Sunday, January 19, 2014

ပံုမဲ့ကာတြန္း (၃၁)

ယိုင္ေခြယိုင္ေခြ လမ္းလံုးျပည့္ သိုင္းကြက္နင္း ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ေက်ာင္း၀င္းထဲသို႔ သူ ၀င္လာသည္။

ကာတြန္းဒကာ။   ။ “ေဟ့ ကိုရင္ေတြ ဘုန္းႀကီး ဘယ္မွာလဲ။”

ကာတြန္းကိုရင္။   ။ “ရွိပါတယ္ ဒကာႀကီး။ ဘာကိစၥ ရွိလို႔လဲ။”

ကာတြန္းဒကာ။   ။ “အရက္ လွဴမလို႔ကြ။ ငါ လိမၼာေတာ့မယ္။”

ကာတြန္းကိုရင္။   ။ “မလုပ္ပါနဲ႔ ဒကာႀကီးရယ္။ ဘုန္းႀကီးက မမူးဘဲနဲ႔ေတာင္ က်ဳပ္တို႔ကို . . . ဒီေလာက္ ႐ိုက္ေနတာ . . .။

Sunday, January 12, 2014

သိမ္ေမြေသာလမ္း (၂၂)


(ကာယာႏုပႆနာ ေဆြးေႏြးခ်က္ အဆက္)



ေက်ာ႐ိုး ေျဖာင့္ေအာင္ ႀကိဳးစားတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ . . . ေက်ာ႐ိုး ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္တာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သက္ေတာင့္သက္သာေတာ့ ျဖစ္ေနသင့္ပါတယ္။ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ႀကီး ျဖစ္မေနပါေစနဲ႔။ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း မသက္မသာ ျဖစ္ေနမယ့္ ဣရိယာပုထ္ထက္ . . . သဘာ၀အတိုင္း သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္မယ့္ ဣရိယာပုထ္ကို ေတြ႔ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။ ဣရိယာပုထ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကည့္ပါ။



ေယာဂီ။ ။ ဒီတစ္ပတ္အတြင္း သင္ျပခဲ့တဲ့ ဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္းနဲ႔ က်င့္နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခ်င္တာက . . . မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေတြကေန ေလ့လာသင္ယူသင့္တယ္၊ သူတို႔ကို ေလ့လာစရာ အေတြ႔အၾကံဳ လုပ္လိုက္ရမယ္လို႔ ခင္ဗ်ား ေျပာခဲ့ပါတယ္။ မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေတြဆီက ေလ့လာသင္ယူခဲ့တာဟာ မွန္သလား မွားသလား ဆိုတာကို ဘယ္လိုလုပ္ သိမွာလဲ။



႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း ေျဖရရင္ . . . ခုခံ တံု႔ျပန္တာ မဟုတ္ဘဲ အဆင္ေျပပါတယ္လို႔ သေဘာထားႏိုင္တယ္၊ စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔ အသားတက် ေနႏိုင္တယ္ဆိုရင္ မွန္ကန္ပါတယ္။ တစ္နည္း ေျပာရရင္ . . . မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အခါမွာ . . . ပံုမွန္အားျဖင့္ မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေၾကာင့္ ဆင္းရဲရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ . . . စိတ္ခံစားမႈေတြကို ေလ့လာစရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ယူဆၿပီးေတာ့ . . . မဆင္းရဲရေအာင္ ေလ့က်င့္ပါတယ္။ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ကိုယ့္ဆရာလို႔ ႐ႈျမင္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ . . .။ သူတို႔ မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေလ့လာသင္ယူႏိုင္မွာလဲ။



တစ္ျခား ရွိပါေသးလား။



ေယာဂီ  ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာ၀နာတရား ပြားမ်ားအားထုတ္တာ ဒါ ပထမဆံုးပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ ေျခဖ၀ါးေတြ ထံုေနပါတယ္။ အဲဒီလို ျဖစ္လာရင္ တရားအားထုတ္တာ ရပ္လိုက္သင့္သလား။ ဆက္ၿပီးေတာ့ အားထုတ္သင့္သလား။ ကၽြန္ေတာ္ တရားထိုင္တဲ့ အခါမွာ ႐ိုးရာအစဥ္အလာအတိုင္း ေျခခ်င္းခ်ိန္ယွက္ၿပီး တင္ပလႅင္ေခြ ထိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ . . . ဣရိယာပုထ္ဟာ သဘာ၀အတိုင္း ျဖစ္ရမယ္လို႔ ခင္ဗ်ား ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါက တစ္ခုပါ။ ေနာက္တစ္ခုက . . . ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ တရားထိုင္သင့္ပါသလဲ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ထုိင္တယ္ဆိုရင္ လံုေလာက္ပါသလဲ။



