Monday, August 21, 2017

ေတာင္ေပၚဆိပ္ကမ္းသာ



ကန္တို႔၏ အပန္းေျဖစရာ ေနရာတစ္ခုျဖစ္ေသာ ကယ္လီဖိုးနီးယားမွာ အႀကီးဆံုး ေရကန္ျဖစ္သည့္ lake tahoe ကို ေတာင္ေပၚဆိပ္ကမ္းသာဟု ေခၚသင့္၏။ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ေပ(၆၀၀)ေက်ာ္မွာ တည္ရွိသည့္ ေတာင္ေပၚေရကန္ႀကီးသည္ စတုရန္းမိုင္ (၁၉၀)ေက်ာ္ က်ယ္သည္။ ေတာင္ေပၚေရခ်ိဳကန္ႀကီး၏ ေရအရင္းအျမစ္မွာ ႏွင္းခဲေပ်ာ္ရည္ ျဖစ္သည္

ထိုစခန္း၌ တစ္နာရီခန္႔ ကားရပ္နားခြင့္ ကန္ေဒၚလာ တစ္ဆယ္ေပးရသည္မွာ လြန္လြန္းသည္ ထင္၏။ သို႔ေသာ္ အပန္းေျဖသူမ်ားအတြက္ တည္ေထာင္ဖန္ဆင္းအပ္ေသာ ထင္း႐ွဴးရိပ္ခိုသည့္ အခမဲ့ အိမ္သာေဆာင္ႀကီးမွာ မႏၲေလး နန္းတြင္းက မိဖုရား နန္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ဆင္တူသည္။

ျပာလဲ့လဲ့ ေရခ်ိဳထဲမွာ ေရကူးသူက ကူးသည္။ ဘုတ္ျပားစီးသူက စီးသည္။ ေလွေလွာ္သူက ေလွာ္သည္။ သေဘၤာစီးသူက စီးသည္။ သဲျပင္မွာ ေနေလာင္ခံသူက ခံသည္။ လမ္းေလွ်ာက္သူက ေလွ်ာက္သည္။ တြြဲလ်က္တြဲလ်က္လည္းေကာင္း၊ အသီးအသီး အထီးတည္းလည္းေကာင္း ေလွ်ာက္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က ေႏွးေႏွး ေျပးၿပီး အခ်ိဳ႕က သုတ္ေခ်တင္သည္။ ထီးရိပ္ခိုကာ၊ ရြက္ဖ်င္တဲေအာင္းကာ ဂစ္တာတီးရင္း ခ်စ္တင္းေႏွာသူမ်ားလည္း ရွိႏိုင္သည္။ အခ်ိဳ႕က ဝိုင္းဖြဲ႕၍ စားေသာက္ေနၾကသည္။ ဟစ္ေအာ္ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ လက္မ်ား ေဝွ႕ရမ္းၾကသည္။ ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕က မိဘတြန္းသည့္ တြန္းလွဲကို စီးၾကသည္။ ေလွ်ာစီးသည့္ ကေလးမ်ားလည္း ရွိသည္။ သက္ႀကီးရြယ္အိုႏွင့္ မသန္စြမ္းသူတို႔က သူတို႔လွည္းေလးမ်ားႏွင့္ သူတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ႏွင္းခဲခ်ိန္ မဟုတ္၍ ႏွင္းေလွ်ာစီးသူ မရွိေပ။ ဝိနည္းေတာ္ႏွင့္ ညီၫြတ္ေသာ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခ်က္ေကာင္းမ်ား ထင္ရွားသည္။

