ေဟာေျပာပါမယ္။ အျပည့္အ၀ အာ႐ံုစိုက္ထားၿပီး ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္ၾကပါ။

ႏွစ္ျမႇဳပ္ထားျခင္း
ဘ၀မွာ ဦးစားေပးရမယ့္ အရာေတြကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘ၀မွာ ဦးစားေပးရမယ့္ စာရင္းထဲမွာ ဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္း ပါသလား . . . ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘာ၀နာ အလုပ္မွာ ႏွစ္ျမႇဳပ္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ တရားအားထုတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရွိဘူးလို႔ ေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္ပါ။

အသိသတိ
ဒုတိယ အခ်က္က . . . ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားထုတ္ေနတဲ့ တရား ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးစားေပး ညႊန္ၾကားေနတဲ့ တကယ္ အေရးႀကီးတဲ့ တရားပါ။ စိတ္ထဲ ကိုယ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာကို သိ႐ံုေလး သိေနတဲ့ အက်င့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို မသိႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စက္႐ုပ္လို ျဖစ္လာၾကပါတယ္။ စက္ေတြဟာ ထိထိေရာက္ေရာက္ အစြမ္းထက္ထက္ လည္ပတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လည္ပတ္မႈကို စက္ေတြက မသိႏိုင္ပါဘူး။ နားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။ မခံစားႏိုင္ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထဲ ကိုယ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ သိျမင္နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ ေနတာေတြက . . . က်င့္သားရေနလို႔ စက္႐ုပ္လို အလုပ္လုပ္ေနၾကတာပါ။ ဆိုပါစို႔ . . . သြားတိုက္တာ၊ ေခါင္းၿဖီးတာ၊ အ၀တ္အစား ၀တ္ဆင္တာေတြပါ။ ဒီလို ေသးငယ္တဲ့ ကိစၥေတြ၊ အေသးအဖဲြေတြကို သတိနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ကိုယ္ လုပ္ေနတာကို သိေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္မွာ အျပည့္အ၀ အာ႐ံုးစူးစိုက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ အိမ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကားနဲ႔ ခရီးသြားေနတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခိုက္အတန္႔တိုင္း အခိုက္အတန္႔တိုင္း စိတ္ထဲ ကိုယ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာကို သတိထားႏိုင္ေအာင္၊ သိမွတ္ႏိုင္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားပါ။ ဘ၀နဲ႔ ဘ၀နာ ေပါင္းစပ္ဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာနည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အေတြးစိတ္ကူး
ေနာက္တစ္ခု အေလးေပးခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ အေတြးစိတ္ကူးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေတြးေတြက ဘာေတြလဲ၊ အတိတ္ အေတြးေတြလား၊ အနာဂတ္ အေတြးေတြလား၊ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ေတြးတာလား၊ သူမ်ားအေၾကာင္း ေတြးတာလား တစ္ေန႔တာလံုး သတိမျပတ္ သိမွတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ အိပ္ယာႏိုးတာကေန အိပ္ေပ်ာ္တဲ့အထိ စိတ္ထဲမွာ ဒီအေတြးေတြ ရွိပါတယ္။ အေတြးေတြ မရပ္နားပါဘူး။ ဒါေတြကို ေလ့လာႏိုင္ေအာင္ အားစိုက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္အေတြးကိုယ္ ေလ့လာျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္ ဘယ္လိုလူ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ သိႏုိင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာ၀နာ အလုပ္မွာ ဒါဟာ တကယ့္ကို အေရးႀကီးပါတယ္။

စိတ္ခံစားမႈ
ဒါနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ ေနာက္တစ္ခုက . . . ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ျပႆနာက . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ၊ အၾကပ္အတည္းေတြ ဖန္တီးေပးတဲ့ မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ဒီ စိတ္ခံစားမႈေတြ ဘယ္လို ျဖစ္ေပၚလာတယ္ ဆိုတာကို မသိႏိုင္ပါဘူး။ လူေတြမွာ ျဖစ္ေနတာက . . . ဒီ စိတ္ခံစားမႈေတြေၾကာင့္ ဆင္းရဲရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ဆင္းရဲရတယ္ ဆိုတာကို လူေတြ မသိၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡ မဆံုးႏိုင္တာပါ။ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေၾကာင္းအျခင္းအရာ ဆက္စပ္မႈ ျဖစ္စဥ္သေဘာကို နားလည္တယ္ဆိုရင္၊ အေတြးစိတ္ကူးနဲ႔ စိတ္ခံစားမႈ တိုက္႐ိုက္ ဆက္စပ္ပံုကို နားလည္တယ္ဆိုရင္ စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ကမၼ႒ာန္းအာ႐ံုအျဖစ္ အသံုးခ်ႏိုင္ပါတယ္။

