Tuesday, November 1, 2016

ဘာ၀နာလမ္း (၃)






(အေမးအေျဖ အဆက္)

ေမး။   ဆရာ . . . ပံုမွန္အားျဖင့္ လူေတြက တင္ပလႅင္ေခြထုိင္ၿပီး တရားအားထုတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္း အသက္ႀကီးေနၿပီး အၾကာႀကီးထိုင္ရင္း တရားအားထုတ္ဖို႔ အခက္အခဲ ျဖစ္ေစတဲ့ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါလည္း ရွိေနေတာ့ . . . ဘယ္လိုလဲ။  ကၽြန္ေတာ္ အားထုတ္ဖို႔ နည္းလမ္း မရွိေတာ့ဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ျခားနည္းနဲ႔ . . . ေက်ာဆန္႔လွဲရင္ အားထုတ္ႏိုင္ပါသလား။
ေျဖ။   ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရွိပါေသးတယ္။ ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ခါးဆန္႔ၿပီး ထိုင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေစာေစာက ခင္ဗ်ား ေျပာခဲ့သလို ေလ်ာင္းျခင္း ရိယာပုထ္နဲ႔လည္း အားထုတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယူထားတဲ့ ရိယာပုထ္နဲ႔ တကယ့္ကို ႏိုးၾကားတက္ၾကြေနဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ လဲေလ်ာင္းေနရင္းနဲ႔ ေဟာက္သံ ထြက္လာႏိုင္လို႔ပါ။ ေလ်ာင္းျခင္း ရိယာပုထ္နဲ႔ အားထုတ္ႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ရတာလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္
အရမ္းေကာင္းတဲ့၊ လက္ေတြ႔က်တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေမးၾကတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ငါးမိနစ္ေလာက္ ခဏ နားၾကရေအာင္။ နားခ်ိန္အတြင္းမွာ . . . ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း . . . ကိုယ္လုပ္ေနတာကို ဘယ္ေလာက္ထိ သိမွတ္ႏိုင္သလဲ သတိထားၾကည့္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရပ္ေနတုန္းမွာ၊ လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္းမွာ၊ ဘာပဲ လုပ္ေနလုပ္ေန လႈပ္ရွားမႈကို ေႏွးေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ သိမွတ္မႈရဲ့ အေရးပါပံုကို ကၽြန္ေတာ္ အေလးေပး ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီလို သိမွတ္ႏိုင္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားပါ။ ဒီလို သိမွတ္မႈကို ေလ့က်င့္ရာမွာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္းက အေထာက္အကူ ျပဳပါတယ္။
ဟုတ္ၿပီ . . . အျပင္ထြက္စရာရွိရင္ ငါးမိနစ္ၾကာေတာ့ ျပန္လာပါ။
[ ခဏနား ] 
သိမွတ္မႈ ဘာ၀နာ အလုပ္ေပး
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားထုတ္ေနတဲ့ ဘာ၀နာအလုပ္ဟာ အလြန္ပဲ ႐ိုးရွင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာေျပာခဲ့တဲ့ အထဲမွာ သိမႈ၊ သတိရွိမႈ၊ ႏိုးၾကားမႈရဲ့ အေရးပါပံုကို အေလးေပးခဲ့ပါတယ္။ ဟုတ္ၿပီ . . . အေရးႀကီးတဲ့ ဒီစြမ္းရည္ကို တည္ေဆာက္ၾကမယ္။
ထိုင္ေနခ်ိန္မွာ အခိုက္တန္႔တိုင္း အခိုက္တန္႔တိုင္း သိေနႏိုင္ေအာင္၊ သတိျမဲေနေအာင္၊ ႏိုးၾကားေနေအာင္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားၾကမယ္။
ေဖာ္ေရြမႈ နဲ႔ သိမ္ေမြ႔မႈကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အေလးေပး ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဖာ္ေရြမႈ နဲ႔ သိမ္ေမြ႔မႈကို သိမွတ္မႈနဲ႔ ေပါင္းစပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကမယ္။ ကိုယ္နဲ႔စိတ္မွာ ဘာပဲ ျဖစ္လာျဖစ္လာ ေဖာ္ေရြမႈ နဲ႔ သိမ္ေမြ႔မႈကို ခံစားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ . . . ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တဲ့အတိုင္း . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားထုတ္တဲ့ ဘာ၀နာဟာ အလြန္ပဲ ႐ိုးရွင္းပါတယ္။
မ်က္လံုးေတြကို ပိတ္ထားလိုက္ႏိုင္ပါၿပီ။
ေတြးေတာေနတယ္ဆိုရင္ အေတြးကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပတ္ျပတ္သားသား သိလိုက္ပါ။
အေတြ႔အထိ ခံစားရတယ္ဆိုရင္ အခိုက္အတန္႔တိုင္းမွာ ခံစားရတာကို သိလိုက္ပါ။
ပစၥဳပၸန္ အခိုက္အတန္႔ကို ေတြ႔ၾကံဳခံစားႏိုင္ပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ နဲ႔ တိတ္ဆိတ္မႈကို ခံစားေနတာပါ။
