Saturday, February 18, 2017

ဓမၼဒီပ @ ဓမၼဓရ





"ေမဓာဝီ၊ ပညာရွိသည္။ ဖႏၵနံ၊ ဆတ္ဆတ္တုန္တတ္ေသာ။ စပလံ၊ ဖလန္းဖလန္းထတတ္ေသာ။ ဒူရကၡံ၊ ေစာင့္ထိန္းရခက္ေသာ။ ဒုႏၷိဝါရယံ၊ တားဆီးရခက္ေသာ။ စိတၱံ၊ စိတ္ကို။ ဥဇုံ၊ ေျဖာင့္စြာ။ ကေရာတိ၊ ျပဳ၏။
ဆိုၾကည့္ပါ။

. . . . .။
သိမ္မညီေသးဘူး။
ဘုန္းဘုန္းရင္ထဲ မေရာက္ေသးပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ No ပါ။
ညီေအာင္ ျပန္ဆိုမယ္။


စိတ္က အာ႐ံုအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဆတ္ဆတ္ခါတယ္။ ဟိုဟိုဒီဒီ ဖလန္းဖလန္း။ ထိန္းထားဖို႔ ခက္တယ္။ မေကာင္းတဲ့ဆီ မသြားေအာင္ တားရခက္တယ္။ ပညာရွိကေတာ့ အဲ့ဒီစိတ္ကို အလိုမလိုက္ဘူး။ အလႈပ္မခံဘူး။

ဒီဂါထာထာကို ေနစဥ္ဘဝမွာ အသံုးခ်တဲ့အခါ။ ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးမႈနဲ႔ ၾကံဳရတဲ့အခါ။ ဆိုပါစို႔ ေသြးသားထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ေသဆံုးၿပီဆိုရင္ အသုဘခ်ေတာ့ မထိန္းႏိုင္မသိမ္းႏိုင္ ငိုလိုက္ၾကတာ။ ေဒါသေၾကာင့္ စိတ္က လႈပ္သြားလို႔ လူပါလိုက္လႈပ္တာ။ လႈပ္တဲ့စိတ္ကို မထိမ္းႏိုင္ေတာ့ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ရတယ္။ လူေသမွေတာ့ လူတိုင္းပူတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အဆင့္အတန္းနဲ႔ကိုယ္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ပူတတ္ရင္ လူေနမႈ အဆင့္ျမင့္တာပဲ။ ဘဝျပႆနာေတြ ၾကံဳရတိုင္း ပံုစံမ်ိဳးစံု အဆင့္မ်ိဳးစံုနဲ႔ ဆတ္ဆတ္တုန္တတ္တဲ့စိတ္ကို ထိန္းရတယ္။

ဥဇံု ကေရာတိ၊ ေျဖာင့္သည္ကို ျပဳ၏။ ေကာက္က်စ္ျခင္း ကင္းသည္ကို ျပဳ၏။ ကိေလသာ အဆိပ္ မရွိသည္ကို ျပဳ၏။ ဓုတင္ေဆာက္တည္တယ္၊ ေတာမွာေနၿပီး အသားအေရ ျပည့္ၿဖိဳးျခင္းကို ပယ္တယ္၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ကိေလသာကို ပယ္တယ္။ ဒီလိုနည္းေတြနဲ႔ စိတ္ကို ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္တာ။
ဓုတင္ဆိုတာ ကိေလသာကို ခါခ်တဲ့ အက်င့္။ ကိေလသာေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ခါခ်ေနရတယ္။ ဝိုင္းစုခိုင္သိန္းလား မသိဘူး။ ခါခ်ေနရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး။ ခုဟာကေတာ့ ကိေလသာကို ခါခ်တာပါ။ ဥပမာ ရဟန္းေတြ သကၤန္းသံုးထည္ပဲ အသံုးျပဳတယ္ဆိုရင္ တိစီဝရိက္ဓုတင္။ သကၤန္းအမ်ိဳးမ်ိဳး လိုခ်င္လို႔ စိတ္တုန္လႈပ္တာ မျဖစ္ေအာင္လို႔။ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ သံုးထည္ မဟုတ္ပါဘူး။ သံုးစံုနဲ႔ ရၿပီလား။ စကတ္ေရာ၊ ပါတိတ္ေရာ၊ ကြာတားေရာ၊ အတိုေရာ၊ အရွည္ေရာ။ ေရွ႕ကြဲ ေနာက္ကြဲ ေဘးကြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး။ အဆင္မ်ိဳးစံု ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံု ဖႏၵနံလား။ စပလံ ဖလန္းဖလန္းလား။ ဓုတင္နဲ႔ ခါခ်ၾကည့္ပါ။ ပတၱပိုဏ္ဓုတင္ကေတာ့ သပိတ္ထဲ ဟင္းေတြထည့္ၿပီး တစ္ခြက္တည္း တဲဲ့။ စားပြဲေပၚမွာ ဟင္းဘယ္ႏွခြက္နဲ႔ ဖလန္းဖလန္းထတာလဲ။ စိတ္က ဘယ္လိုေနလဲ။ ဘယ္ေလာက္ထိ စိတ္အလို လိုက္သလဲ။ ဝုန္းဒုန္းမႀကဲရင္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ကိေလသာကို ပယ္တာပါ။ 

