Friday, May 29, 2015

စံပယ္ ဆယ္ထပ္၊ သာသနာ ဆယ္ထပ္

မႏၲေလးမွာ ေန႔အပူခ်ိန္ ျပန္ျမင့္ေနတယ္ ငါ့ရွင္ေရ . . . . .။ မေန႔ညေနတုန္းက အပူခ်ိန္က်လို႔ လူးသာလႈပ္သာ ရွိလာေတာ့ အျပင္ထြက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ အပူက်တာေတာင္ ကိုးနာရီထိ အရွိန္က ေကာင္းေကာင္း မေသေသးဘူး။ ေျခေညာင္းလက္ဆန္႔ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ေလာက္ကေတာ့ သိပ္မဆိုးတဲ့ ရာသီဥတုလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒါေတာင္ သိပ္ေ၀းေ၀း လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ေသးဘူး။ အေဆာင္ေဘးနားက စံပယ္႐ံုတန္း ကြင္းျပင္တစ္၀ိုက္ပဲ ပတ္ေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ ရာသီပန္း စံပယ္ေတြက တစ္ေနကုန္ ခူးၾကတာေတာင္ မကုန္ေသးဘူး ငါ့ရွင္ေရ . . . . .။ ဟုတ္တယ္ . . .။ စီးပြားျဖစ္ကို ခူးၾကတာ။ စီးပြားျဖစ္ ခူးၾကတာ ဆိုေပမယ့္ လုခူးရင္း ရန္ျဖစ္ၾကတာေတာ့ မရွိဘူး။ သူတို႔ ေရာင္းဖို႔ ခူးၿပီးတဲ့ အပင္ေတြေပၚက လက္က်န္ကိုကပဲ တစ္ပြင့္ၿပီးတစ္ပြင့္ ေပၚေပၚလာေနတာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျမင္ျမင္ေနရတယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဘက္က လက္က်န္စံပယ္ေတြ ရွာခူးရင္း ေလွ်ာက္လာေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က စံပယ္ေတြ ယူအံုးမလားဆိုၿပီး လာေပးေသးတယ္။ မယူေတာ့ဘဲ သူနဲ႔ ေရွာင္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ သူခူးခဲ့တဲ့ ဘက္မွာလည္း စံပယ္ေတြ က်န္ခဲ့ေသးတာပဲ။ သူ မျမင္ခဲ့တာေတြေပါ့ ငါ့ရွင္ရယ္ . . . . .။ သူ႔မ်က္စိနဲ႔ တိုးမိတာကိုပဲ သူခူးသြားတာေပါ့။ အခု သူနဲ႔ ထိပ္တိုက္ ေျပာင္းျပန္ ေလွ်ာက္လာတဲ့ မ်က္စိထဲ လာတိုးတဲ့ စံပယ္ေတြက သူ႔ျမင္ကြင္းထဲ မ၀င္ခဲ့တာေတြေလ။

အေႏွးေလွ်ာက္ရင္း “မႈိဆယ္ထပ္၊ ပ်ားဆယ္ထပ္”ဆိုတဲ့ စကားကို သတိရလိုက္မိေသးတယ္။ မႈိက်င္းတို႔ ပ်ားအံုးတို႔ ရွာတယ္ဆိုရင္ အထပ္ထပ္ ျပန္ရွာရတာတဲ့။ မျမင္ဘဲ ေက်ာ္သြားတတ္တဲ့ သေဘာေပါ့။ အခုလည္း . . . စံပယ္လည္း ဆယ္ထပ္ ဆိုပါစို႔။ စံပယ္႐ံုတန္း ကြင္းျပင္ကို ဆယ္ေခါက္ ပတ္ေလွ်ာက္ၿပီး စံပယ္ခူးတယ္ ဆိုရင္လည္း အေခါက္တိုင္း အေခါက္တိုင္း စံပယ္ေတြ ေတြ႔ေနမွာေပါ့။ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ စံပယ္တန္းနဲ႔ အနီးအေ၀း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေလွ်ာက္လမ္းေၾကာင္း မတူရင္ ပုန္းေနတဲ့ စံပယ္ေတြ ပိုေတြ႔ႏိုင္တာေပါ့ ငါ့ရွင္ရယ္ . . . . .။