ဆရာႀကီး  ။ ပထမေမးခြန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ . . . ခႏၶာကိုယ္မွာ ထံုတာကို ခံစားရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ ေျပာခဲ့သလိုေပါ့။ ထံုတာကိုပဲ ခံစားသိမွတ္ပါ။ ထံုေနလည္း ရပါတယ္လို႔ သေဘာထားပါ။ ထံုတာက မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာရင္ ဣရိယာပုထ္ ေျပာင္းႏိုင္ပါတယ္။



ထံုတာက ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ထံုတာကို နားလည္လက္ခံပံုက ျပႆနာပါ။ ထံုတာကို တံု႔ျပန္ပံုက ျပႆနာပါ။ ထံုတာကို ေက်းဇူးတင္သင့္ပါတယ္။ ထံုတာ ျဖစ္ေပၚေနခ်ိန္မွာ ထံုတာကို မတံု႔ျပန္မိေအာင္ ေလ့က်င့္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ . . . ဒီ မႏွစ္သက္စရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြဟာ ဆရာေကာင္းေတြပါ။ မထံုဘူးဆိုရင္ ထံုတာကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းနည္း၊ ထံုတာနဲ႔ အလုပ္လုပ္နည္းေတြ မသင္ယူႏိုင္ပါဘူး။



ဒုတိယ ေမးခြန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ . . . တကယ္ေတာ့ ဘာ၀နာ အလုပ္ဟာ ဘ၀ေနနည္း ျဖစ္ရပါမယ္။ ေဟာေျပာတဲ့ အခါက်ရင္ ဒီအေၾကာင္း ေျပာပါမယ္။ ဘာ၀နာ အလုပ္ရဲ့ အစ၊ ဘာ၀နာ အလုပ္ရဲ့ အဆံုးရယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ ဘာ၀နာ အလုပ္ကို ဣရိယာပုထ္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ ကန္႔သတ္မထားသင့္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ . . . အိပ္ယာထတာကေန အိပ္ယာ၀င္တဲ့ အထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္က အလုပ္လုပ္ေနတာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အေတြးေတြ ရွိေနတာ၊ စိတ္အေျခအေနေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္မို႔ပါ။ အေကာင္းဆံုးက . . . အျမဲမျပတ္ သတိရွိေနသင့္ပါတယ္။ ႏိုးၾကားေနသင့္ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာကို တစ္ေနတာလံုး စစ္ေဆးေနသင့္ပါတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ဘာ၀နာဟာ ဘ၀ေနနည္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဘ၀နဲ႔ ဘာ၀နာဟာ ႏွစ္ခု မကြဲပါဘူး။ တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။



ေယာဂီ  ။ မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ျပန္ေခၚရမယ္၊ သူတို႔နဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ရမယ္၊ သူတို႔ဆီက ေလ့လာသင္ယူရမယ္လို႔ ခင္ဗ်ား ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တရားထိုင္ေတာ့ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ စမ္းၾကည့္ပါတယ္။ ေဒါသကို အာ႐ံုစိုက္ၾကည့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး မုန္းတဲ့လူအေၾကာင္း စဥ္းစားပါတယ္။ စိတ္ဆိုးေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဒါသ ထြက္မလာပါဘူး။ ဒါကို လက္ေတြ႔ ဘ၀မွာ အသံုးခ်ႏိုင္ပါသလား။ ဘာ၀နာတရား ဆက္လက္ ပြားမ်ားေနမယ္ဆိုရင္ ဒါကို ဘ၀ထဲမွာ အသံုးခ်လို႔ ရႏိုင္ပါသလား။ အက်ိဳးဆက္ အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မုန္းတဲ့သူ အေပၚမွာ မုန္းတီးတာ ေလ်ာ့သြားႏိုင္ပါသလား။



ဆရာႀကီး  ။ ဒီ အေတြ႔အၾကံဳကို မွ်ေ၀တဲ့အတြက္ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ စိတ္ခံစားမႈေတြအေၾကာင္း ေျပာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပခဲ့တဲ့ နည္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ မႏွစ္သက္စရာ စိတ္ခံစားမႈေတြဟာ ကိုယ္က သူတို႔ကို ဖိတ္ေခၚလိုက္ရင္ ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ မလိုအပ္ခ်င္ရင္ ေရာက္လာပါတယ္။ တကယ့္ကို စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ။ ပြင့္လင္းမႈရဲ့ အေရးပါပံုကို ဒီအခ်က္က ျပသေနပါတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႔ အဲဒီ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေတာ့ သူတို႔က ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ အေရးႀကီးတဲ့ ဒီသေဘာကို ခင္ဗ်ား သိလိုက္တဲ့အတြက္ တကယ့္ကို ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္။



အေတြးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ဒီနည္းကိုပဲ အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ အေတြးေတြကို မလာေစခ်င္ရင္ သူတို႔က ေပၚလာတယ္။ သူတို႔ကို ဖိတ္ေခၚလိုက္တယ္၊ အေတြး အားလံုးကို လာခြင့္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ ေပၚမလာၾကေတာ့ဘူး။ ဒီသဘာ၀ကို ကိုယ္ေတြ႔ ၾကံဳရပါလိမ့္မယ္။ ဒီလို က်င့္သံုးျခင္းအားျဖင့္ . . . ခင္ဗ်ားေျပာသလို . . . ခင္ဗ်ား မုန္းတီးသူ အေပၚမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသလည္း ေလ်ာ့ပါ့သြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။



ေမတၱာ ဘာ၀နာနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့သလို . . . အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္အေၾကာင္း စဥ္းစားလိုက္ပါ။ သူရဲ့ လူ႔သဘာ၀ကို လက္ခံၿပီး သူကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားအေပၚ သူလုပ္ခဲ့တာနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ရရွိခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာကို ေမးျမဴထားတုန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အေရးႀကီးတဲ့ ဒီ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စြမ္းကို ေလက်င့္ထားသင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔ သူတစ္ပါးကို ခြင့္လႊတ္ျခင္း။ ျဖစ္ခဲ့တာေတြက အတိတ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အတိတ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလို႔ မရပါဘူး။ အတိတ္ ၀န္ထုတ္ေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ သယ္ပိုးထားရမွာလဲ။ ဆင္းရဲဒုကၡ ဖန္တီးတဲ့၊ မလိုအပ္တဲ့ ၀န္ထုတ္ပါ။



ရပ္ကမၼ႒ာန္း အလုပ္ေပး



ခဏေလာက္ ရပ္ေနရင္း ဘာ၀နာ ပြားၾကရေအာင္။



မတ္တတ္ရပ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မတ္တတ္ရပ္လိုက္ၾကပါ။ မတ္တတ္ရပ္ခ်င္စိတ္ကို သိမွတ္ပါ။



မတ္တတ္ရပ္ေနတာကိုသာ သိရွိခံစားပါ။ ခႏၶာကိုယ္ထဲက အေတြ႔အထိ မ်ိဳးစံု၊ လႈပ္ရွားမႈ မ်ိဳးစံုကို ခံစားသိမွတ္ပါ။



ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ မႏွစ္သက္စရာ အေတြ႔အထိေတြ၊ နာက်င္တဲ့ အေတြ႔အထိေတြ ၾကံဳရရင္ အေတြ႔အၾကံဳကို သိ႐ံုပဲ သိပါ။ သူတို႔အေပၚ ပြင့္လင္းပါ။ သူတို႔နဲ႔ အဆင္ေျပတယ္လို႔ သေဘာထားပါ။ ေကာင္းတဲ့ အေတြ႔အထိေတြ ၾကံဳရရင္ ေကာင္းတာေတြလို႔ပဲ သိပါ။



ခႏၶာကို အစိတ္အပိုင္း အားလံုးကို ခံစားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ခႏၶာကိုယ္ထဲက အေတြ႔အထိ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လႈပ္ရွားမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ခံစားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ခႏၶာကိုယ္ကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ၊ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔၊ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ခံစားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။



အေတြးေတြ ေပၚလာရင္ လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ဆီ ျပန္လာပါ။ ခႏၶာကိုယ္ကို အသံုးျပဳၿပီး ပစၥဳပၸန္ အခိုက္အတန္႔ကို ခံစားသိမွတ္ပါ။



ခႏၶာကိုယ္အေၾကာင္း မေတြးဘဲ ခႏၶာကိုယ္ကို ခံစားသိမွတ္ပါ။ မတူတာကို သိပါ။ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ရပ္ေနတာကိုသာ ခံစားသိမွတ္ပါ။



အေတြးစိတ္ကူးကို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ လႊတ္ေပးၿပီး ခႏၶာကိုယ္ဆီ ျပန္လာပါ။ ခံစားမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေတြ႔အထိ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လႈပ္ရွားမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို သိပါ။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ပစၥဳပၸန္မွာ ရွိေနပါ။ ခႏၶာကိုယ္ထဲက အေတြ႔အထိေတြ၊ ခံစားမႈေတြကို ရွာေဖြရတာဟာ ေတြးေတာရတာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။



[ေခါင္းေလာင္းသံ]



(ဆက္ရန္ . . . . .)