ဥသုကာေရာ၊ ျမားလုပ္သူသည္။ ေတဇနံ၊ ျမားကို။ ဥဇံု၊ ေျဖာင့္သည္ကို။ ကေရာတိ ဣဝ၊ ျပဳသကဲ့သို႔တည္း။
ျမားကို ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္တဲ့ အခါမွာ။ အပူေပးရတယ္။ ေျခာက္လြန္းေနရင္ အေစး ဆြတ္ရတယ္။ ဖိအားနဲ႔ ေျဖာင့္ရတယ္။ စိတ္ကို ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း သဒၶါနဲ႔ ဆြတ္ဆြတ္ၿပီး ေျဖာင့္ရတယ္။ ကိုယ္အားနဲ႔ တြန္းေပးတဲ့ ကာယိကဝီရိယ၊ စိတ္အားနဲ႔ ေထာက္ထားတဲ့ ေစတသိက ဝီရိယ။ ဝီရိယနဲ႔ အပူေပးရတယ္။ ဝိပႆနာ ဘာဝနာနဲ႔ ဖိရတယ္။

မာရေဓယ်ံ၊ ကိေလသာကို။ ပဟာတေဝ၊ ပယ္သည္ရွိေသာ္။ ဣဒံ စိတၱံ၊ ဤစိတ္သည္။ ပရိဖႏၵတိ၊ လူးလြန္႔ တုန္လႈပ္၏။ ၾသကေမာကတဥဗ႓ေတာ၊ ေရဟူေသာ တည္ရာမွ ထုပ္ယူအပ္သည္ျဖစ္၍။ ထေလ၊ ကုန္းေပၚ၌။ ခိေတၱာ၊ ပစ္ခ်အပ္ေသာ။ ဝါရိေဇာ၊ ငါးသည္။ ပရိဖႏၵတိ ဣဝ၊ လူးလြန္႔ တုန္လႈပ္သကဲ့သို႔တည္း။
ငါးက ေရထဲမွာပဲ ေနသားက်တယ္။ ကုန္းေပၚမွာ တင္လိုက္ရင္ တြန္႔တြန္႔လူးေတာ့တာပဲ။ စိတ္က ကာမဂုဏ္အာ႐ံုမွာ ေပ်ာ္တယ္။ ကိေလသာထဲ ေနရမွ။ ကုသိုလ္အာ႐ံုဆီ ပို႔လိုက္ရင္ သြက္သြက္ခါေရာ။ Myanmar Idolေလးနဲ႔ဆိုရင္ ၿငိမ္ေနတာ။ ၾကည့္ေနတုန္း မီးပ်က္တာနဲ႔ စိတ္က လႈပ္သြားၿပီ။ ဘုရားရွိခိုးရင္ စိတ္က လႈပ္ၿပီ။ တရားထိုင္ရင္ ပိုဆိုး။ ကိေလသာ အာ႐ံုထဲကေန ထုတ္လိုက္တာကိုး။
ဂါထာ အနက္ ျပန္ဆိုၿပီး သိမ္းရေအာင္။
. . . . .။