မႏွစ္သက္ဖြယ္ အေတြ႔အၾကံဳ
ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ ဦးစားေပး ေျပာေနက်ပါ။ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အေရးႀကီးပါတယ္။ မႏွစ္သက္စရာ အေတြ႔အၾကံဳကို ေလ့လာစံုစမ္းဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို ေႏွာက္ယွက္ေနတဲ့၊ ကိုယ့္ကို ဒုကၡေပးေနတဲ့ မႏွစ္သက္စရာ အေတြ႔အၾကံဳကို ကမၼ႒ာန္းအာ႐ံုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ပါပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ မွတ္မိၾကမွာပါ။ ဒီေန႔ တရားထိုင္ခ်ိန္တုန္းက အသံႀကီးတစ္သံ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီ အဆင့္မွာ အသံကို နားေထာင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ အၾကံျပဳခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆံုး ၾကားဖူးတဲ့ အသံကို နားေထာင္သလို နားေထာင္ဖို႔ အၾကံေပးခဲ့ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဆူသံလို႔ ထင္မိပါလိမ့္မယ္။ အေႏွာင့္အယွက္လို႔ ထင္မိပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ဆိုးႏိုင္ပါတယ္။ ဗဟိဒၶအသံေၾကာင့္ ဆင္းရဲရပါလိမ့္မယ္။ အေျခအေနတိုင္း၊ ဘ၀ အေတြ႔အၾကံဳတိုင္းကို ကမၼ႒ာန္းအာ႐ံု လုပ္ၿပီး အားလံုးဆီကေန ေလ့လာသင္ယူႏိုင္ပါတယ္။

ျပႆနာေပးတဲ့ လူေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း အလားတူပါပဲ။ လူမႈဆက္ဆံေရးဟာ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ၾကံဳရတဲ့ အႀကီးမားဆံုး စိန္ေခၚမႈ တစ္ခုပါပဲ။ အိမ္ကလူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရပါတယ္။ အလုပ္ခြင္က လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရပါတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးကေန ထြက္ေျပးလို႔ မရပါဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးတဲ့လူ၊ ကိုယ့္အတြက္ ျပႆဘနာေတြ ဖန္းတီးတဲ့လူ၊ ကိုယ့္ကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္တဲ့လူ . . . ဆိုပါစို႔။ အဲဒီလိုလူနဲ႔ ဆက္ဆံဖို႔ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့နည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီလူကို ကိုယ့္ဆရာ၊ ကိုယ့္ဂ႐ုလို သေဘာထားၿပီး ဆက္ဆံတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလူကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလူ႔အေပၚ ကိုယ့္ရဲ့ တံုျပန္မႈေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလူက ျပႆနာမဟုတ္ဘူး၊ သူ႔ကို ကိုယ္ ဆက္ဆံပံု တ႔ံုျပန္ပံုကသာ ျပႆနာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို နားလည္ပါ။

ဒါဟာ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ရဲ့ အလွတရား ျဖစ္ပါတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡက အျပင္မွာ ရွိတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္းရဲဒုကၡက မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆင္းရဲဒုကၡကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆင္းရဲဒုကၡက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ . . . ဘာ၀နာဆိုတာ ကိုယ္ဖန္တီးထားတဲ့ ေရာဂါအတြက္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေဆး၀ါးရွာေဖြတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ ေရာဂါကို ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ဟာကိုယ္ ေဆး၀ါးရွာဖို႔ လိုပါတယ္။

ဘာ၀နာဟာ ေဆးျဖစ္တယ္လို႔ သိၿပီးတဲ့ အခါမွာ အဲဒီေဆးကို အသံုးျပဳရပါမယ္။ အဲဒီေဆးကို ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အသံုးခ်ရပါမယ္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ေဆးက ဆိုးတယ္ ဆိုတာကို ခင္ဗ်ားတို႔ သိပါတယ္။ ေဆးဟာ အျမဲတမ္း မခ်ိဳႏိုင္ပါဘူး။ အျမဲတမ္း စားလို႔ မေကာင္းႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကုသခ်င္တယ္ဆိုရင္ မေကာင္းတဲ့ေဆးကိုပဲ စားသံုးရပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ မႏွစ္သက္စရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ရွိပါတယ္။ ကာယိကဒုကၡ၊ ေစတသိကဒုကၡေတြဟာ ႏွစ္သက္စရာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာထားတဲ့အတိုင္း . . . သူတို႔ဆီကေန ေလ့လာသင္ယူရပါမယ္။ သူတို႔ကို ကမၼ႒ာန္းအာ႐ံု လုပ္ရပါမယ္။

႐ုပ္၀ါဒႏွင့္ ထုတ္လုပ္သံုးစြဲေရး၀ါဒ
ေန႔စဥ္ဘ၀ စိန္ေခၚမႈ ေနာက္တစ္ခုက ႐ုပ္၀ါဒျဖစ္ပါတယ္။ မ်ားမ်ားထုတ္လုပ္ မ်ားမ်ားသံုးစြဲ မူ၀ါဒ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံလို ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံထဲ ေနထိုင္တဲ့ အခါမွာ တစ္သီးတစ္ျခား ကင္းလြတ္လို႔ မရပါဘူး။ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ လိုအင္ဆႏၵကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ခြဲျခားၿပီး မသိႏိုင္ပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ လိုအင္ဆႏၵ ျဖစ္ေပၚပါတယ္။ တကယ္ မလိုအပ္တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ေပၚလာပါတယ္။