လံုးလံုးလ်ားလ်ား ၿငိမ္သက္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ထိုင္ေနတာကို ေတြ႔ၾကံဳခံစားေနတာပါ။
ခႏၶာကိုယ္ ၿငိမ္သက္ရင္ စိတ္က ၿငိမ္သက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ ၿငိမ္သက္ေနတာကို ေတြ႔ၾကံဳခံစားႏိုင္ပါတယ္။
ကိုယ္နဲ႔စိတ္အေပၚမွာ ေဖာ္ေရႊမႈ ခံစားရပါတယ္။ သိမ္ေမြ႕မႈ ခံစားရပါတယ္။
[ ေခါင္းေလာင္းသံ ]
ဘာ၀နာအလုပ္ ၿပီးဆံုးၿပီလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ အခိုက္တန္႔တိုင္း အခိုက္တန္႔တိုင္း ကိုယ္နဲ႔စိတ္မွာ ျဖစ္ေပၚေနတာကို ဆက္ၿပီး သိေနပါ။ မ်က္လံုးေတြ ဖြင့္လိုက္ပါ။
တစ္နည္းအားျဖင့္ . . . ဘာ၀နာအလုပ္ရဲ့ အစနဲ႔အဆံုးဆိုတာ မရွိပါဘူး။ သတိရဲ့ အေရးပါပံု၊ သိမႈရဲ့ အေရးပါပံု ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ တရားထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ၾကပါစို႔။
ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္စရာ သံုးခု ေပးပါမယ္။ ပထမ တစ္ခုက ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ ျဖစ္ပါတယ္။  ေနာက္တစ္ခုက ေကာင္းစြာရြတ္ဆိုျခင္းလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ သာဓု ျဖစ္ပါတယ္။
အစဥ္အလာ ဗုဒၶဘာသာ ႏိုင္ငံေတြမွာ ဒါကို မၾကာခဏ ၾကားရပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုး ရြတ္ဆိုစရာ ပါဠိက ၿငိမ္းခ်မ္းမႈလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ သႏၲိ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ တ႐ုတ္လို ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္တာနဲ႔ အဆံုးသတ္ပါမယ္။ 
ဟုတ္ပါၿပီ . . . ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနခ်ိန္မွာ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္မႈရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ဒီအခ်ိန္ ဒီေနရာ၊ ပစၥဳပၸန္ အခိုက္အတန္႔ကို ေတြ႔ၾကံဳခံစားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါမယ္။
[ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ျခင္း ]
အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေပးခဲ့တဲ့ အၾကံျပဳခ်က္ေတြကို လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ကိုယ့္ရဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။ သူတစ္ပါးအတြက္လည္း မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။  ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္၊ သူတစ္ပါးကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင္ယူပါ။ ေမြးျမဴထားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို ကုစားပါ။
အသိရွိရွိနဲ႔ ေနထိုင္ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္၊ သိမွတ္မႈနဲ႔ ေနထိုင္ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္၊ အျပည့္အ၀ ႏိုးၾကားတဲ့စိတ္နဲ႔ ေနထိုင္ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။
မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေတြ ေပၚလာရင္ ကၽြန္ေတာ္ အၾကံျပဳ တင္ျပခဲ့တဲ့အတိုင္း ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းပါ။
ဘ၀ရဲ့ ဦးတည္ရာ အသစ္ကို ေတြ႔ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ကိုယ့္အတြက္ေရာ သူတစ္ပါးအတြက္ပါ ဆင္းရဲဒုကၡ မဖန္းတီးတဲ့ ဘ၀ေနနည္း အသစ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 
ပိုၿပီးေပ်ာ္ရႊင္လာတာ၊ ပိုၿပီးၿငိမ္းခ်မ္းလာတာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဖာ္ေရြလာႏိုင္တာေတြ ေတြ႔ၾကံဳရႏိုင္ပါတယ္။
အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္ ျပန္ေတြ႔ၾကပါမယ္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ အသက္႐ႈမႈကို သိမွတ္တဲ့ အက်င့္နည္းအေၾကာင္း ေဟာေျပာပါမယ္။ ဒီအက်င့္ကေန ရႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြကိုလည္း ေဟာေျပာပါမယ္။

(ဆက္ရန္ . . . . .)