ဟုတ္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ဖို႔ အားလံုး Safe ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္ ေလးနာရီ။"

Thursday, February 16, 2017

ပါရမီဒီပနီ အႏွစ္ခ်ဳပ္ - ၁

လယ္တီဆရာေတာ္ေလာင္းလ်ာ အရွင္ဥာဏဓဇသည္ ရဟန္း(၈)၀ါ ရေသာအခါ စံေက်ာင္းတိုက္၌ ပထမစာခ် ျဖစ္ခဲ့သည္။ အရွင္ဥာဏဓဇ (၁၄)၀ါ ရေသာအခါ စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ အေမးပုစၧာ (၂၀) ထြက္ေပၚလာသည္။ ဘုရား၊ ပေစၥကဗုဒၶါ၊ သာ၀ကတို႔၏ ပါရမီႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အခ်က္ေပါင္း (၂၀)ကို ပါဠိဘာသာျဖင့္ ေမးခြန္းထုတ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အေမးပုစၧာမ်ား၏ အဆံုး၌ “ပညာမရွိေသာသူတို႔သည္ ကုပ္၍ ေနာက္ဆုတ္ၾကကုန္ေလာ့။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ပထမတန္း သာသနာ့တံခြန္မ်ားသည္ ဤပုစၧာမ်ားကို ေျဖဆိုၾကလိမ့္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။”ဟု ပါရွိသည္။ ထိုအေမးတို႔ကို အရွင္ဥာဏဓဇက ပါဠိဘာသာျဖင့္ ေျဖဆိုခဲ့သည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ လယ္တီဆရာေတာ္ အရွင္ဥာဏဓဇ၏ ပထမဆံုးေသာ လက္ရာ ပါရမီဒီပနီက်မ္းစာ ျဖစ္ေပသည္။
ပါရမီႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေျဖဆိုရာ၌ က်မ္းဂန္အေထာက္အထား ျပည့္စံုစြာျဖင့္ အက်ယ္တ၀င့္ ေျဖၾကားထားသည္။ သာမန္စာဖတ္သူတို႔အတြက္ က်ယ္လြန္းေသာ ပါရမီဒီပနီက်မ္းမွ ေကာက္ႏုတ္၍ အႏွစ္ခ်ဳပ္ ယူထားပါသည္။ အက်ယ္ သိလိုပါက ပါရမီဒီပနီ က်မ္းစာကို ၾကည့္႐ႈရန္ ျဖစ္ပါသည္။ သာမန္စာဖတ္သူတို႔ ပါရမီႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ သိမွတ္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း။

----- 

အေမး - ၁။ အသက္ရွည္ျခင္း၊ ဥစၥာေပါျခင္း အစရွိေသာ ေလာကီခ်မ္းသာ၊ မဂ္ ဖိုလ္ နိဗၺာန္ဟူေသာ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာ ဤသို႔ေသာ ခ်မ္းသာႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို ေတာင့္တ၍ ဒါနစေသာ ပါရမီတို႔ကို ျဖည့္က်င့္ေသာသူသည္ ေလာကီခ်မ္းသာကိုသာ ရသေလာ၊ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာကိုသာ ရသေလာ၊ ခ်မ္းသာႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို ရသေလာ၊ ခ်မ္းသာႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို မရဘဲ ရွိသေလာ။

အေျဖ - ၁။ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို ေတာင့္တ၍ ျပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္ကံသည္ အေဟာသိကံ (အက်ိဳးေပးခြင့္ မရေသာကံ) ျဖစ္မသြားလွ်င္ ခ်မ္းသာႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို အက်ိဳးေပးႏိုင္သည္။ အေဟာသိကံ ျဖစ္သြားလွ်င္ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာကိုသာ ေပးႏိုင္၏။ မွန္၏။ ေလာကီအက်ိဳးကို ေပးရာ၌သာ အေဟာသိကံ ျဖစ္ႏိုင္၏။ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳး၌ အေဟာသိကံဟု မရွိေပ။ 

ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာကို ေပး၏ဟု ဆိုရာ၌ ေလာကုတၱရာ တရားသည္ ဒါနစေသာ ေလာကီကုသိုလ္၏ မုခ်အက်ိဳးမဟုတ္၊ အာနိသံသအက်ိဳးသာ ျဖစ္သည္။ ေလာကီကုသိုလ္သည္ အားႀကီးေသာ ကိေလသာကို အားနည္းေအာင္ ျပဳနိုင္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မဂ္ဖိုလ္ရေၾကာင္း အားေကာင္းေသာ အေထာက္အပံ့ (ဥပနိႆယ) ျဖစ္၏။ ဤသို႔ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ျခင္းသည္ အာနိသံသအက်ိဳး မည္၏။


အေမး - ၂။ ေလာကီခ်မ္းသာကိုသာ ေတာင့္တ၍ ဒါနစေသာ ပါရမီတို႔ကို ျဖည့္က်င့္ေသာသူသည္ ေလာကီခ်မ္းသာကိုသာ ရသေလာ၊ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာကိုလည္း ရသေလာ။

အေျဖ - ၂။ ေလာကီခ်မ္းသာကိုသာ ေတာင့္တ၍ ျပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္သည္ မဂ္ဖိုလ္ရေၾကာင္း အားေကာင္းေသာ အေထာက္အပံ့ (ဥပနိႆယ) မျဖစ္။ ေလာကီစည္းစိမ္ကိုသာ ေပးႏိုင္၏။
ဤေနရာ၌ ေလာကီခ်မ္းသာကို ေတာင့္တ၍ ျပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္သည္ ပါရမီမေျမာက္ဟု ဇိနာလကၤာရဋီကာ ဆို၏။ ပါရမီ မမည္ေသာ္လည္း ေမးခြန္းအစဥ္တည့္ေအာင္ ထည့္သြင္း၍ ပါရမီဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ေမးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ တစ္နည္း - ပရမာနံ ပ႑ိတာနံ ကမၼံ ပါရမီ (ျမတ္ေသာ ပညာရွိတို႔၏ အမႈကိစၥသည္ ပါရမီမည္၏) ဟူေသာ ပရိယာယ္စကားေၾကာင့္ ပါရမီဟုပင္ ေခၚဆိုနိုင္၏။


အေမး - ၃။ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာကိုသာ ေတာင့္တ၍ ဒါနစေသာ ပါရမီတို႔ကို ျဖည့္က်င့္ေသာသူသည္ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာကိုသာ ရသေလာ၊ ေလာကီ ခ်မ္းသာကိုလည္း ရသေလာ။

အေျဖ - ၃။ အလြန္ျမင့္ျမတ္ေသာ ဤကုသိုလ္သည္ မဂ္ဖိုလ္ရေၾကာင္း အားႀကီးေသာ အေထာက္အပံ့လည္း ျဖစ္၏၊ မဂ္ဖိုလ္မရခင္ ကာလ၌ ဘ၀ခ်မ္းသာ၊ ပစၥည္းခ်မ္းသာကိုလည္း ေပး၏။
ဤကုသိုလ္မ်ိဳးသည္ ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံတို႔၏ ကုန္ျခင္းကို ျပဳတတ္ေသာ (ကမၼကၡယကရ) ကုသိုလ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳးကိုသာေပးသည္၊ ေလာကီအက်ိဳးကို မေပးဟု အခ်ိဳ႕ဆရာတို႔က ဆို၏။ အမွန္မွာ ကမၼကၡယကရ ကုသိုလ္ဟူသည္မွာ မဂ္ေစတနာ၊ မဂ္ဥာဏ္မ်ားသာ ျဖစ္၏။ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာကိုသာ ေတာင့္တ၍ ျပဳအပ္သည့္ ဤကုသိုလ္မ်ိဳး မဟုတ္ေပ။