ဒါနဲ႔ . . . သာသနာလည္း ဆယ္ထပ္လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔  ေျပာတာပါ။ လုပ္စရာေတြ . . . လုပ္စရာေတြ။ လုပ္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျမင္ႏိုင္တာေပါ့။ ဒီေန႔ေခတ္ သာသနာေရးအလုပ္က ဓူရႏွစ္ျဖာထက္ ေက်ာ္လြန္လာၿပီေလ။ ငါ့ရွင္တစ္ပါးက ပညာေရးပရဟိတ၊ ငါ့ရွင္တစ္ပါးက က်န္းမာေရးပရဟိတ၊ ငါ့ရွင္တစ္ပါးက စာသင္တိုက္၊ ငါ့ရွင္တစ္ပါးက ရိပ္သာ၊ ငါ့ရွင္တစ္ပါးက လူမႈေရ။ . . . . . ဘယ္မွာ ကုန္ႏိုင္လို႔လဲ။ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကတာ မေကာင္းဘူးလား။ ဒါနဲ႔ကိုပဲ . . . . . ခက္ေတာ့ခက္သားပါလား ငါ့ရွင္ရယ္ . . .။  စြမ္းႏိုင္တဲ့ ငါ့ရွင္ေတြ စြမ္းေဆာင္ေနၾကတာ ခ်ီးက်ဴးစရာ ျဖစ္ေပမယ့္ . . . . . လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္လာေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ပဲ လက္စြမ္းျပခ်င္ၿပီး တစ္ျခား ငါ့ရွင္တစ္ပါးပါး သက္၀င္လႈပ္ရွားလာမွာကို မလိုလားတဲ့ ငါ့ရွင္ေတြလည္း ရွိတတ္ေသးတယ္ ငါ့ရွင္ရယ္ . . .။ ငါ့ရွင္တစ္ပါးပါးရဲ့ ေဂါစရဂါမ္ထဲ တစ္ျခားငါ့ရွင္ တစ္ပါးပါး ၀င္လာရင္ မူလငါ့ရွင္က သူ႔လုပ္ငန္း သူ႔တန္းခိုး သူ႔ေအာင္ျမင္မႈေတြ ေလ်ာ့သြားမွာ စိုးပူတာမ်ိဳးေတြ ၾကားရၾကံဳရတာ စိတ္ပ်က္စရာ မေကာင္းဘူးလား။ ပူစရာ မဟုတ္တာ ငါ့ရွင္ရယ္ . . . . .။ လာဘေတြ သကၠာရေတြ သိေလာကေတြ အသာထားၿပီး ငါ့ရွင္တို႔ တကယ္ျမတ္တဲ့စိတ္နဲ႔ လုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ လုပ္စရာေတြ ေအာင္ျမင္မႈေတြက ဆံုးတယ္လို႔ကို ရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ၿမိဳ႕ၿမိဳ႕ တစ္ရြာရြာမွာ ငါ့ရွင္မ်ားစြာ သက္၀င္လႈပ္ရွား ေနၾကတယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ ငါ့ရွင္တစ္ပါး မျမင္မိ မလုပ္မိတဲ့ ရပ္ေရးရြားေရး ၿမိဳ႕ေရးျပေရးကို တစ္ျခား ငါ့ရွင္တစ္ပါးပါးက လုပ္လိုက္ႏိုင္တာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။

 ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ခူးမကုန္ႏိုင္တဲ့ စံပယ္ေတြ အထပ္ထပ္ ေတြ႔ေနရသလို . . . . . . . . . .။ သူတို႔ေတြ စီးပြားျဖစ္ စံပယ္ခူးၾကတာေတာင္မွ ခူးသူခ်င္း သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ ရွိႏိုင္ၾကေသးတာ . . . . . . . . . .။ လက္ထဲက ခူးၿပီးသား စံပယ္ကိုေတာင္ မွ်ေ၀ေပးခ်င္ေသးတာ . . . . . . . . . .။