:)
ရွင္အာစာရ

-----
နားလည္သလို ဘာသာျပန္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
Godwin Samararatne
The Basics of Buddhist Meditation (4 Talks)
Talks in Chi Lin Nunnery, Hong Kong
7th - 10th October 1998
(http://www.godwin-home-page.net/Living-Meditation-HK-98/Living-Meditation.htm)

Wednesday, October 26, 2016

ပရိယတၱိပညာေရး အေျပာင္းအလဲသို႔



(မံုရြာၿမိဳ႕၊ သီတာ႐ံု ပရိယတၱိ စာသင္တိုက္ တိုက္တည္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ဦးေဒ၀ိႏၵ၏ သက္ေတာ္ (၈၀)ျပည့္ ေမြးေန႔ပူေဇာ္ပြဲ အထိမ္းအမွတ္ စာေစာင္သို႔ . . . .)
------


ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပရိယတၱိသာသနာေရးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ပရိယတၱိသာသနာေတာ္၏ ေရေသာက္ျမစ္ျဖစ္သည့္ စာသင္သား ရွင္ရဟန္း နည္းလာမႈႏွင့္ အျခားေသာ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားကို အေလးအနက္ထားၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လက္ရွိ ပရိယတၱိပညာေရး စနစ္ကို အလိုက္သင့္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲသင့္ေၾကာင္း တင္ျပလိုပါသည္။
ေရွးဦးစြာ ပရိယတၱိ ဟူသည္ကို ဖြင့္ဆိုပါမည္။ ပရိယတၱိ ဟူသည္မွာ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားအပ္သည့္ တရားေတာ္တို႔ကို သင္ၾကားပို႔ခ်ျခင္း ႏွင့္ ေလ့လာသင္ယူျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဘုရားရွင္၏ ႏႈတ္ေတာ္ထြက္ ဓမၼေဒသနာမ်ားကို တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ဆင့္ျဖစ္ေစ ၾကားနာၾကၿပီး မွတ္သားၾကရပါသည္။ ၾကားနာမွတ္သားၾကၿပီး လုိက္နာက်င့္သံုးၾကရပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေတာ္မူစဥ္ကာလမွ စ၍ ယေန႔ထိတိုင္ေအာင္ တရားဓမၼမ်ား ေဟာၾကားမႈႏွင့္ နာယူမႈ၊ စာေပက်မ္းဂန္မ်ား သင္ၾကားပို႔ခ်မႈႏွင့္ ေလ့လာသင္ယူမႈတို႔ကို ပရိယတၱိလုပ္ငန္းဟု သတ္မွတ္ပါသည္။ အဆိုပါ ပရိယတၱိ သာသနာေတာ္ ေခတ္အဆက္ဆက္ကို အက်ဥ္းအားျဖင့္  ေအာက္ပါအတိုင္း ေလးမ်ိဳးခြဲျခား သတ္မွတ္လိုပါသည္။
၁။ အာဂံုေခတ္။  ။ ဘုရားေဟာ ပါဝစနစကားျမတ္ ပိဋကတ္ေတာ္ကို ႏႈတ္ငံုေဆာင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ႏႈတ္တက္ခ်ေပးျခင္း၊ ႏႈတ္တက္သင္ယူျခင္း၊ ႏႈတ္ျဖင့္ရြတ္ဆို ေလ့က်င့္ျခင္းအားျဖင့္ ဆရာတပည့္ အစဥ္အဆက္တို႔က ပိဋကတ္ေတာ္ကို ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကပါသည္။

၂။ က်မ္းစာေခတ္။  ။ ထို႔ေနာက္ ပိဋကတ္ေတာ္ကို ေပထက္အကၡရာ တင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ေက်ာက္ထက္အကၡရာ တင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ စာရြက္ေပၚ၌ ေရးသားၿပီး ပရိယတ္ က်မ္းစာမ်ား ျဖစ္ေပၚလာပါသည္။ ထိုက်မ္းစာမ်ားကို ပို႔ခ်ၾကပါသည္၊ သင္ယူၾကပါသည္။ စာေပပရိယတ္ သင္ၾကားမႈ သင္ယူမႈ ေခတ္ဦးက စာသင္သား တပည့္၏ အရည္အေသြးကို စာေမးပြဲျဖင့္ စစ္ေဆးျခင္း မရွိခဲ့ပါ။