အထက္ပါ ေမးခြန္းသံုးခုႏွင့္ ဆက္စပ္၍ ျဖစ္သင့္သည့္ ေအာက္ပါေမးခြန္းကို စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး မေမးခဲ့ဘဲ အရွင္ဥာဏဓဇက ထည့္သြင္းၿပီး အေျဖကိုပါ ေပးခဲ့သည္။
ေမး။ ။ ေလာကီခ်မ္းသာ၊ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာ ႏွစ္ပါးတို႔တြင္ မည္သည့္ ခ်မ္းသာကိုမွ မေတာင့္တဘဲ ဒါနစေသာ ပါရမီတို႔ကို ျဖည့္က်င့္သူသည္ ေလာကီခ်မ္းသာကိုသာ ရသေလာ၊ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာကိုသာ ရသေလာ၊ ခ်မ္းသာႏွစ္မ်ိဳးလံုး ရသေလာ၊ ခ်မ္းသာႏွစ္မ်ိဳးလံုး မရသေလာ။

ေျဖ။ ။ ထိုကဲ့သို႔ အမွတ္တမဲ့ ျပဳအပ္ေသာ ဒါနအစရွိေသာ ကုသိုလ္သည္ ေလာကီခ်မ္းသာကိုသာ ေပးႏိုင္သည္။ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာကို မေပးႏိုင္ေပ။
မိဘ သားသမီးတို႔ အခ်င္းခ်င္း၌ ျဖစ္ေသာ ေမတၱာစိတ္သည္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ခ်မ္းသာကို ေတာင့္တ၍ ျဖစ္ေစအပ္ေသာ စိတ္မဟုတ္ေသာ္လည္း စၾကာမင္းစည္းစိမ္ကိုပင္ ေပးႏိုင္ေၾကာင္း စကၠ၀တၱိသုတ္ အ႒ကထာ ဆို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ခ်မ္းသာကို မေတာင့္တဘဲ ျပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္သည္ အစြမ္းသတၱိအားေလ်ာ္စြာ ေလာကီခ်မ္းသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေပးႏိုင္၏။

သံသာရ၀႗ဒုကၡေတာ . . . . သံသာရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ရွင္ရဟန္း ျပဳခဲ့ၿပီး ရွင္ရဟန္းအက်င့္ က်င့္သံုးလ်က္ သကၤန္းခ်ဳပ္ျခင္းစေသာ အမႈႀကီးငယ္ ျပဳလုပ္ရာ၌ မဂ္ဖိုလ္ကို အထူးမေတာင့္တဘဲ အမွတ္တမဲ့ ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း မူလရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ ၀ဋ္ဆင္းရဲကင္းရာကို ရည္ရြယ္သည့္ ၀ိ၀႗နိႆိတကုသိုလ္၌ သြင္းအပ္၏။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ -
၁။ တစ္စံုတစ္ခုကို မေတာင့္တဘဲ အမွတ္တမဲ့ ျပဳအပ္သည့္ ကုသိုလ္၊
၂။ ေလာကီသက္သက္ကိုသာ ေတာင့္တ၍ ျပဳအပ္သည့္ ကုသိုလ္၊
၃။ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို ေတာင့္တ၍ ျပဳအပ္သည့္ ကုသိုလ္၊
၄။ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာသက္သက္ကိုသာ ေတာင့္တ၍ ျပဳအပ္သည့္ ကုသိုလ္
ဤေလးမ်ိဳးတို႔တြင္ စတုတၳ ကုသိုလ္ကိုသာ ျပဳအပ္၏။ စတုတၳကို မတတ္ႏိုင္မွ တတိယ၊ တတိယကို မတတ္ႏိုင္မွ ဒုတိယ၊ ဒုတိယကို မတတ္ႏိုင္မွ ပထမကို ျပဳသင့္သည္။


(ဆက္ရန္ . . . . .) 