ထိုသို႔ေသာ ဝိနည္းဓိုရ္မ်ားအတြက္ ေန႔ဆြမ္းမွာ ဘာဂါျဖစ္သည္။ ဘာဂါ ဆိုသည္မွာ ေပါင္မုန္႔ဝိုင္း ႏွစ္ခုၾကားမွာ အသားႏွင့္ အသီးအႏွံမ်ား ၫွပ္ထားေသာ စားစရာ ျဖစ္သည္။ ဘာဂါကို စားေနက် အေလ့အက်င့္ မရွိလွ်င္ ကိုက္စားရ ခက္ႏိုင္သည္။ ဘာဂါကို လက္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ စံုကိုင္၍ ပါးစပ္ကို အသားကုန္ၿဖဲကာ အားပါးတရ အငမ္းမရ ငတ္ႀကီးတက် စားႏိုင္မွ စတိုင္က်သည္ဟု ဆိုၾက၏။ ရြစိရြစိ တစ္စစီ ကိုက္ဖဲ့၍ တို႔စိတို႔စိ စားတတ္သူမ်ားအတြက္ အဆင္မေျပလွေပ။ ေပါင္မုန္႔ႏွစ္ခုၾကားမွာ ၫွပ္ထားသည့္ အဆာပလာမ်ား အစံုပါေအာင္ ကိုက္ႏိုင္မွ ရသစံုေအာင္ ခံစားရသည့္ အစားအစာ ျဖစ္သည္ဆို၏။ ဘာဂါကို တစ္စစီစား၍ ပါဝင္သည့္ အာဟာရပစၥည္းမ်ားကို ဗိုက္ထဲက်မွ ေပါင္းဆံုေစျခင္းသည္ ရယ္စရာေကာင္းသည့္ စားသံုးနည္း ျဖစ္ေနတတ္၏။ တစ္ကိုက္စီ တစ္ကိုက္စီ အကိုက္တိုင္း အေလြးတိုင္း ဘာဂါရသစံုတို႔ လွ်ာေပၚမွာ တဏွာတုန္ေအာင္ ကခုန္ေစခ်င္ၾကဟန္ တူ၏။

ေတာင္ေပၚဆိပ္ကမ္း စခန္းသာစြတကား။

:)
ရွင္အာစာရ

အကယ္၍ ကန္ လက္ေဆာင္ . . .

လိုခ်င္တာ ယူသြားပါ ဆိုရင္ေတာ့ လမ္းေတြနဲ႔တံတားေတြ မျဖစ္မေန ယူရမယ္။ တကယ္ႀကီး လုပ္ထားတဲ့ လမ္းေတြတံတားေတြ ရွိေနေတာ့ မီးပြိဳင့္နီေနတာ မဟုတ္ရင္ မျဖစ္မေန ကားရပ္ဖို႔ မလိုၾကဘူး။ အက္ဆီးဒင့္ ျဖစ္တယ္၊ သတ္မွတ္မိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ေမာင္းလို႔ ရဲဖမ္းခံရတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ရပ္ၾကရမွာေပါ့။ ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ လမ္းပိတ္တယ္ ဆိုတာေတာင္ တစ္ရာရီ မိုင္ႏွစ္ဆယ္ႏႈန္းေလာက္ေတာ့ ေမာင္းေနၾကတာပဲ။ အားနာစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ မညည္းမညဴ လိုက္ပို႔ၾကသူေတြမွာလည္း ေနရာေတြက လွမ္းလြန္းေတာ့ နီးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ တစ္နာရီေလာက္ ေမာင္းၾကရတာ။ လမ္းေတြတံတားေတြ ယူလို႔ရမယ္ ဆိုရင္လည္း ဒီမွာ သူတို႔ကားေမာင္းဖို႔ ခက္သြားမယ္။ ၾကပ္လို႔က်န္ခဲ့မွာ အားနာစရာ။

အေမရိကန္ အမႈိက္၊ အမႈိက္မွသည္ . . .




“အရွင္ဘုရား . . . ဘယ့္ႏွယ္လဲ။ ဒီေန႔ ဘုဥ္းေပးလို႔ ေကာင္းရဲ့လား။”

“ေကာင္းတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါး ႏွစ္ပန္းကန္။”

“နည္းတာေပါ့။ တပည့္ေတာ္ . . . သံုးပန္းကန္ နည္းနည္းေက်ာ္ေသးတယ္။ ဟဲ ဟဲ။ အဲ . . . ဒီမွာ အစာေၾကေဆး ဘုဥ္းေပးလိုက္အံုး။ ျမန္မာေဆး . . . လွ်က္ဆားလည္း ရွိတာပဲ။”

အေမရိကန္ေရာက္ ျမန္မာေတြအတြက္ မုန္႔ဟင္းခါး ေတာ္ေတာ္ေပါပါတယ္။ ဒီမွာပဲ လုပ္ေရာင္းတဲ့သူ ရွိတယ္ တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ျပည္တြင္းျဖစ္ ျမန္မာမုန္႔ဟင္းခါးေလာက္ေတာ့ မေကာင္းဘူး ထင္တာပဲ။ အေမရိကန္ထက္ ျမန္မာသာတာဆိုလို႔ ရွားရွားပါးပါး မုန္႔ဟင္းခါးပဲ ေတြ႔ဖူးေသးတယ္။