၃။ စာေမးပြဲေခတ္။   ။ ထို႔ေနာက္ ကန္႔ကြက္မႈအခ်ိဳ႕ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း စာသင္သား၏ အရည္အခ်င္းကို စစ္ေဆးရန္ ပိဋကတ္ဆိုင္ရာ ပရိယတၱိ စာေမးပြဲစနစ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါသည္။ စာေမးပြဲစနစ္ေၾကာင့္ စာေျဖသူတို႔ အေနျဖင့္ ေအာင္လက္မွတ္ႏွင့္ ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးမ်ားအေပၚ တပ္မက္မႈမ်ား ရွိလာမည္ကို မလိုလားအပ္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ စာေမးပြဲစနစ္ကို ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စာေမးပြဲမ်ား ေပၚေပါက္လာၿပီး လူတို႔၏ ဝိဇၨာသိပၸံ ပညာေရး မဖြံ႔ၿဖိဳးခင္က ပရိယတ္ ပညာေရးမွာ အထူး အားေကာင္းခဲ့ပါသည္။
 
၄။ လက္ရွိေခတ္။  ။ ထို႔ေနာက္ ႏွစ္မ်ားစြာၾကာေအာင္ ပရိယတ္ စာေမးပြဲမ်ားအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈ အားေကာင္းခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခါ လူတို႔၏ ဝိဇၨာသိပၸံ ပညာေရး တိုးတက္လာၿပီး ပရိယတ္ ပညာေရးမွာ အားနည္းလာေနသည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ထို႔ျပင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲႏွင့္အတူ လူတို႔၏ ဝိဇၨာသိပၸံ ပညာေရး ဆက္လက္တိုးတက္ရန္ ရွိေနၿပီး ပရိယတ္ ပညာေရး ပို၍ အားနည္းမည့္ အလားအလာပင္ ရွိေနပါသည္။ ပိဋကတ္ေတာ္ကို မွတ္တမ္းတင္မႈ ႏွင့္ ျဖန္႔ေ၀မႈ အပိုင္း၌ ေခတ္သစ္ နည္းပညာ၏ အေထာက္အပံ့ကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ရယူေနၾကပါသည္။ ကန္႔ကြက္မႈမ်ား အၾကားမွ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ပရိယတ္ ပညာေရး စာေမးပြဲစနစ္ကို ေလာကီပညာေရးႏွင့္ယွဥ္၍ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ အခ်ိဳ႕က ဆႏၵရွိေနပါသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း မေျပာင္းလဲလိုၾကပါ။

အထက္ပါအတိုင္း သတ္မွတ္အပ္သည့္ ေခတ္ေလးမ်ိဳးအနက္ ေရွ႕သံုးမ်ိဳးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အထူးတလည္ ေျပာဆိုစရာ မရွိပါ။ လက္ရွိေခတ္ လက္ရွိအေျခအေနႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေဆြးေႏြးတင္ျပလိုပါသည္။ လက္ရွိ ပရိယတၱိ ပညာေရးစနစ္ကို ေျပာင္းလဲရန္ သင့္မသင့္ ထည့္သြင္းသံုးသပ္စရာ အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕ကို တင္ျပလိုပါသည္။

လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ေလာကီလူ႔ပညာေရး အဆင့္ျမႇင့္၍ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ ဆႏၵရွိေနၾကပံုကို ၾကားေနရပါသည္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ ႀကိဳးစားမႈမ်ားလည္း ရွိေနပါသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ပရိယတၱိပညာေရးကိုလည္း ေျပာင္းလဲလိုသည့္ အရွင္မ်ား ရွိၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူတို႔၏ ပညာေရး တိုးတက္ေျပာင္းလဲေတာ့မည္ဟု ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ၾကသည့္တိုင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ပရိယတၱိပညာေရး ေျပာင္းလဲရန္မွာ မလြယ္လွေသးဟု ထင္မိပါသည္။ ပရိယတၱိ စာေမးပြဲစနစ္ကို ေျပာင္းလဲပိုင္ခြင့္ ရွိၾကသည့္ ထိပ္ပိုင္းေနရာ ယူထားသူ အမ်ားစုက အေဟာင္းကိုသာ ႏွစ္သက္ၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ပရိယတၱိပညာေရး သင္႐ိုး၌ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ၤာကဲ့သို႔ေသာ ေခတ္သစ္ဘာသာရပ္မ်ား ထည့္သြင္း၍ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလိုက္လွ်င္ ပရိယတၱိအေပၚ အားစိုက္မႈ ေလ်ာ့ပါးလိမ့္မည္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ စနစ္ေဟာင္းကို မေျပာင္းလိုၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္မွာ အလိုက္သင့္ ေျပာင္းလဲရမည့္ အေျခအေန အခ်ိန္အခါ ျဖစ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။