ေန႔စဥ္ ဘာ၀နာ လုပ္ငန္းမွာ အေရးႀကီးတာ တစ္ခုက ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း ေနထိုင္ရွင္သန္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ိုးရွင္းရတာ၊ ဘ၀ေနနည္း ႐ိုးရွင္းေအာင္ ေလ့က်င့္ရတာဟာ တကယ့္ကို လွပပါတယ္။ လႈံ႔ေဆာ္မႈတစ္ခု ျဖစ္လာၿပီ၊ ပစၥည္း၀ယ္ဖို႔ လိုအပ္လာၿပီ၊ ပစၥည္းေတြ ေတြ႔လိုက္ရၿပီဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမးပါ။ ငါ့အတြက္ ဒါ တကယ္ လိုအပ္သလား၊ ဒါကို ဘာ့ေၾကာင့္ လိုအပ္သလဲ၊ သူမ်ားေတြ ၀တ္ေနလို႔ သူမ်ားေတြ သံုးစြဲေနလို႔ ကိုယ္လည္း လိုခ်င္လာတာလား၊ ဒါကို ငါ တကယ္ လိုအပ္သလားလို႔ ေမးခြန္းထုတ္ပါ။ မ်ားမ်ားထုတ္လုပ္ၿပီး မ်ားမ်ားသံုးစြဲေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ေနထိုင္တဲ့အခါ ဒီလို ေမးခြန္းထုတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ကိုယ့္ရဲ့ ေက်နပ္မႈ၊ ကိုယ့္ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ကိုယ့္ရဲ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးမႈေတြဟာ ဗဟိဒၶ ၀တၳဳေတြဆီက လာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ပစၥည္း၀တၳဳေတြဆီက လာတာမဟုတ္ဘူး၊ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြဆီက လာတာမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ ၀ယ္ယူတဲ့ ပစၥည္း၀တၳဳဆီက လာတာမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ အဇၥၽတၱက လာတာသာ ျဖစ္တယ္လို႔ သေဘာေပါက္ လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ဘာ၀နာရဲ့ အလွတရား ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္ပ ၀တၳဳေတြကို မမွီခိုတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျပင္ပ၀တၳဳ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ေလ်ာ့က်သြားပါတယ္။ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ေလ်ာ့က်သြားပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မႈ၊ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ ကိုယ္တြင္း အဇၥၽတၱက လာတာပါ။

ေမတၱာဘာ၀နာ
ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ က်င့္သံုးဖို႔ အေရးႀကီးတဲ့ ဘာ၀နာ တစ္ခုက ေမတၱာဘာ၀နာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာဘာ၀နာရဲ့ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုက . . . ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ကိုယ့္ရဲ့ မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဲဒီလို ဆက္သြယ္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ေရာ သူတစ္ပါးအတြက္ပါ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ မေကာင္းမႈေတြ အကုသိုလ္အလုပ္ေတြကို ျပဳလုပ္မိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဖာ္ေရြႏိုင္မွ သူတစ္ပါးနဲ႔လည္း မိတ္ေဆြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ပထမဆံုး ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္အတြက္ ဖြင့္ထားရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတစ္ပါးအတြက္ ဖြင့္ထားရပါမယ္။

ေမတၱာနဲ႔ဆိုင္တာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေမတၱာအေၾကာင္း ေဟာေျပာခဲ့ၿပီးသားပါ။ အဲဒီေန႔က ေမတၱာအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ေ၀ေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။ အခု ေမတၱာနဲ႔ ပတ္သက္တာ ႏွစ္ခုပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခုက ခြင့္လႊတ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ေက်းဇူးတင္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သူတစ္ပါးကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘဲ သူတစ္ပါးကိုသာ ခြင့္လႊတ္တယ္ဆိုရင္ အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ ရထားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို ေမြးျမဴထားသလို ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ကိုယ့္အတြက္ ဆင္းရဲဒုကၡ ေျမာက္မ်ားစြာကို ဖန္းတီးမိတတ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ လူသားေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ အမွားေတြ လုပ္မိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမွားလုပ္မိတဲ့ အခါမွာ မွားမိေလခ်င္းလို႔ ဆင္းရဲဒုကၡ ခံစားစရာ မလိုပါဘူး။ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ခံစားစရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏွိပ္စက္စရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္အျပစ္ကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္သာ ေလ့က်င့္ရမွာပါ။ တစ္ျခားသူေတြလည္း လူသားေတြသာ ျဖစ္ၾကတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူတို႔လည္း အျပစ္မကင္းၾကပါဘူး။ အမွားေတြ က်ဴးလြန္မိတတ္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးကို ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အမုန္းရန္ၿငိဳးေတြကို ဆုပ္ကိုင္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ဆိုးရြားတဲ့ အကုသိုလ္ပါပဲ။

(ဆက္ရန္ . . . . .)

:)
ရွင္အာစာရ
-----
Godwin Samararatne ရဲ့ "The GENTLE WAY of Buddhist Meditation"ကို
နားလည္သလို ဘာသာျပန္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Ref:
"The GENTLE WAY of Buddhist Meditation", Godwin Samararatne
A re-presentation of Godwin's Retrat Talks in Hong Kong, Jeanne Mynott, 1997
Revised Edition, Jeanne Mynett, 2005
Inward Path Publisher, Penang, Malaysia, 2007
for Free Distribution Only and NOT for sale