:)

ရွင္အာစာရ

-----

Godwin Samararatne ရဲ့ "The GENTLE WAY of Buddhist Meditation"ကို

နားလည္သလို ဘာသာျပန္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။



Ref:

"The GENTLE WAY of Buddhist Meditation", Godwin Samararatne

A re-presentation of Godwin's Retrat Talks in Hong Kong, Jeanne Mynott, 1997

Revised Edition, Jeanne Mynett, 2005

Inward Path Publisher, Penang, Malaysia, 2007

for Free Distribution Only and NOT for sale



Friday, January 3, 2014

တရားမင္းသခင္ - ၆၅။ ပစၧိမ ၀ႏၵနာ




အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဘဒၵကဥၥနာ ရဟႏၲာေထရီမႀကီး ပရိနိဗၺာန္ မ၀င္စံမီ ဘုရားရွင္ကို ေနာက္ဆံုးဖူးေတြရန္ လာေနသည္ဟု ၾကားလိုက္ရေသာ ရွင္အာနႏၵာသည္ အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ခ်ားသြား၏။ ဘဒၵကဥၥနာ ရဟႏၲာေထရီမႀကီး ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာ အဆက္ဆက္တို႔႔၌ ဘုရားရွင္၏ ပါရမီျဖည့္ဘက္ ျဖစ္ခဲ့သည္ကို ရွင္အာနႏၵာ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိထား၏။ ပါရမီျဖည့္ဘက္ သူျမတ္ႏွစ္ဦးတို႔၏ ေနာက္ဆံုးခြဲခြာခ်ိန္ မည္သို႔မည္ပံု ရွိလိမ့္မည္ကို ရွင္အာနႏၵာ မမွန္းဆတတ္ေအာင္ ျဖစ္ေန၏။ အာသေ၀ါ ကုန္ခန္းသည့္ ရဟႏၲာပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမတ္စြာဘုရား၏ ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္ ဘဒၵကဥၥနာ ေထရီမႀကီး မ်က္ရည္၀ဲေလမည္လား။ ၀မ္းနည္းပက္လက္ႏွင့္ ျခံဳးပြဲခ် ငိုေလမည္လား။ ရဟႏၲာ ေထရီမႀကီးသည္ လမ္းေလွ်ာက္ေတာင္ေ၀ွးကို ျမဲျမံစြာ ဆုပ္ကိုင္ေထာက္မွီလ်က္ ဘုရားရွင္၏ ထံေတာ္ေမွာက္သို႔ ေရာက္ရွိလာ၏။ ထံုးစံအတိုင္း အျပံဳးပန္းမ်ား ေ၀ေ၀ဆာဆာ ပန္ဆင္ထား၏။ ေထရီမၾကီးသည္ ဘုရားရွင္ကို ဦးညြတ္၍ အ႐ိုအေသ ေပးလိုက္ၿပီးေနာက္ ဘုရားရွင္၏ အနီးအပါး၌ ဒူးေထာက္၍ ထိုင္လိုက္သည္။ တိတ္ဆိတ္စြာ ထိုင္ေနရင္း လက္ဆယ္ျဖာ ထိပ္မွာမိုး၍ ရွိခိုးျခင္းသည္ပင္လွ်င္ ေထရီမႀကီး၏ ႏႈတ္ဆက္မႈ ျဖစ္၏။ ေထရီမႀကီး၏ မ်က္လံုးတို႔၌ မ်က္ရည္ ၀ဲစို႔ျခင္း မရွိေပ။ ပံုမွန္အသက္႐ႈေနသည္မွ အပ ေထရီးမႀကီးသည္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေန၏။ ေထရီမႀကီး၌ ၀မ္းနည္းျခင္း အရိပ္အေရာင္ မေတြ႔ရေပ။

ဘုရားရွင္သည္ တည္ၿငိမ္ေလးနက္သည့္ အသံေတာ္ျဖင့္ ဘဒၵကဥၥနာ ေထရီမႀကီးကို မိန္႔ေတာ္မူလိုက္၏။


“ဘဒၵ . . . အခု ဘာျဖစ္လို႔ လာတယ္ဆိုတာ ငါ သိတယ္။ ဘဒၵဟာ ေမြးေသသံသရာမွာ မေသလမ္းကို သိထားသူပဲ။ ေသာကမ်ိဳးစံုက ကင္းလြတ္သူပဲ။ ဘဒၵမွာ အေႏွာင္အတြယ္ အစြဲအလမ္း မရွိတဲ့အတြက္ ခြဲခြာေကြကြင္းရေပမယ့္ ၀မ္းမနည္းေတာ့ဘူး။ မေၾကကြဲေတာ့ဘူး။ ေလာကမွာ ဘုရားတစ္ဆူ ပြင့္ထြန္းလာဖို႔ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ဘဒၵ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ ပါရမီေတြ၊ ဘဒၵ ေပးခဲ့တဲ့ အကူအညီေတြဟာ သတၱ၀ါေတြ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကဖို႔ပဲ။ ဘဒၵရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြဟာ ဘုရားသာသနာ တည္ေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ဂုဏ္ယူ အသိအမွတ္ျပဳစရာ၊ ၾကည္ညိဳေလးျမတ္ ပူေဇာ္စရာ ျဖစ္ေနမွာပါ။”