ေရွးေခတ္က လူ၀တ္ေၾကာင္ ျမန္မာတို႔အေနျဖင့္ ပညာေရးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ယေန႔ေခတ္ေလာက္ အခြင့္အလမ္းမ်ား မရွိခဲ့ပါ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား၌ အေျခခံ အေရးအဖတ္ အတြက္အခ်က္ သင္ယူျခင္းသာလွ်င္ ၎တို႔၏ အဓိက ပညာေရး ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအေျခအေနသည္ပင္လွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပရိယတၱိသာသနာ အားေကာင္းေစရန္ ႀကီးစြာေသာ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းသားအျဖစ္ျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား၌ အေျခခံ ပညာသင္ယူရင္း ပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ရွင္ရဟန္း ဘ၀သို႔ တက္ေရာက္ခဲ့ေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသား ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိခဲ့ပါသည္။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ ေရွးေခတ္ကႏွင့္ မတူေတာ့ပါ။ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသားပညာေရးမွာ ေရွးေခတ္ကကဲ့သို႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား မွီခိုရျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ပါ။ သို႔ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသားတို႔ အေနျဖင့္ ေရွးေခတ္ကကဲ့သို႔ အေျခခံ ပညာသင္ယူရင္း ပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ရင္းႏွီးခြင့္ နည္းပါးလာခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရွးေခတ္က ရရွိခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပရိယတၱိသာသနာ အားေကာင္းေစရန္ ႀကီးမားသည့္ အေထာက္အပံ့လည္း လံုးပါးပါးလာသည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ပရိယတၱိ စာေမးပြဲ စနစ္ေဟာင္းကို အလိုက္သင့္ မေျပာင္းလဲႏိုင္လွ်င္ အေျခအေန ပိုဆိုးလာႏိုင္ပါသည္။

မ်ိဳးဆက္သစ္ ျမန္မာတို႔၏ ပညာေရးမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား မွီခိုရျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္သျဖင့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ အမ်ားစုမွာ ေက်ာင္းကန္ဘုရားႏွင့္ အဆက္အစပ္ ေ၀းလာၿပီး ပရိယတၱိ စာသင္သား ရွင္ရဟန္း အေရအတြက္မွာလည္း တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ေလ်ာ့ပါးလာေနပါသည္။ စာသင္သား ရွားပါးမႈေၾကာင့္ ပရိယတၱိ စာသင္တိုက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေျခယိုင္လာပါသည္။ အခ်ိဳ႕မွာ ပ်က္သြားပါသည္။ စိုးရိမ္စရာ အေျခအေနပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ရွင္ရဟန္း အေရအတြက္ နည္းပါးရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကို သာသနာေတာ္ ေနာက္ပိုင္းျဖစ္၍ သဒၶါတရား အားနည္းလာၿပီး ရွင္ရဟန္း မျပဳၾကေတာ့ျခင္းေၾကာင့္၊ အထူးသျဖင့္ ရွင္ျပဳလိုသူ ရွားပါးလာေသာေၾကာင့္ ဟူ၍ သဒၶါတရား တစ္ခုတည္းကိုသာ မေကာက္ယူသင့္ေပ။ ပရိယတၱိ ပညာေရး စနစ္၏ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈ၊ ပရိယတၱိ ပညာေရးအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈကိုလည္း ထည့္သြင္း စဥ္းစားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကီ အတန္းပညာေရး ထြန္းကားေနသည့္ ယေန႔ေခတ္၌ ကေလးငယ္ အမ်ားစု၏ မိဘမ်ားသည္ ပရိယတၱိ ပညာေရးထက္ ေလာကီလူ႔ပညာေရးကို ပို၍ စိတ္၀င္စားၾကၿပီး ၎တို႔၏ သားငယ္က ရွင္ျပဳလိုသည္၊ ရွင္သာမေဏ ဘ၀ျဖင့္ စာေပပရိယတ္ သင္ယူလိုသည္ ဆိုေစကာမႈ အလြယ္တကူ ခြင့္ျပဳရန္ ခက္ခဲေနၾကပါသည္။ ၎တို႔၏ သားငယ္ရွင္ငယ္ စာေပပရိယတ္ သင္ယူရင္း သာသနာ့ေဘာင္၌ မေပ်ာ္ေမြ႔ဘဲ လူ၀တ္လဲလိုက္လွ်င္ ေလာကီပညာေရး ထြန္းကားသည့္ ေခတ္ထဲ၌ ေလာကီပညာ လက္ကိုင္မဲ့ေနမည့္ အေရးကို ေတြးပူၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစိုးရိမ္မႈကို ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေရးအတြက္ ပရိယတၱိ ပညာေရး၌ ၀ိဇၨာ၊ သိပၸံ ေလာကီပညာရပ္မ်ား ထိုက္သင့္သေလာက္ ထည့္သြင္းေပးသင့္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။