Tuesday, July 8, 2014

ခရီးျပန္မွတ္တမ္း

ဂ်ဴလိုင္ ခုနစ္ရက္ထိတိုင္ သီတင္းတစ္ပတ္စာ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ကိုက္ နာရီမ်ား အာလံုးလိုလို အဆင္ေျပစြာ လည္ပတ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ တနလၤာေန႔ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ ၁၅:၃၅၌ စကၤာပူၿမိဳ႕မွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ထြက္ခြာခဲ့ေသာ Y5 234 ေလယဥ္သည္ ဦးတည္ရာၿမိဳ႕သို႔ ဆိုက္ေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ခရီးသည္မ်ားႏွင့္အတူ အဆင္မေျပမႈ အခ်ိဳ႕ကိုပါ ေလယာဥ္ေပၚမွ လွဲက်င္းသြန္ခ်လိုက္သည္။

ေရွးဦးစြာ ေလယာဥ္မယ္က ခရီးသည္တို႔ သိရမည့္ အခ်က္မ်ားကို အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားထားေသာ စာရြက္မ်ားကို တစ္ခ်က္ၿပီးတစ္ခ်က္ တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္ ဖတ္ၾကားေၾကျငာသည္။ မႏၲေလးသုိ႔ ဆက္လက္ထြက္ခြာမည့္ ခရီးသည္မ်ား ေနာက္ဆံုးမွ ဆင္းရန္ေၾကျငာခ်က္ ပါ၀င္သည္ျဖစ္၍ ေစာင့္ရမည္။ ဆက္လက္ထြက္ခြာမည့္ ရန္ကုန္-မႏၲေလး ေလယဥ္မွာ စကၤာပူ-ရန္ကုန္ ေလယာဥ္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခရီးသည္မ်ား အားလံုးဆင္းေပးရမည္။ ေလယဥ္ကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ဟု ဆို၏။ စနစ္က်ပံုရသည္။ ေလယာဥ္မွ ဆင္း၍ ေလယာဥ္ကူးေျပာင္းဂိတ္သို႔ သြားရမည္။ ဆင္းသက္ထားေသာ ေလယာဥ္ႏွင့္ ေလယာဥ္ကူေျပာင္း ေစာင့္ဆိုင္းဂိတ္ မေ၀းေသာ္လည္း ကားႏွင့္ ပို႔ေပးသည္။ စနစ္ မဆိုးျပန္ေသး။ ႀကိဳပို႔ကားမွာ ရန္ကုန္ဂိတ္ဆံုး ခရီးသည္မ်ားကို အရင္ပို႔သည္။ မႏၲေလးသို႔ဆက္မည့္ ခရီးသည္မ်ား ေစာင့္ရေသးသည္။ သည္းခံရသည့္ စနစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေစာင့္ရခ်ိန္ မၾကာလွ၍ ေတာ္ေသးသည္။ ေစာင့္ဆိုင္းဂိတ္သို႔ ကားေရာက္၍ ဆင္းသည္ႏွင့္ အဆင္မေျပမႈ ရွိေနသည္။ ေစာင့္ဆိုင္းဂိတ္ ေသာ့ပိတ္ထားသည္ျဖစ္၍ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ ျဖစ္သြားသည္။ အလြန္အကၽြံ အေရးႀကီးသည္ဟုကား ၀န္ထမ္းတို႔က ယူဆၾကဟန္ မတူေပ။ ေသာ့ (သို႔) ေသာ့ကိုင္သူကို ရွာၾကသည္။ ဂိတ္မွားျခင္းေလေလာ။ ကူးေျပာင္းေစာင့္ဆိုင္းဂိတ္ မည္မွ် ရွိသည္ မသိေပ။ အေျခအေနကို အတိအက် မသိရေသာ္လည္း ဂိတ္မပြင့္သည္မွာ ေသခ်ာ၏။ ဘယ္လိုမွ မပြင့္ေတာ့ေပ။

ေနာက္ဆံုး၌ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က “ဘိုးဒင္းဘက္ ပို႔လိုက္ကြာ”ဟု ေျပာသည္။ တိုက္႐ိုက္ထြက္ ခရီးသည္မ်ား ရွိရာသို႔ ပို႔ရန္ ညႊန္ၾကားသည္။ ကူးေျပာင္းခရီးသည္မ်ားသည္ ထြက္ခြာမည့္ ခရီးသည္မ်ားႏွင့္အတူ ေစာင့္ရမည္။ မႏၲေလး ခရီးသည္မ်ား ကားေပၚသို႔ ျပန္တက္ၾကရန္ ေၾကျငာသည္။ ခရီးသည္ ဆယ္ေရာက္သာ ရွိသည္ျဖစ္၍ သတင္းေပးရန္ လြယ္ကူသည္။ စကၤာပူမွ တ႐ုတ္လင္မယားတို႔ နားမလည္၍ ကားဆီသို႔ လက္ညႇိဳးထိုးလ်က္ ေက်ာကိုတြန္းကာ ကားေပၚတင္ေပးသည္။ ခရီးသည္မ်ား ၿငိမ္၀ပ္ေစလိုဟန္ တူ၏။

ကူးေျပာင္းခရီးသည္မ်ား မိနစ္ေလးဆယ္ခန္႔ ေစာင့္ရမည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ေငးရင္းေမာရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ငါးမိနစ္ခန္႔ၾကာေသာ္ ကူးေျပာင္းခရီးသည္မ်ားကို ျပန္ေခၚျပန္သည္။ ကူးေျပာင္းခရီးသည္မ်ား “ဘိုးဒင္းဂိတ္”၌ ေနရန္ အဆင္ေျပဟန္ မတူျပန္ေပ။ အေျပးအလႊား လိုက္လံ၍ လက္တို႔ကာ သတင္းေပးရသည္။ လူဆယ္ေရာက္ကို ျပန္စုရာ တစ္ေယာက္လိုေနသျဖင့္ လူသားစြမ္းအင္ကို အသံုးျပဳ၍ အေမာတေကာ လိုက္ရွာၾကျပန္သည္။ လူစံုသည္ႏွင့္ ႀကိဳပို႔ကား ျပန္ထြက္သည္။ “ေလယာဥ္ထဲ ထည့္ထားလိုက္ကြာ။”