ဆြမ္းစားၿပီး ေက်ာင္းအျပန္ . . . ကန္လမ္းမေတြကေတာ့ ေျပာစရာ မရွိေအာင္ ေကာင္းမြန္ပါတယ္။ ဒိုးဒိန္းဂ်ိဳးဂ်ိမ္း ယိမ္းထုိးလမ္းေတြ၊ ေျမပဲယိုလို အေပါက္ဖာလမ္းေတြနဲ႔ မယွဥ္သာဘူးေပါ့။ စနစ္က်တဲ့ လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ စိမ္းစိုတဲ့ လမ္းေဘး႐ႈခင္းေတြက အေ၀းေျပး လမ္းမႀကီးရဲ့ အလွကို ပံ့ပိုးေပးေနပါတယ္။ ကားက တစ္နာရီ ေျခာက္ဆယ့္ငါးမိုင္ႏႈန္း ေမာင္းေနပါတယ္။ အေ၀းေျပး ခရီးမို႔ ကားဆရာ မအိပ္ခ်င္ေအာင္ ေဘးကေန စကားေျပာေပးေနရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စကားနားေထာင္ၿပီး စကားေထာက္ေပးေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကားဆရာက ေလေလွ်ာက္ေကာင္းသူ ႀကီးပါ။

“ဗိုက္ေလးေလးနဲ႔ မငိုက္ေအာင္သာ သတိထား ေမာင္းေပေတာ့ ဗ်ာ။ ဟဲ ဟဲ။”

“ရပါတယ္ ဘုရား . . .။ ဒီမွာ ကားေမာင္းရတာ မအိပ္ခ်င္ဘူူးရယ္။ လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြ ၾကည့္ေနရတာနဲ႔ . . . ေမာင္းရမယ့္ မိုင္ႏႈန္းကန္႔သတ္ခ်က္ လမ္းညႊန္ေလးေတြ ၾကည့္ေနရတာနဲ႔ . . .။ မိုင္ႏႈန္းက တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ မတူဘူး . . . သတိထားမိလား။ ေကြ႔ရင္ေကြ႔သလို၊ လမ္းကူးရွိရင္ ရွိသလို အရွိန္ထိန္းဖို႔ သတိေပးတာ။ တိုင္ေလးေတြမွာ စာေရးျပထားတယ္။ အဲ့ဒီ မိုင္ႏႈန္းအတိုင္း ေမာင္းရတာ။ သတ္မွတ္ခ်က္ထက္ ေက်ာ္ေမာင္းရင္ အဖမ္းခံရမယ္။ ယာဥ္စည္းကမ္း ထိန္းသိမ္းေရးက . . . ကားနဲ႔လိုက္ပတ္ေနတယ္။ ေကာင္းကင္က ေထာက္လွမ္းတာလည္း ရွိတာပဲ။ အဓိကက . . . လမ္းေဘးျမင္ကြင္း စိမ္းစိုေနေတာ့လည္း . . . စိတ္လန္းတာေပါ့။”

“ဟုတ္တယ္ေနာ္။ လမ္းေဘးမွာ . . . ေတာထဲေတာင္ထဲအထိ စိမ္းေနတာ။ ဟိုေတာင္ကုန္း ထိပ္မွာေတာ့ ေဖြးေနတယ္။ ထိပ္ပိုင္း ေတာင္ေစာင္းမွာ သစ္ပင္ျမက္ပင္ မရွိဘူး။”

“အဲ့ဒါပဲ . . . အရွင္ဘုရား။ အဲ့ဒါ ေတာင္ကုန္း မဟုတ္ဘူး အရွင္ဘုရားေရ။ အမႈိက္ပံု။ အမိႈက္ပံု အေပၚကမွ . . . စိမ္းေနေအာင္ ျမက္စိုက္တာ။”

“ၾသ။”

တကယ့္ကို ၾသခ်ေလာက္ပါေပတယ္။

“အမႈိက္ကေန ေရႊျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဒီေကာင္ေတြမွ တကယ္မွန္တာ အရွင္ဘုရားေရ . . .။ တပည့္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက ေလပဲရွိတာ။ အမႈိက္ေတာင္ကုန္းေပၚကေန စြန္လႊတ္ေနၾကတာ ေတြ႔ဖူးတယ္။ အမႈိက္ေတာက အပန္းေျဖစခန္း ျဖစ္သြားတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားေတာင္ လုပ္တယ္။ အဲ့ဒီလို အမႈိက္ပံုေတြ ဘယ္သူပိုင္တယ္ထင္လဲ။ အရွင္ဘုရား . . . သူေဌးေတြ ပိုင္ၾကတာ။ မီလ်ံနာေတြ။ ဟား ဟား ဟား။ အမႈိက္ကေန စြမ္းအင္ထုတ္တယ္ေလ။ မီသိမ္းဓာတ္ေငႊ႔ ထုတ္တာ။”