အထက္က ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ေရွးေခတ္က ကေလးငယ္တို႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား၌ အေျခခံ ပညာသင္ယူရင္း ပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ့ၾကသည္မွာ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသားပညာေရး၌ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ဦးေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုေခတ္မွာလည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသားပညာေရး၌ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ပါ၀င္ပတ္သက္မႈ ရွိေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (သို႔မဟုတ္ အမ်ားစု)၌ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ၀င္ေရာက္၍ သင္ၾကားေပးႏိုင္ျခင္း မရွိေသးပါ။ အဆိုပါ ေက်ာင္းမ်ား၌ သင္ၾကားပို႔ခ်သည့္ ၀ိဇၨာ သိပၸံ ဘာသာရပ္မ်ားမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အဆက္အစပ္ ေ၀းေနပါေသးသည္။ ထို လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းရန္ အတြက္လည္း ပရိယတၱိ ပညာေရး၌ ၀ိဇၨာ၊ သိပၸံ ေလာကီပညာရပ္မ်ား ထိုက္သင့္သေလာက္ ထည့္သြင္းေပးသင့္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။

အထက္က ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ေလာကီပညာရပ္မ်ား ထည့္သြင္းလိုက္လွ်င္ ပရိယတၱိ ပညာေရးအေပၚ အားစိုက္မႈ ေလ်ာ့က်သြားမည္ဟု စိုးရိမ္မႈမ်ားလည္း ရွိေနသည္ျဖစ္ရာ ထိုသို႔ စိုးရိမ္မႈမ်ား ရွိေနသည့္အတိုင္း ပရိယတၱိအေပၚ အားစိုက္မႈ ေလ်ာ့ပါးမသြားေအာင္လည္း စီစဥ္သင့္ပါသည္။ ဥပမာ လက္ရွိ ပရိယတၱိ စာေမးပြဲ၏ မူလတန္း၊ ငယ္၊ လတ္၊ ႀကီး၊ ဓမၼာစရိယ (သံုးက်မ္း/သံုးတန္း) ထက္ပို၍ အဆင့္အတန္းမ်ား ထားရွိၿပီး ေလာကီဘာသာရပ္ အသစ္မ်ားလည္း ထည့္သြင္း၍ စာသင္ႏွစ္ကို တိုးလိုက္ျခင္းမ်ိဳး ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ မူလတန္း၊ ငယ္၊ လတ္၊ ႀကီး ဟူေသာ အေျခခံ ေလးတန္းကို လူတို႔၏ အေျခခံ ပညာေရးကဲ့သို႔ ဆယ္တန္းအထိ ခြဲလိုက္လွ်င္ ပရိယတၱိစာေပအေပၚ အားစိုက္မႈကို မထိခိုက္ေစဘဲ ဘာသာရပ္ အသစ္မ်ားလည္း ထည့္သြင္းႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ သင္ယူဖြယ္ကို ႏွစ္မ်ားစြာ အခ်ိန္ယူၿပီး နည္းနည္းခ်င္း သင္ယူျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ႏိုင္ပါသည္။