ေလယာဥ္ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား မၿပီးဆံုးေသးလွ်င္ ကားေပၚမွာပင္ ထိုင္ေစာင့္ရမည္ဟု ထင္မိလိုက္ေသာ္လည္း ေစာင့္ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္သားမ်ား ေလယာဥ္ေပၚမွ ျပန္ဆင္းလာသည္ကို ကားေပၚမွ လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ မႏၲေလး ခရီးသည္မ်ား ေလယာဥ္ထဲသို႔ ေစာစီးစြာ ျပန္၀င္ရန္ ရွိေသာေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ငန္းမ်ား မၿပီးေသးမီ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္သားတို႔ ေမာင္းထုတ္ခံလိုက္ၾကရဟန္တူ၏။ သန္႔ရွင္းေရး မၿပီးေသးသည္မွာ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း သဲလြန္စ ျပေနေသာ သိၾကားလံုးအခြံ တစ္ခ်ိဳ႕ကို သတိထားမိသည္။

ေနာက္ဆံုး၌ ေလယဥ္ထြက္ခြာရန္ တံခါးပိတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ တံခါးျပန္ဖြင့္ရသည္။ လူၾကံဳ ပစၥည္းကမ္းလိုက္စရာ ရွိေသးသည္။ ခဏေစာင့္ရမည္။ အမွန္ပင္ ခဏသာ ၾကာသည္။ ထို႔ေနာက္ ထြက္ခြာသည္။ ေလယာဥ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရထားကဲ့သို႔ ဥၾသဆြဲစရာ မလိုေပ။ ဂ်ံဳးဂ်ံဳး ဂ်က္ဂ်က္ . . . . .။

တံတားဦးေလဆိပ္ ဆင္းကာနီးေသာခါ ေလယာဥ္မယ္က သိမွတ္စရာမ်ားကို ဖတ္ၾကားေၾကျငာျပန္သည္။ စကၤာပူမွ ထြက္ခြာလာခဲ့ေသာ ခရီးသည္မ်ား လ၀က အရာရွိတို႔ထံ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ အစစ္ခံရမည္ျဖစ္၍ ရန္ကုန္-မႏၲေလး ခရီးသည္မ်ား ဆင္းၿပီးခ်ိန္ထိ ေစာင့္ဆိုင္းၾကရန္ ေၾကျငာသည္။ ဆက္လက္ထြက္ခြာၾကရာ လ၀က အရာရွိမ်ားက ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ဦးစားေပး၍ အျမန္စစ္ေပးသည္။ ခရီးသည္ သိပ္မမ်ားေသာ္လည္း ေကာင္တာခြဲ၍ စစ္ေဆးေသာအခါ ႐ံုးတံဆိပ္တံုး မလံုမေလာက္ ျဖစ္ေနဟန္ တူ၏။ ဤမွာဘက္ ေကာင္တာမွ အရာရွိသည္“တံုးရၿပီ”ဟု ဟစ္ေအာ္ရင္း တံဆိပ္တံုးကို ဟိုမွာဘက္ ေကာင္တာသို႔ ၾကင္နာစြာ လွမ္းေပးသည္။ တံဆိပ္တံုးကို မွ်ေ၀သံုးစြဲၾက၏။ Caring and Sharingဟု ဘာသာျပန္ရမည္ ျဖစ္သည္။

ခရီးေဆာင္အိပ္မ်ား ယူရန္ ရွိေသးသည္။ ပစၥည္းမ်ား သည္ေဆာင္လာေသာ စက္ခါးပတ္ လည္ေနစဥ္ ခါးပတ္ေပၚမွ အိပ္မ်ားကို ရွာရသည္။ ေလဆိပ္၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္ကလည္း ၾကင္နာစြာ ကူညီသည္။ “tag ကေလးေတြ ထားခဲ့ၿပီး အျပင္က ေအးေအးေဆးေဆး ေစာင့္ေနပါဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ေရြးၿပီး ယူလာေပးပါ့မယ္ ဘုရား။” “ဟုတ္ပါ့မလား။ ငါ့တို႔ေတာင္ ကိုယ့္အိပ္ကိုယ္ ရွာရတာ မလြယ္ဘူး . . .။” “အဆင္ေျပပါတယ္ ဘုရား။ tagမွာပါတဲ့ နံပါတ္နဲ႔ တိုက္ၿပီး ယူခဲ့ပါမယ္ ဘုရား။ ႂကြ ႂကြ . . .။”