“ျမတ္စြာဘုရား . . . သတၱ၀ါေတြရဲ့ အစီးအပြားကို ဆက္လက္ၿပီး ရြက္ေဆာင္ႏိုင္ပါေစ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ . . . အိုပါၿပီ။ တုန္တုန္ခိုက္ခိုက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ တပည့္ေတာ္ရဲ့ ခႏၶာ၀န္ကို ဆက္ၿပီး ေဆာင္မထားႏိုင္ေတာ့ပါ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ကို သြားခြင့္ျပဳပါ ျမတ္စြာဘုရား . . .။ ဘုရားရွင္ကို ေနာက္ဆံုးပူေဇာ္ ဦးခိုက္ဖို႔ တပည့္ေတာ္ လာခဲ့တာပါ ဘုရား။”။

ရဟႏၲာ ေထရီမႀကီး မ်က္ရည္လည္း မ၀ဲ၊ အသံလည္း မတုန္၊ မ်က္ႏွာထားလည္း မပ်က္ေသာ္လည္း အနီးအပါး၌ ရပ္ေနသည့္ ရွင္အာနႏၵာ၏ မ်က္လံုးမ်ားထဲ၌ မ်က္ရည္မ်ား ျပည့္လာ၏။ ရွင္အာနႏၵာသည္ ေထရီမႀကီးႏွင့္ ဘုရားရွင္တို႔ကို ဆက္လက္၍ ၾကည့္႐ႈေနျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာလႊဲကာ ေခါင္းငံု႔ေန၏။ ရွင္အာနႏၵာ ေျမျပင္ကို ေငးေမာၾကည့္႐ႈေနစဥ္ ဘုရားရွင္သည္ ေထရီမႀကီးကို မိန္႔ေတာ္မူ၏။

“ဘဒၵ . . . ငါလည္း မၾကာခင္မွာ ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံေတာ့မယ္။ ဘုရားရွင္တို႔ေတာင္မွ ေလာကရဲ့ ျဖစ္ျမဲတံထြာ ဓမၼတာကိုွ ေျပာင္းလဲမပစ္ႏိုင္ဘူး။ ဘုရာရွင္တို႔ဟာ ေလာကသဘာ၀ကို နားလည္ဖို႔နဲ႔ ေလာကက လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္းကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ပဲ စြမ္းႏိုင္ၾကတယ္။ ငါလည္း အိုရ နာရ ေသရမွာပဲ။ အခု ငါ အိုေနၿပီ။ ငါ့ခႏၶာမွာ အေရေတြ တြန္႔ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ အင္အား အႂကြင္းအက်န္ ရွိေနေသးသ၍ ေလာကသားေတြကို ငါ အလုပ္အေကၽြး ျပဳမယ္။ ဘဒၵ . . . မတ္တတ္ရပ္ပါ။ သြားဖို႔ ငါ ခြင့္ျပဳတယ္။”

ရဟႏၲာ အရွင္မ ဘဒၵကဥၥနာသည္ သူ႔ေတာင္ေ၀ွးကို လက္်ာလက္ႏွင့္ ေကာက္ယူလိုက္၏။ ေျမျပင္ေပၚ ေတာင္ေ၀ွးေထာက္လ်က္ လက္၀ဲလက္ျဖင့္ ဒူးေပၚဖိေထာက္ရင္း မတ္တတ္ရပ္လိုက္သည္။ အတန္ငယ္ၾကာေအာင္ ဘုရားရွင္၏ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ေငးေမာဖူးျမင္ၿပီးေနာက္ ျပံဳးလ်က္သားႏွင့္ ထြက္ခြာသြား၏။ ေထရီမႀကီး၏ ေတာင္ေ၀ွးေထာက္သံ တေဒါက္ေဒါက္ ၾကားရလိုက္ရေသာအခါ ရွင္အာနႏၵာ ေခါင္းေထာင္လာ၏။

“အာနႏၵာရဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ငါ ျမင္လိုက္တယ္”ဟု ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူ၏။

“မွန္ပါတယ္ ျမတ္စြာဘုရား . . .။ အရွင္ဘုရားနဲ႔ ေထရီမႀကီးတို႔ မ်က္ရည္မက်ဘဲ၊ သက္ျပင္းေတာင္ မခ်ဘဲ အလြန္အမင္း ေၾကကြဲဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကပံုကို တပည့္ေတာ္ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္လိုက္ရပါတယ္ ဘုရား။ ခ်ီးက်ဴးစရာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းလိုက္တာ ျမတ္စြာဘုရား . . .။”