:)
ရွင္အာစာရ

Thursday, May 28, 2015

ဥပမာ

ကေလးတို႔ ငယ္ဘ၀ ကေလးခ်င္း ဆက္ဆံၾကေသာ ကေလးကမၻာက်ဥ္း၌ ၾကံဳရေသာ ကေလးသဘာ၀ ကေလးစ႐ိုက္မ်ားကို လူႀကီးခ်င္း ဆက္ဆံရေသာ လူႀကီးဘ၀ လူႀကီးကမၻာက်ယ္၌ ပံုစံုအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေတြ႔ႏိုင္ေပသည္။ ၎တို႔ကို ကေလးက်င့္ ကေလးၾကံဟု ဆိုျခင္းထက္ လူ႔သဘာ၀ဟု ေခၚဆိုျခင္းက ပို၍ သင့္ျမတ္ေပမည္။

ဥပမာ ကေလးတစ္ေယာက္က အျခား ကေလးတစ္ေယာက္ မသိခိုက္ အဆိုပါ ကေလးက ထိုကေလး၏ ဦးေခါင္းကို လက္ႏွင့္ ပုတ္လိုက္ၿပီး တစ္ဘက္သို႔လွည့္ကာ မသိဟန္ မလုပ္ဟန္ ေဆာင္ေနမည္။ ေခါင္းပုတ္ခံရေသာ ကေလးက ေခါင္းပုတ္သူကို ရွာမည္။ ေခါင္းပုတ္သည့္ ကေလး (တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ အုပ္စု)က ခပ္တည္တည္ ေနမည္။ ေခါင္းပုတ္ခံရေသာ ကေလး ဘာတတ္ႏိုင္မည္ႏိုင္နည္း။

ေခါင္းပုတ္ခံရေသာ ကေလးက အကင္းပါသူ ျဖစ္ခဲ့လွ်င္၊ သို႔မဟုတ္ ကံေကာင္းခိုက္ႏွင့္ ၾကံဳလွ်င္ ဒုတိယအႀကိမ္၊ သို႔မဟုတ္ တတိယအႀကိမ္၊ သို႔မဟုတ္ တစ္ႀကိမ္ႀကိမ္၌ ေခါင္းပုတ္သူကို ဖမ္းမိမည္။ ဖမ္းမိလွ်င္လည္း “စတာပါကြာ”ဟူေသာ ႏွစ္သိမ့္ဆုကိုသာ ရရွိမည္။ ဤပြဲမ်ိဳးသည္ ပရိသတ္အတြက္ ႏွစ္ေထာင္းအားရစရာ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ခံရသူ ကေလးအတြက္ မႏွစ္မ်ိဳ႕စရာပင္ ျဖစ္သည္။ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေသာ ကေလးမ်ား ေပါက္ကြဲရမည္။ စိတ္မခိုင္ေသာ ကေလးမ်ား ပူးေဆြး ငိုေႂကြးရတတ္သည္။ ဤ အျဖစ္မ်ိဳးသည္ ပရိသတ္အတြက္ ႏွစ္ေထာင္းအားရစရာ ပိုေကာင္းလာႏိုင္သည္။

ထူေသာကေလးမ်ား အေနျဖင့္ ၾကံဳခဲလွေသာ ကံေကာင္းခိုက္ႏွင့္ ေ၀းကြာလ်က္ ေခါင္းပုတ္သူကို တစ္ရံတစ္ဆစ္မွ် မဖမ္းမိႏိုင္ဘဲ အလ်ဥ္းမသင့္တိုင္း မ်က္ႏွားပုတ္သိုးသိုး ျဖစ္ေန႐ံုသာ ရွိရေတာ့မည္။ ေပါက္ကြဲရေသာ ကေလး႐ူးလွ်င္လည္း ျဖစ္ရေပမည္။