ျငင္းရန္ မသင့္ေတာ့ေပ။ အျပင္မွ ေစာင့္ေနလိုက္ၾကသည္။ ေစာင့္ရသည္မွာ ၾကာျမင့္လွသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ နာရီ၀က္ခန္႔ ပိုၾကာသည္အထိ အိပ္မ်ားေရာက္မလာေသး၍ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ အတြင္းသို႔ ျပန္၀င္လိုက္သည္။ မည္သူမွ် မတားျမစ္ေပ။ ကူညီပါရေစဟု ေတာင္းပန္သည့္ ၀န္ထမ္းသည္ အိပ္ကို ရွာေနဆဲ ျဖစ္သည္။ အိပ္ ေတြ႔ပါၿပီ။ ခါးပတ္ေပၚမွာ အပတ္ေရမည္မွ် လည္ခဲ့ရသည္ မသိေပ။

ကားႀကိဳျဖင့္ တံတားဦးမွ မႏၲေလးသို႔ ခရီးဆက္ၾကျပန္သည္။ မႏၲေလး ခရီးသည္ ရဟန္းႏွစ္ပါးတို႔ ျပန္မည့္ေနရာမ်ားမွာ ၿမိဳ႕၏ အေရွ႕ထိပ္ႏွင့္ အေနာက္ထိပ္ တစ္ျခားစီျဖစ္ေနၿပီး အေနာက္သို႔ အရင္သြားသည္။ အေနာက္ေက်ာင္း ေရာက္သည္ႏွင့္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ အတြင္း၌ ကိုးနာရီ ထိုးသည္ျဖစ္၍ ညမထြက္ရအမိန္႔ ရွိေနေသးသျဖင့္ အေရွ႕ေက်ာင္းသို႔ သြားခ်ိန္မရေတာ့ေပ။ အေရွ႕ေက်ာင္းေန ရဟန္းသည္ အေနာက္ေက်ာင္းမွာပင္ အာဂႏၲဳက အျဖစ္ တစ္ညကုန္ရန္ စီစဥ္ရေတာ့သည္။ အေနာက္ေက်ာင္း ရဟန္းမွာ အိပ္ရာမွန္ျဖစ္၍ တစ္ညတာ အဆင္ေျပမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အာဂႏၲဳက ရဟန္းအတြက္ အိပ္ရာေနရာ အသားမက်မႈ အခက္အခဲ ရွိႏိုင္သည္။

အာဂႏၲဳရဟန္း၏ အိပ္တစ္၀က္ ႏိုးတစ္၀က္ ညခ်မ္းသည္ ေက်ာင္းအနီးရွိ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္မွ အမူးသမား၏ ဆဲသံဆူသံ စိန္ေခၚသံတို႔ေၾကာင့္ စိုစိုစည္စည္ ရွိေန၏။ အာဂႏၲဳက ရဟန္းသည္ ညမထြက္ရအမိန္႔ ထုတ္ျပန္သကဲ့သို႔ ညမဆူရအမိန္႔ ထုတ္ျပန္လွ်င္ ေကာင္းလိမ့္မည္ဟု စဥ္းစားရင္း . . . . .။


:)
ရွင္အာစာရ
(30-6-2014 to 7-7-2014)

Friday, May 16, 2014

သိမ္ေမြ႔ေသာလမ္း (၂၃)





စားတတ္လွ်င္ ဘာ၀နာ

မိနစ္ အနည္းငယ္ အတြင္းမွာ ေန႔လယ္စာ စားၾကပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစားအေသာက္က ဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္း ျဖစ္ႏိုင္ပံုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း အသိနဲ႔ သတိနဲ႔ စားတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရပါမယ္။ စားေနရင္း ပစၥဳပၸန္မွာ ရွိေနေအာင္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ အစာကို သတိနဲ႔ ၀ါးပါ။ အစာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သတိထားၿပီး ၀ါးပါ။

စားေနတုန္း စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္တဲ့ ႀကိဳက္တာေတြ မႀကိဳက္တာေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ အကဲခတ္ရပါမယ္။ ႀကိဳက္ျခင္း မႀကိဳက္ျခင္းေတြ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အခါမွာ သိ႐ံုပဲ သိေနပါ။ ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာ မရွိဘူး ဆိုရင္လည္း မရွိဘူးလို႔ သိပါ။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ စားမွပဲ ဒါေတြ အာလံုးကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

အစြန္းႏွစ္ဘက္ကို ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ဖို႔လည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ အစားႀကီးလြန္းတာ အစားေသးလြန္းတာေတြကို ေရွာင္ပါ။ ဘာ၀နာ ပြားမ်ားရာမွာ သင့္ေတာ္တဲ့ အစာ ပမာဏကို သိဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ စားေနတုန္း ခႏၶာကိုယ္ကို သတိထားၾကည့္မွပဲ သင့္ေတာ္တဲ့ အစာပမာဏကို သိႏိုင္ပါတယ္။

မတ္တပ္ထတဲ့ အခါမွာ အလ်င္စလို မရပ္ပါနဲ႔။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထပါ။ ရပ္ေနတုန္း လႈပ္ရွားမႈ မွန္သမွ်ကို သိမွတ္ပါ။ ရပ္ခ်င္စိတ္ကို မွတ္ပါ။ ဒီေနရာကေန စားမယ့္ေနရာဆီ သြားတဲ့အခါမွာ သတိနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းပါ။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္လွမ္းပါ။

ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီၾကာရင္ အုပ္စုလိုက္ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ျပန္ေတြ႔ၾကပါမယ္။ အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေန႔လယ္စာ ေရာက္လာတဲ့အထိ သည္းခံၿပီး ေစာင့္ပါ။ ဒါလည္း အေရးႀကီးတဲ့ အက်င့္ပါပဲ။