“အာနႏၵာ . . . ငါတို႔ၾကားမွာ သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႔ မရွိဘူး။ ငါတို႔မွာ မွ်ေ၀ခံစားစရာလည္း မရွိဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတို႔ ခြဲခြာၾကရေပမယ့္ မနာၾကင္ဘူး။ အာနႏၵာ . . . ဒါကို နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အာနႏၵာအေနနဲ႔ တစ္ျခားအရာေတြကို မတြယ္တာေပမယ့္ ဆရာသခင္ ဘုရားရွင္ကိုေတာ့ တြယ္တာေနေသးတယ္။ ငါ့ကို ခ်စ္ခင္တြယ္တာ ေနျခင္းဟာ အာနႏၵာ တရားထူးရဖို႔ အေႏွာင့္အယွက္ အတားအဆီး ျဖစ္ေနတယ္။ အာနႏၵာ . . . ဆရာသခင္ ဘုရားရွင္ဟာ ၀ိမုတၱိလမ္းကိုပဲ ညႊန္ျပႏိုင္တယ္။ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ ဆိုက္ေရာက္ေအာင္ တိုက္႐ိုက္ႀကီး လုပ္မေပးႏိုင္ဘူး။ ကိေလသာ အားလံုးကို အာနႏၵာ ကိုယ္တိုင္ပဲ ဖ်က္ဆီးပယ္ရွား ရမယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ ၀ိမုတၱိကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ရွာရတဲ့အတြက္ ငါ ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံတဲ့အခါက်ရင္ အရဟတၱဖိုလ္ထိ ဆိုက္ေရာက္ႏိုင္ေအာင္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ႀကိဳးပမ္းပါ။”

“ျမတ္စြာဘုရား . . . မၾကာခင္ ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံေတာ့မွာလား ဘုရား။”

“ဟုတ္တယ္ အာနႏၵာ။ ငါ့ရဲ့ အဂၢသာ၀ကႀကီးေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ သာရိပုတၱရာနဲ႔ ေမာဂၢလာန္တို႔ ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံသြားၾကၿပီ။ အနာထပိဏ္၊ ေကာသလမင္း၊ မလႅိကာနဲ႔ ၀ိသာခါတို႔ အပါအ၀င္ ငါ့ကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ ၾကည္ညိဳၾကတဲ့ ဒကာဒကာမေတြလည္း မရွိၾကေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ငါဘုရား ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံေတာ့မယ္။”

“ကမၻာေလာကအေပၚမွာ သနားက႐ုဏာ ထားေသာအားျဖင့္ အရွင္ဘုရား ဒီထက္မက အသက္ရွည္ရွည္ ေနေတာ္မူလိမ့္မယ္လို႔ တပည့္ေတာ္ ထင္ခဲ့တာ ဘုရား။ ျမတ္စြာဘုရား . . . ဒီေလာကဟာ အရွင္ဘုရားကို လိုအပ္ေနပါေသးတယ္ ဘုရား။ အရွင္ဘုရားဟာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သူပါ . . . ပုဂၢိဳလ္ထူးပါ . . .။ အရွင္ဘုရား အလိုရွိသေလာက္ အသက္ရွင္ ေနႏိုင္တယ္ဆိုတာကို တပည့္ေတာ္ သိပါတယ္ ဘုရား။ ျမတ္စြာဘုရား . . . ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံေတာ္မမူပါနဲ႔ဦး ဘုရား။ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေသာင္းအထိ ေနေတာ္မူပါဦး ဘုရား။”

“အာနႏၵာ . . . ငါ့ခႏၶာကို တည္ျမဲတဲ့ နိစၥလို႔ ထင္ေနသလား။ ငါ အိုေနလွၿပီ။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ဟာ လွည္းအိုႀကီးလို ျဖစ္ေနၿပီ။ အာနႏၵာ . . . စိုးရိမ္ပူေဆြး မေနပါနဲ႔။ ငါ မရွိေတာ့ေပမယ့္ ေလာကမွာ သစၥာပန္းေတြ ဆက္လက္ပြင့္လန္းႏိုင္ဖို႔ ငါ့ေဒသနာေတာ္ေတြက အၿမိဳက္ေရစင္ သြန္းဖ်န္းေပးပါလိမ့္မယ္။ ငါ ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံရင္ ငါ ေဟာခဲ့တဲ့ ဓမၼနဲ႔၀ိနယဟာ ငါ့ရဲ့ တပည့္ သာ၀ကေတြကို ဦးေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ေပးပါလိမ့္မယ္။ ေဟာစရာရွိတဲ့ တရားအားလံုးကို ငါ ေဟာထားၿပီးၿပီ။ ဆရာစား ခ်န္ထားတဲ့ တရားရယ္လို႔ မရွိဘူး။ သံသရာထဲက ဒုကၡသစၥာကို သိျမင္ၿပီး ဒုကၡလြတ္ရာ ေရာက္ခ်င္သူေတြအတြက္ ဒုကၡလြတ္လမ္း မဂၢသစၥာကို ငါ ထုတ္ေဖာ္ ေဟာၾကားၿပီးၿပီ။ သံသရာကို မကူးေျမာက္ႏိုင္ေသးဘဲ ဆက္လက္ ရွင္သန္ခ်င္သူေတြအတြက္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အသက္ရွင္နည္းကို ငါ ညႊန္ျပၿပီးၿပီ။ ဇမၺဴဒိပ္ တစ္၀ွန္းလံုး တစ္ရြာၿပီး တစ္ရြာ၊ တစ္ၿမိဳ႕ၿပီး တစ္ၿမိဳ႕၊ ေနျပည္ေတာ္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေျခလ်င္ လွည့္လည္ၿပီး ငါ တရားေဟာလာတာ ေလးဆယ့္သံုးႏွစ္ ရွိခဲ့ၿပီ။ အခု ငါ အားအင္ ခ်ိနဲ႔ေနၿပီ။ အရင္လို မေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါ ဘုဥ္းေပးတဲ့ အစားအစာလည္း အရင္လို မေၾကလြယ္ေတာ့ဘူး။ ေဆာင္းတြင္းမွာ အေအးျပင္းထန္ၿပီဆိုရင္ ငါ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနတယ္။ အေအးဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။”