:)
ရွင္အာစာရ

Friday, February 10, 2017

ဝိသံု = သီးျခား၊ ဂါမ = ရြာ၊ ဝိသံုဂါမ = သီးျခားရြာ


စာေခါင္းစီး၌ ပါရွိေသာ "ဝိသံုဂါမ သီးျခားရြာ" ဆိုသည္မွာ ရဟန္းခံျခင္းစေသာ သံဃာ့ကံ ျပဳလုပ္ရာ သိမ္တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္။ သီးျခားရြာသိမ္ဟု ဆိုႏိုင္၏။ သီးျခားျဖစ္ေသာ၊ တစ္သီးတစ္ျခားျဖစ္ေသာ၊ သီးသန္႔ျဖစ္ေသာ ရြာတစ္ရြာ၊ ထူးျခားသည့္ ရြာတစ္ရြာသည္ပင္ ကံေဆာင္ရာသိမ္ ျဖစ္ေနပါသည္။

ထိုသို႔ ထူးျခားသည့္ရြာသည္ သိမ္ျဖစ္သကဲ့သို႔ ထူးမျခားနား ရြာတို႔သည္လည္း သိမ္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသိမ္တို႔တို႔ကို ဂါမသိမ္ဟု ေခၚသည္။ ရြာဟုဆိုရာ၌ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ရြာသူႀကီး အာဏာပိုင္သည့္ လယ္ကြက္ယာကြက္၊ ရြာ့အျပင္ နယ္မ်ားလည္း ပါဝင္၏။ ထိုသို႔ေသာ ရြာနယ္ တစ္ခုလံုးသည္ အလိုလို သိမ္ျဖစ္ေန၏။ ထိုနယ္အတြင္း၌ သံဃာေတာ္မ်ား ကံေဆာင္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ကံေဆာင္ရာ၌ ထိုနယ္အတြင္းရွိ ရဟန္းသံဃာ အားလံုးကို ဖိတ္ေခၚ စု႐ံုးရန္ မလြယ္ေပ။ ကံေဆာင္ရာ၌ သိမ္တြင္းသံဃာအားလံုး သေဘာတူ ပါဝင္ရသည္။ မပါလွ်င္ ကံပ်က္သည္။ ႁခြင္းခ်က္မရွိ သေဘာတူ ပါဝင္ရသည္။ ရြာေနသံဃာမ်ားကို စု႐ံုးႏိုင္ေစကာမူ စုစည္းသည့္ ရြာေနသံဃာတို႔ သံဃာ့ကံ တစ္ခုခု ေဆာင္ရြက္ေနစဥ္ ကာလ၌ ရြာနယ္အတြင္သို႔ ဧည့္သည္ရဟန္း၊ ခရီးသြားရဟန္းတို႔ ဝင္လာျခင္းမ်ိဳးကဲ့သို႔ေသာ အမွတ္တမဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေၾကာင့္ သံဃာ့ကံ မေအာင္မျမင္ ျဖစ္တတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သိမ္နယ္အတြင္း၌ လြယ္ကူစြာ သံဃာစုစည္းႏိုင္ရန္အတြက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအတြင္း တစ္ေနရာကို သိမ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ ထိုသို႔ သတ္မွတ္သည္ကို သိမ္သမုတ္သည္ဟု ေခၚ၏။ ထိုသို႔ သမုတ္လိုက္ေသာအခါ ကံေဆာင္ရာ ရြာနယ္ က်ဥ္းသြားၿပီး နယ္တြင္းသံဃာ၊ သိမ္တြင္းသံဃာကို စု႐ံုးရန္ လြယ္ကူသြားသည္။