[ေန႔လယ္စာ]

စားတတ္လွ်င္ ဘာ၀နာ ေဆြးေႏြးခ်က္

ဆရာႀကီး  ။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ သတိနဲ႔ စားေနရင္း ဘာေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္ဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္။ ဘာေတြ ထပ္ၿပီး ေတြ႔ရွိခဲ့ပါသလဲ။

ေယာဂီ  ။ ေန႔လယ္စာ စားတဲ့အခါမွာ သတိျမဲၿပီး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနခဲ့ပါတယ္။ အရသာ ေတာ္ေတာ္ရွိတာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။ ဒီမွာ ေန႔လယ္စာ စားရမယ္ဆိုတာ သိမထားခဲ့ပါဘူး။ အျပင္ထြက္ၿပီး ေန႔လယ္စာ၀ယ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ အစားအစာ စီစဥ္ျပင္ဆင္ေပးတဲ့သူေနကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဒါက တစ္ခု . . .။

ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႔ ဘာ၀နာ အေတြ႔အၾကံဳကို မွ်ေ၀ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တရား အားမထုတ္တာ ၾကာပါၿပီ။ တရားထိုင္တဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ နာက်င္ကိုက္ခဲတတ္တာကို အေတြ႔အၾကံဳအရ သိရပါတယ္။ အဆင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကံဳရႏိုင္ပါတယ္။ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အရာတိုင္းကို စြဲလမ္းဆုပ္ကိုင္ မထားသင့္ပါဘူး။ မဟုတ္ရင္ . . . ကပ္ၿငိတတ္ပါတယ္။

ခႏၶာကိုယ္ လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္အေတြ႔အၾကံဳက . . . ခဏေလာက္ ဘာ၀နာ ပြားၿပီးတဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္ကို ဘယ္ဘက္ ေရြ႕ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ခႏၶာကိုယ္က ဘယ္ဘက္ေရြ႕ပါတယ္။ အလားတူ . . . ညာဘက္ေရြ႕ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ညာဘက္ေရြ႕ပါတယ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ . . . ခႏၶာကိုယ္ လႈပ္ရွားယိမ္းယိုင္တာကို ရပ္တံ့ေအာင္ အမိန္႔ေပးႏိုင္ပါတယ္။

ဆရာႀကီး  ။ တင္ျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ႏွစ္ခုလံုးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သတိနဲ႔ စားတဲ့အခါမွာ အစာကို ေကာင္းေကာင္း အရသာခံႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ပထမ အခ်က္က ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ စားေသာက္ရတာဟာ အဲဒီလို အေတြ႔အၾကံဳထူး ျဖစ္လာပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားတာက စက္နဲ႔ တူေနပါတယ္။ ကိုယ္ စားေနတုန္း ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဒီအခ်က္ကို ခင္ဗ်ား ေျပာျပလိုက္တဲ့အတြက္ တကယ့္ကို ၀မ္းသာမိပါတယ္။

ေက်းဇူးတရားကို ျမင္တယ္၊ ေက်းဇူးတင္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ လုပ္ရမယ့္ အေရးႀကီးတဲ့ အရည္အေသြး ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အစဥ္အလာ ဗုဒၶဘာသာ ႏိုင္ငံေတြမွာ အစာမစားခင္ အခ်ိန္ယူၿပီး အစားအစာ ျပင္ဆင္ေပးသူေတြ၊ အစားအစာ ခ်က္ေရးျပဳတ္ေရး တာ၀န္ယူခဲ့သူေတြရဲ့ ေက်းဇူးတရားကို အာ႐ံုၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစာမစားခင္မွာ မိနစ္ပိုင္းျဖစ္ျဖစ္ စကၠန္႔ပိုင္းျဖစ္ျဖစ္ အစားအစားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ့ ေက်းဇူးကို အာ႐ံုျပဳဖို႔၊ စားႏိုင္ေသာက္ပါလားလို႔ ေက်နပ္ဖို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။

ဒုတိယ အခ်က္ . . . ခႏၶာကိုယ္ လႈပ္ရွာတာေတြကိုလည္း ထိန္းခ်ဳပ္သင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတုန္းက ဒီအခ်က္ကို ဆိုလိုတာပါ။ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ဆယ္သြယ္ဖို႔ နည္းလမ္းေကာင္းပါ။ ေရြ႕ရွားတာ ရပ္လိုက္ပါ . . . လို႔ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ အမိန္႔ေပးဖို႔ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ခႏၶာကိုယ္ကို အဲဒီလို အမိန္႔ေပးရင္ ခႏၶာကိုယ္က တံု႔ျပန္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ခႏၶာကိုယ္ကို ေရြ႕လ်ားခြင့္ ေပးထားၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနပါ။ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္မႈ ရွိပါေစ။ တစ္ခါတစ္ခါ ခႏၶာကိုယ္ကို အမိန္႔ေပးပါ။ ခုေလာက္ဆို လံုေလာက္ပါၿပီ၊ ရပ္လိုက္ပါေတာ့လို႔ အမိန္႔ေပးပါ။ ခႏၶာကိုယ္က တံု႔ျပန္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီလို တံု႔ျပန္ဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ ေကာင္းဖို႔ လိုပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ခံစားႏိုင္စြမ္း အားေကာင္းရပါမယ္။ ဒီ အခ်က္ႏွစ္ခု တင္ျပတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ထိုင္ကမၼ႒ာန္း အလုပ္ေပး