ထို႔ျပင္ လက္ရွိ ပရိယတၱိပညာေရး၌ ေျပာင္းလဲသင့္သည့္ အခ်က္မ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေယဘုယ်သေဘာကိုလည္း တင္ျပလိုပါသည္။ ပရိယတၱိပညာေရး၌ ပိဋကတ္ေတာ္ကို မွတ္တမ္းတင္ထားသည့္ ပါဠိဘာသာစကားကို ေလ့လာရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ အေရးႀကီးသည္မွာ တရားအႏွစ္ ပိဋကတ္ေတာ္၏ ဆိုလိုရင္း သေဘာသြားကို အရယူရန္ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိ ပရိယတၱိပညာေရး စနစ္၌ သေဘာတရားထက္ ဘာသာစကားကို အေလးေပးလြန္းေနသည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ျဖစ္သင့္သည္ ႏွင့္ ျဖစ္ေနပံုမွာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနသည္ဟု ထင္မိပါသည္။
လက္ရွိ ပရိယတၱိပညာေရးမွာ အဓိကအားျဖင့္ ဘာသာစကား (ပါဠိ)ကို သင္ယူေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္ဟု နားလည္မိပါသည္။ ဓမၼာစရိယတန္း ပထမေန႔ ေမးခြန္းမ်ား၌ အမွတ္တစ္ရာဖိုး ဆယ္ပုဒ္စလံုး ဘာသာျပန္ (အနက္ေပး) ျဖစ္ေနျခင္းမွာ ဘာသာစကားကို မည္မွ်အေလးေပးေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါသည္။ ဓမၼာစရိယတန္း ဒုတိယေန႔ ေမးခြန္းမ်ား၌လည္း ဘာသာစကားကို အေလးေပးမႈမ်ား ထင္ရွားစြာ ပါ၀င္ေနပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ဘာသာျပန္ (အနက္ေပး)ရျခင္း၊ ၀ါက်အခ်ိတ္အဆက္ကို ေလ့လာရျခင္း၊ ၀ါက်မ်ား ေရးသားရျခင္း၊ စကားလံုး၏ အဓိပၸာယ္ကို ေဖာ္ရျခင္း၊ စကားလံုး အမွန္အမွား ဆံုးျဖတ္ရျခင္း၊ ဂါထာ (ပါဠိကဗ်ာ) ေရးသားရျခင္း စသည္တို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္တန္းမ်ား၌လည္း ဘာသာစကား၏ အခန္းက႑မွာ မေသးလွပါ။ ဘုရားရွင္၏ စကားေတာ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘာသာစကား (ပါဠိ)ကို သင္ယူရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘာသာရပ္ဟု ဆိုရမည့္ တရားေတာ္၏ အႏွစ္သာရကို အထူးျပဳ၍ ေလ့လာသင့္ပါသည္။ တရားသေဘာသို႔ ထိေရာက္မႈ နည္းလြန္းေနသည္ဟု ထင္မိပါသည္။

ေနာက္တစ္ခုမွာ သင္ၾကားမႈ သင္ယူမႈ၌ အဓိပၸာယ္ သေဘာတရား နားလည္ေရး၊ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပႏိုင္ေရး နည္းပါးၿပီး အာဂံုက်က္မွတ္ရမႈ မ်ားျပားေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ လူ႔ပညာေရး၌ “အလြတ္က်က္၊ အလြတ္ေျဖ” ဟူေသာ အသံုးမက်မႈကို ႐ႈတ္ခ်သံမ်ား မၾကာခဏ ၾကားေနရပါသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား အတြက္ကား “အာဂံုရမွ အာဂလူ”ဟု ခ်ီးက်ဴးကာ “အလြတ္က်က္၊ အလြတ္ေျဖ”ျခင္းကို အေလးထားမႈ ရွိေနပါသည္။ ဘုရားရွင္၏ စကားေတာ္ကို အာဂံုက်က္မွတ္ရမည္၊ က်က္မွတ္မႈကို ခ်ီးက်ဴးရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း စာေမးပြဲစနစ္၌ အာဂံုကို ဦးစားမေပးလြန္းသင့္ေပ။ လက္ရွိ ပရိယတၱိ ပညာေရး၌ကား အာဂံု၏ အခန္းက႑မွာ ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္မည္ ထင္ပါသည္။ မသင့္ျမတ္လွပါ။ အထူးသျဖင့္ အေျခခံ ပါဠိသဒၵါ စည္းမ်ဥ္း (သုတ္စဥ္)မ်ားကို လိုအပ္သည္ထက္ ပို၍ အလြန္အကၽြံ အလြတ္က်က္မွတ္ရျခင္း၊ အဘိဓာန္ (Dictionary)ကို အလြတ္က်က္မွတ္ရျခင္း ကဲ့သို႔ေသာ စာသင္သားတို႔၏ အာဂံုဒုကၡကို အသိအမွတ္ ျပဳသင့္ပါသည္။