ဥပမာ ေနာက္တစ္မ်ိဳးမွာ ဤသို႔ ျဖစ္သည္။ ကေလး တစ္ေယာက္က ကေလးတစ္ေယာက္၏ နားရြက္ကို တံေတြးဆြတ္သည္။ “မိုက္တဲ့သူ နားရြက္တံေတြးဆြတ္”ဟူေသာ ခရာတုတ္သံ အဆံုး၌ ကေလးတစ္ေယာက္က အျခားတစ္ေယာက္၏ နားရြက္ကို တံေတြး ဆြတ္မည္။ ကေလးတို႔ အၿပိဳင္ ဆြတ္ၾကပါမည္။ ပါးစပ္းထဲက တံေတြး အနည္းငယ္ (သို႔မဟုတ္ ခပ္မ်ားမ်ား)ကို လက္ေခ်ာင္းႏွင့္ တုိ႔(ကေလာ္)ယူ၍ ၿပိဳင္ဘက္ကေလး၏ နားရြက္ကို တံေတြးစြပ္ေစမည္။ ပြဲၾကည့္သူတို႔ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း အၿပိဳင္ႏွစ္ဘက္တို႔ အတြက္ကား အႏိုင္ရလိုမႈ သက္သက္ျဖင့္ စြန္႔စားရေသာ ေလ့က်င့္ခန္း တစ္ခုသာ ျဖစ္၏။

ဤ ဥပမာတို႔သည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီး ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲ ျမန္မာ့ျပႆနာမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ အေနာက္ျခမ္းမွ ခိုး၀င္ ဘဂၤါလီမ်ားႏွင့္လည္းေကာင္း အေရွ႕ဘက္ ယြန္းယြန္းမွ စီး၀င္မႈ၊ ထိုဘက္သို႔ စိမ့္ထြက္မႈ မ်ားႏွင့္လည္းေကာင္း လံုး၀မသက္ဆိုင္ဟု မဆိုႏိုင္သကဲ့သို႔ ၎တို႔ကိုသာ ဆိုလိုသည္ဟုလည္း မမွတ္သင့္ေပ။ အမွန္မွာ ဥပမာတို႔သာ ျဖစ္၏။

အရာက်ယ္ေသာ လူႀကီးကမၻာ ေျမျပင္အရပ္ရပ္၌ တမင္သက္သက္ျဖစ္ေစ၊ အလိုက္သင့္ အလိုအေလ်က္ျဖစ္ေစ ေလ့က်င့္ထူေထာင္မိတတ္ေသာ လူ႔အက်င့္ လူ႔အၾကံ လူ႔စ႐ိုက္တို႔ အေကာင္း မ်ားပါမွ ၀န္းက်င္ေကာင္း၊ ကမၻာေကာင္းကို ထူေထာင္ႏိုင္ၾကမည္ဟုကား ဆိုႏိုင္၏။

ထိုသို႔ မထူေထာင္ႏိုင္လင့္ကစား အစဥ္ထာ၀ရ ေခါင္းပုတ္ခံရသည္ခ်ည္း ျဖစ္မေနေအာင္၊ နားရြက္တံေတြးဆြတ္ခံရသည္ခ်ည္းလည္း ျဖစ္မေနေအာင္ ဖ်တ္လတ္ေသာ အတြင္းအား အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုမူ ထူေထာင္ထားသင့္ေပသည္။

:)
ရွင္အာစာရ

Wednesday, May 27, 2015

ပံုမဲ့ကာတြန္း (၃၇)


ကာတြန္း အန္တီ။   ။ “သားသားက အစိုးရစစ္ စာေမးပြဲ ေအာင္တယ္ေနာ္။ ေတာ္လိုက္တာ။ ဒီႏွစ္ ငါးတန္းတက္ရေတာ့မယ္။”

ကာတြန္း သားသား။   ။ “ဟုတ္ကဲ့။ ဒါနဲ႔ . . . ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ညီလာခံမွာ အမတ္ႀကီးေတြ ေျဖရတာေတြက သားသားတို႔လို အစိုးရစစ္ပဲလား။”

ကာတြန္း အန္တီ။   ။ “. . . . .”