“ၾသ၊ ၾသ။”

“အမိႈက္ကို မ်ိဳးခြဲတယ္။ သစ္သီးသစ္ရြက္ . . . ေဆြးတဲ့အမႈိက္၊ ပလပ္စတစ္အမႈိက္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ . . . ဖန္ပုလင္းေတြ၊ သံဗူးေတြ။ အဲ့ဒီကေနမွ ဓာတ္ေငႊ႕ထုတ္တာ။”

ကားဆရာလည္း နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ရႊီးရမွာေပါ့။ အမႈိက္သံုးမ်ိဳး ခြဲတာနဲ႔ ဓာတ္ေငြ႔ထုတ္တာ . . . ၾကားထဲမွာ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ က်န္ပါလိမ့္အံုးမယ္။ သူလည္း ဒီေလာက္ပဲ သိမယ္ထင္ပါတယ္။ သူ႔အလုပ္မွ မဟုတ္တာ။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ရပါၿပီ။ ကိုယ္လည္း . . . ကိုယ့္အလုပ္မွ မဟုတ္တာ။ နည္းပညာ ေ၀ါဟာရေတြ၊ နည္းပညာ ပစၥည္းေတြ၊ နည္းပညာ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ သူေျပာျပလည္း နားလည္မွာမွ မဟုတ္တာ။

သူက အမႈိက္ကေန ဓာတ္ေငႊ႔ထုတ္တဲ့အေျကာင္း ေျပာျပေနတုန္း . . . ကိုယ္က ကိုယ့္ဓာတ္ေငႊ႔ကိုယ္ ထုတ္လိုက္မိတယ္။ စားတာ နည္းနည္း မ်ားသြားလို႔လား၊ လ်က္ဆားလ်က္လိုက္လို႔လား။ ေလလည္မိသြားၿပီ။ ဒုကၡပါပဲ။ အနံ႔ထြက္သြားရင္ အားနာစရာ။ ရွက္လည္း ရွက္စရာ။ အသံမထြက္တဲ့ ေလပုန္းမို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ ေလေအးေပးစက္ ဖြင့္ထားေတာ့ အနံ႔ မဆိုးေလာက္ပါဘူး။ အဲ . . . အနံ႔ နည္းနည္း ထြက္လာတယ္။ ခက္ေတာ့တာပဲ။ သူ႔မ်ားေတြလည္း ႐ွဴေနၾကရၿပီလား။ ဟူး . . .။အနံ႔က ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးႀကီး ဆက္ထြက္မလာလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ ကားဆရာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတုန္း မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး အိပ္ခ်င္ဟန္ ေဆာင္ေနလိုက္ရရင္ ေကာင္းမလား။

“အဟမ္း . . . အရွင္ဘုရား . . . ခုနက အနံ႔ ရလိုက္လား။”

သူ႔ေခ်ာင္းဟန္႔သံက မိုးႀကိဳးသံေလာက္ ျပင္းထန္တယ္။ ရင္ထဲမွာ ဒိန္းကနဲ ျဖစ္သြားတာပဲ။ ခက္ေတာ့တာပဲ။ ဘုရား ဘုရား။ ဒီမ်က္ႏွာႀကီး ဘယ္သြားထားရပါ့။ မွန္ရာကို သစၥာဆိုရမယ့္ အခ်ိန္ ေရာက္ၿပီလား။

“အင္း . . . အဲ . . .။”

“အဲ့ဒါေလ . . . အမႈိက္ပံု ေတာင္ကုန္းမွာ စက္႐ံုရွိတယ္။ အမႈိက္ကေန ဓာတ္ေငႊ႔ထုတ္တဲ့ အနံ႔က ဒီဘက္ထိ ေရာက္လာတယ္။ မီသိမ္းဓာတ္ေငြ႔နံ႔ . . . တစ္ခါတစ္ခါ ဒီလိုပဲ။”

“အင္း . . . . .”

ေတာ္ပါေသးရဲ့။

:)
ရွင္အာစာရ