ထိုသို႔ နယ္က်ဥ္းေအာင္ သိမ္သမုတ္ျခင္းသည္လည္း သံဃာ့ကံတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရြာတြင္းသံဃာအားလံုး စု႐ံုး၍ သိမ္သမုတ္ရသည္။ သိမ္သမုတ္ရာ၌ ရြာနယ္အတြင္းရွိ ရဟန္းအားလံုး ပါဝင္ရသည္။ ရြာသံဃာတို႔ သိမ္သမုတ္ေနစဥ္ ကာလ၌ ဧည့္သည္ရဟန္း၊ ခရီးသြားရဟန္းတို႔ ရြာနယ္အတြင္းသို႔ ဝင္မလာေအာင္ တားဆီးထားရသည္။ ဧည့္သည္ရဟန္း၊ ခရီးသြားရဟန္းတို႔ ေရာက္လာႏိုင္ေခ် နည္းပါးသည့္ ညအခါ၌ သိမ္သမုတ္ေလ့ ရွိၾကသည္။ ညအခါပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ေသခ်ာေအာင္ အေစာင့္ထားေလ့ရွိၾကသည္။

ထိုသို႔ သိမ္သမုတ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္သည့္ အေျခအေနမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္သည္။ သိမ္သမုတ္ရာ၌ ပါဝင္ရန္ ရြာသံဃာတို႔ကို စု႐ံုး၍ မရျခင္းမ်ိဳး ရွိတတ္သည္။ ထိုအေျခအေနမ်ိဳး၌ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္း နယ္က်ဥ္းတစ္ခုကို သီးျခားရြာအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးပါရန္ မင္းထံ၊ အစိုးထံ ေလွ်ာက္လႊာတင္ရသည္။ မင္းအစိုးရတို႔က ဝိသံုဂါမ သီးျခားရြာ ျဖစ္ေစဟု သတ္မွတ္ေပးလိုက္လွ်င္ ထူးျခားသည့္ ရြာတစ္ရြာ၊ ခိုင္မာသည့္ သိမ္တစ္လံုး ျဖစ္လာသည္။ ထိုသိမ္ကို ဝိသံုဂါမသိမ္ဟု ေခၚ၏။

မင္းအစိုးရတို႔ သတ္မွတ္ျပဌာန္းေပးသည့္ ဝိသံုဂါမသိမ္အတြက္ သံဃာစုသိမ္းရျခင္း၊ ကမၼဝါစာ ရြတ္ဖတ္ရျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ ဝိသံုဂါမသိမ္သည္ သမုတ္ေနက် ႐ိုး႐ိုးသိမ္ထက္ ေသခ်ာ၏။ ႐ိုး႐ိုးသိမ္ သမုတ္ရာ၌ နယ္တြင္းသံဃာကို စုသိမ္းရာ၌ မေအာင္ျမင္ျခင္း၊ ကမၼဝါစာရြတ္ဖတ္ရာ၌ မပီသ၍ မေအာင္ျမင္ျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္တတ္သည္။

မင္းအစိုးရတို႔ထံ ဝိသံုဂါမသိမ္ ေလွ်ာက္ထားရာ၌ အက်ဥ္းအားျဖင့္ ေအာက္ပါအတိုင္း အဆင့္သံုးဆင့္ ရွိသည္။

၁။ ေက်ာင္းေျမသတ္မွတ္၍ ထိုေျမကို "လယ္ယာေျမကို အျခားနည္းအသံုးျပဳခြင့္" ေလွ်ာက္ရသည္။

၂။ လယ္ေျမယာေျမ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အျခားနည္းျဖင့္ အသံုးျပဳခြင့္ ရထားေသာေျမကို "အခြန္လြတ္သာသနာ့ေျမ" ေလွ်ာက္ရသည္။

၃။ အခြန္လြတ္ သာသနာ့ေျမထဲမွ တစ္ေနရာကို "ဝိသံုဂါမသိမ္" ေလွ်ာက္ထားရသည္။

ထိုသံုးဆင့္၌ အေျခအေန အရပ္ရပ္အေပၚ မူတည္၍ ၾကာျခင္း ျမန္ျခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲလြဲႏိုင္သည္။

မည္သို႔ဆိုေစကာမူ ျဖစ္ႏိုင္သည့္ နည္းလမ္းျဖင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည့္သိမ္မ်ား ေပၚေပါက္လာျခင္းသည္ပင္လွ်င္ သာသနာေတာ္ ထြန္းကားျပန္႔ပြားေရး အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။



:)
ရွင္အာစာရ