ဆရာႀကီး  ။ စိတ္ကို သူ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ခြင့္ေပးထားလိုက္ပါ။  အတိတ္အေတြး၊ အနာဂတ္အေတြး၊ အေတြးအားလံုး ျဖစ္ေပၚစမ္းပါေစ။ အေတြးေတြကို မဆံုးျဖတ္ဘဲ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာၾကရေအာင္။ အႏႈတ္လကၡဏာ မထည့္ပါဘူး။ အေပါင္းလကၡဏာ မထည့္ပါဘူး။ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ပ်က္သုဥ္းသြားတဲ့ အေတြးေတြကိုပဲ ေစာင့္ၾကည့္ပါမယ္။ သတိရွိပါ။ အခိုက္အတန္႔တုိင္းမွာ ႏိုးၾကားေနပါ။

အေတြးေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနတာပါ။ အေတြးေတြအတြက္ ကင္းလြတ္မႈ ဖန္းတီးေပးေနတာပါ။

အေတြးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အခက္အခဲ ရွိေနသူေတြအတြက္ . . . သတိရွိတယ္ဆိုရင္၊ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ပ်က္သုဥ္းသြားတဲ့ အေတြးေတြကို သိႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ဘာမွ မမွားယြင္းႏိုင္ဘူးလို႔ မွတ္သားထားပါ။

ဒီ ဘာ၀နာအက်င့္မွာ အေတြးေတြကို ရပ္တန္႔ေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔။ အေတြးေတြကို မထိန္းခ်ဳပ္ပါနဲ႔။ အေတြးေတြ ျဖစ္ေပၚႏိုင္ေအာင္ ေနရာလြတ္ ဖန္တီးေပးပါ။ အေတြးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ . . . တံု႔ျပန္မႈ ကင္းမဲ့တဲ့ စိတ္ကို ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ လုပ္ေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏွစ္သက္တဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကမယ္။ ကိုယ္ မႏွစ္သက္တဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ျဖစ္ေပၚခြင့္ ေပးလိုက္ပါ။ အေတြးေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ႏိုင္သလား၊ အေတြးေတြအတြက္ ေနရာလြတ္ ဖန္တီးေပးႏိုင္သလား၊ အေတြးေတြကို ျဖစ္ေပၚခြင့္ ေပးႏိုင္သလား ၾကည့္ပါ။

အိပ္ခ်င္ငိုင္ျမည္းတယ္ဆိုရင္ မ်က္လံုးေတြ ဖြင့္လိုက္ၾကပါ။ သတိရွိေနဖို႔၊ ႏိုးၾကားေနဖို႔ အေရးတႀကီး လိုအပ္ပါတယ္။

မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေတြကို မဖယ္ရွားဖို႔၊ မထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ သူတို႔ကို ျဖစ္ေပၚခြင့္ ေပးလိုက္ဖို႔၊ သူတို႔နဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ဖို႔၊ သူတို႔အတြက္ ေနရာလြတ္ ဖန္တီးေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ အေရးႀကီးတဲ့ ဒီအပိုင္းကို ေလ့လာသင္ယူၾကရေအာင္။

မႏွစ္သက္စရာ အေတြ႔အထိေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း အလားတူပဲ ေလ့က်င့္ၾကပါမယ္။ မႏွစ္သက္စရာ အေတြ႔အထိေတြကို ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚခြင့္ ေပးလိုက္ပါ။ ထူးဆန္းတယ္ ပံုမမွန္ဘူးလို႔ ထင္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ မူမမွန္ဘူးလို႔ ထင္ရတဲ့ အေတြ႔အထိေတြ ျဖစ္ေပၚစမ္းပါေစ။ ခႏၶာကိုယ္ ေနရာအႏွံ႔မွာ ျဖစ္ေပၚႏိုင္ပါတယ္။

ဒီ အေတြ႔အထိေတြကို အႏႈတ္လကၡဏာ မတပ္ဘဲနဲ႔ ဆက္ဆံႏိုင္ပါသလား။ အေတြ႔အထိေတြသာ ျဖစ္တယ္လို႔ သေဘာထားၿပီး ဆက္ဆံႏိုင္ပါသလား။

အေတြးေတြ၊ စိတ္ခံစားမႈေတြ၊ အေတြ႔အထိေတြကို အရွိအတိုင္း ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနပါတယ္။ အႏႈတ္လကၡဏာေတြ၊ အေပါင္းလကၡဏာေတြ မထည့္ဘဲ ဆက္ဆံႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ အေတြးေတြ၊ စိတ္ခံစားမႈေတြ၊ အေတြ႔အထိေတြ အေပၚမွာ ေမတၱာထားႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ျပႆနာေတြ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီ ဘာ၀နာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားေနတာ ဒါပါပဲ။


:)
ရွင္အာစာရ
-----
Godwin Samararatne ရဲ့ "The GENTLE WAY of Buddhist Meditation"ကို
နားလည္သလို ဘာသာျပန္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Ref:
"The GENTLE WAY of Buddhist Meditation", Godwin Samararatne
A re-presentation of Godwin's Retrat Talks in Hong Kong, Jeanne Mynott, 1997
Revised Edition, Jeanne Mynett, 2005
Inward Path Publisher, Penang, Malaysia, 2007
for Free Distribution Only and NOT for sale