အာဂံုမဟုတ္သည့္တိုင္ အနက္လွည့္ျခင္း၊ ည၀ါရြတ္ျခင္း၊ သ႐ုပ္ခြဲျခင္းတို႔ကဲ့သို႔ အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ မွတ္သားရမႈမ်ား မ်ားလြန္းေနၿပီး စဥ္းစားသံုးသပ္ရမႈ ရွားပါးေနပါသည္။ အဆင့္ျမင့္တန္းမ်ား ေရာက္သည္အထိပင္ သုေတသနျပဳရျခင္း၊ စာတမ္းတင္ရျခင္းမ်ား မရွိေသးပါ။ ေလ့လာသံုးသပ္ သင္ယူၿပီး ထုတ္ေဖာ္ဖြင့္ဟ တင္ျပမႈမ်ား ရွိသင့္ပါသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ . . . ပရိယတၱိ ပညာေရး၌ လက္ရွိ အေျခအေနအရ လိုအပ္ေနသည့္ ဘာသာရပ္ အသစ္မ်ား တိုးခ်ဲ႕ ျပဌာန္းသင့္ပါေၾကာင္း၊ ဘာသာစကားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္မႈကို ေလွ်ာ့ခ်၍ တရားအႏွစ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္မႈကို တိုးျမႇင့္သင့္ပါေၾကာင္း၊ အာဂံုက်က္မွတ္ရမႈကို ေလွ်ာ့ခ်၍ စဥ္းစားသံုးသပ္မႈ၊ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပမႈမ်ား တိုးျမႇင့္သင့္ပါေၾကာင္း၊ အေျခအေန အရပ္ရပ္ကို သံုးသပ္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပရိယတၱိပညာေရး စနစ္ကို အလိုက္သင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲသင့္ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ပါသည္။

:)
ရွင္အာစာရ

Thursday, October 20, 2016

ေလွာင္ခ်ိဳင့္စံငွက္

လြတ္လပ္တဲ့ ငွက္က
ေလရဲ့ေက်ာကုန္းေပၚ ခုန္ေပါက္
ေရစီးဆံုးတဲ့ထိ
စုန္ေရမွာ ကိုယ္ေဖာ့ စီးေျမာ
လိေမၼာ္ေရာင္ ေနျခည္ေတြထဲ
သူ႔အေတာင္ေတြကို ႏွစ္ျမႇဳပ္
ေကာင္းကင္ကို သူပိုင္တယ္ ေၾကျငာလို႔။

ဘားတန္းေတြကို ေက်ာ္ၾကည့္ခဲတဲ့ ငွက္က
ေလွာင္ခ်ိဳင့္က်ဥ္းထဲမွာ တြဲခိုစီး
သူ႔အေတာင္ေတြ တိတိျပတ္
သူ႔ေျခေတာက္ေတြ တြယ္ေႏွာင္
ဒီလိုနဲ႔ပဲ
ေတးသီဖို႔ သူ႔လည္မ်ိဳကို ဖြင့္ခဲ့ေပါ့။

ေလွာင္ခ်ိဳင့္စံငွက္
ထိတ္လန္႔သံနဲ႔ ေတးသီ
တည္ၿငိမ္ျခင္းကိုေတာ့ တမ္းတမိ
ဘာကိုေၾကာက္တယ္ မသိရတဲ့ သူ႔ရဲ့ စိုးရြံ႕သံစဥ္ကို
အေ၀းေတာင္ကုန္းက ၾကားေနရ
သူ႔အတြက္ လြတ္ေျမာက္မႈ သေကၤတေပါ့။

လြတ္လပ္တဲ့ငွက္ စိတ္ကူးတာက
ေလေျပေလညႇင္း
တဟီးဟီးျမည္တဲ့ သစ္ပင္ေတြၾကားက ေလထုနဲ႔
ေတာက္ပတဲ့ အ႐ုဏ္ဦးျမက္ခင္းေပၚက ပိုးေကာင္၀တုတ္ေတြေပါ့
သူက ေကာင္းကင္ကို သူပိုင္နာမည္ တံဆိပ္ကပ္ေနျပန္ေရာ။

ေလွာင္ခ်ိဳင့္စံငွက္ကေတာ့
အိပ္မက္သခ်ဳင္းေပၚမွာ ရပ္လ်က္သား
သူ႔အရိပ္က အိပ္မက္ဆိုးထဲ ထေအာ္
သူ႔အေတာင္ေတြ တိတိျပတ္
သူ႔ေျခေတာက္ေတြ တြယ္ေႏွာင္
ဒီလိုနဲ႔ပဲ
ေတးသီဖို႔ သူ႔လည္မ်ိဳကို ဖြင့္ခဲ့ေပါ့။

ေလွာင္ခ်ိဳင့္စံငွက္
ထိတ္လန္႔သံနဲ႔ ေတးသီ
တည္ၿငိမ္ျခင္းကိုေတာ့ တမ္းတမိ
ဘာကိုေၾကာက္တယ္ မသိရတဲ့ သူ႔ရဲ့ စိုးရြံ႕သံစဥ္ကို
အေ၀းေတာင္ကုန္းက ၾကားေနရ
သူ႔အတြက္ လြတ္ေျမာက္မႈ သေကၤတေပါ့။

:) 
ရွင္အာစာရ

-----
ဘာသာျပန္ -
CAGED BIRD by
Maya Angelou