ဤသို႔ ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူေနစဥ္ ေရးႀကီးသုတ္ျပာႏွင့္ ရွင္ဥဒါယီ ေရာက္ရွိလာၿပီး ဘုရားရွင္ကို အ႐ိုအေသျပဳ ရွိခိုးၿပီးေနာက္ ေလွ်ာက္တင္၏။

“ျမတ္စြာဘုရား . . . ဒီေနရာကေန သိပ္မေ၀းတဲ့ လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ ေဒ၀ဒတ္ရဟန္း ေသဆံုးေနပါတယ္ ဘုရား။ သူ႔အေလာင္းေဘး လာရပ္တဲ့လူေတြဟာ သူလုပ္ခဲ့တဲ့ မေကာင္းမႈေတြကိုပဲ ေျပာေနၾကပါတယ္ ဘုရား။ ဘယ္သူမွ သူ႔အေပၚ က႐ုဏာသက္တဲ့စကား မေျပာၾကပါ ဘုရား။ သူ႔အေလာင္းေဘးမွာ ေ၀ါယာဥ္တစ္ခု ရွိပါတယ္ ဘုရား။ သူ႔တပည့္ ႏွစ္ပါးကေတာ့ ခိုကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနၿပီး ေျမႀကီးေပၚ ထိုင္ေငးေနၾကပါတယ္ ဘုရား။”

ရွင္ဥဒါယီ ေလွ်ာက္ထားသည့္ သတင္းစကား ၾကားရေသာ ဘုရားရွင္သည္ အတန္ငယ္ၾကာေအာင္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနေတာ္မူ၏။ ထို႔ေနာက္ ရွင္ဥဒါယီကို ၾကည့္၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။

“ဥဒါယီ . . . ေဒ၀ဒတ္ဟာ ငါ့ကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ ရာဇၿဂိဳဟ္က လာခဲ့တာပဲ။ ငါ့ကို ေတာင္းပန္ဖို႔ လာခဲ့တာပဲ။ သူ႔ဘ၀ရဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူ႔ေရာဂါ အေျခအေန ဆိုး၀ါးလာၿပီး အားအင္ခ်ိနဲ႔ေနလို႔ ငါ့ဆီေရာက္ေအာင္ မလာႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ရဲ့ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့နဲ႔ လူသားဆန္ဆန္ ေမာက္မာတဲ့ သဘာ၀ကို ငါ သနားက႐ုဏာ သက္မိတယ္။ ေခါင္းမာမာနဲ႔ စိတ္ႀကီး၀င္ေနတဲ့ ေဒ၀ဒတ္ဟာ မမာမက်န္းနဲ႔ လဲၿပိဳက်ၿပီး ခိုးကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေတာ့မွပဲ မာန္က်သြားတယ္။”

“သူ႔ဘ၀နဲ႔သူ သူျပဳခဲ့သမွ် သူေပးဆပ္လိုက္ရတာပါပဲ ျမတ္စြာဘုရား။ ဘယ္သူမွ သူ႔ကို မသနားၾကပါဘူး . . .။ သူ႔လို သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေသးဆံုးရတဲ့ တိရစၧာန္ကိုေတာင္ တပည့္ေတာ္ မေတြ႔ဖူးပါ ဘုရား”ဟု ရွင္ဥဒါယီက ေလွ်ာက္ထား၏။

“ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ သူ႔ကို သနားတယ္။ သူ႔အေပၚ က႐ုဏာ သက္မိတယ္။ သူ အသည္းအသန္ ျဖစ္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ သူ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ မေကာင္းမႈေတြရဲ့ အက်ိဳးဆက္ကို နားလည္သြားတယ္။ သူ ေနာင္တရၿပီး ငါ့ကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ဖို႔ သူ လာခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ကယ္တင္ဖို႔ ငါ သူ႔ဆီ အေရာက္သြားႏိုင္ခဲ့ရင္ ေကာင္းမယ္။ အာနႏၵာ . . . ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ငါ့ရဲ့ ကယ္မမႈကို လိုလားေတာင့္တၿပီး ငါ့ဆီ လာခဲ့တဲ့ သနားစရာ့ သတၱ၀ါ ေဒ၀ဒတ္ရဲ့ အေလာင္းကို ငါ ၾကည့္ခ်င္တယ္။ အေလာင္းရွိတဲ့ ေနရာကို ငါ သြားမယ္”ဟု ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူ၏။

“ျမတ္စြာဘုရား . . . ေဒ၀ဒတ္ အတြက္နဲ႔ ခႏၶာကို အပင္ပန္း မခံပါနဲ႔ ဘုရား။ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာ လုပ္ရေအာင္ တပည့္ေတာ္ပဲ သြားၾကည့္လိုက္ပါမယ္ ဘုရား”ဟု ရွင္အာနႏၵာက ေလွ်ာက္ထား၏။

“မဟုတ္ေသးဘူး အာနႏၵာ။ ငါကိုယ္တုိင္ သြားရမယ္။”

ဘုရားရွင္သည္ ေနရာမွ ထရန္ ျပင္လိုက္ၿပီးမွ ျပန္၍ ထိုင္ေတာ္မူလိုက္၏။ ညာဘက္ေျခေတာ္ကို ၾကည့္ေတာ္မူလိုက္ၿပီး ေျခကို ဆန္႔ထုတ္ေတာ္မူလိုက္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ မတ္တတ္ ရပ္ေတာ္မမူႏိုင္သည္ကို ရွင္အာနႏၵာ နားလည္သေဘာေပါက္လိုက္၏။ ရွင္အာနႏၵာသည္ ဘုရားရွင္၏ ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္၌ ဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္ၿပီး ဘုရားရွင္၏ ေျခေတာ္ကို ရင္မွာပိုက္လ်က္ ညင္ညင္သာသာ ဖိႏွိပ္ေပးေန၏။

ဘုရားရွင္၏ ေျခေတာ္ကို ရွင္အာနႏၵာ ႏွိပ္နယ္ေပးေနစဥ္ ဘုရားရွင္သည္ သိမ္ေမြ႔ေသာ အသံျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူ၏။

“အာနႏၵာ . . . ငါ အိုၿပီ ခ်ိနဲ႔ေနၿပီလို႔ ငါ မေျပာဘူးလား။ ငါ့ရဲ့ ေသြးလည္ပတ္မႈ မမွန္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ေျခေတြ လက္ေတြ ေလးလံေနၿပီ။ ငါ့အေျခအေန ဒီလို ျဖစ္ေနတာေတာင္မွ ေနာက္ထပ္ အႏွစ္တစ္ေသာင္း ေနဖို႔ အာနႏၵာက ငါ့ကို ေျပာေသးတယ္။”

ရွင္အာနႏၵာသည္ ဘုရားရွင္၏ ေျခေတာ္ကို ဆုပ္နယ္ေပးေနရင္း ဘုရားရွင္၏ ေျခဖ၀ါးေတာ္ကို ျမင္လိုက္၏။ ဇမၺဴဒိပ္ တစ္၀ွန္းလံုး တစ္ရြာၿပီး တစ္ရြာ၊ တစ္ၿမိဳ႕ၿပီး တစ္ၿမိဳ႕၊ ေနျပည္ေတာ္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု လွည့္လည္၍ ယူဇနာေပါင္း ေထာင္ခ်ီ၍ ေဒသစာရီ ႂကြခ်ီေတာ္မူခဲ့ေသာ ဘုရားရွင္၏ ေျခဖ၀ါးေတာ္တို႔ ႏုႏုဖတ္ဖတ္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ရွိေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္၏။ ေျခဖ၀ါးေတာ္ အျပင္တို႔၌ ေျခဖမိုးသားကဲ့သို႔ ႏူးညံ့ေနသည့္ အကြက္အေပါက္ ဒဏ္ရာတို႔ကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။                                                                                         

“ျမတ္စြာဘုရား . . . တပည့္ေတာ္ နားလည္ပါၿပီ ဘုရား။ အရွင္ဘုရား အားအင္ကုန္ခန္း ခ်ိနဲ႔ေနၿပီ ဆိုတာ သိပါၿပီ ဘုရား”ဟု ရွင္အာနႏၵာက ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲစြာ ေလွ်ာက္ထား၏။

“အာနႏၵာ . . . ငါ ခ်ိနဲ႔ေနတာ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပတ္သားတဲ့ စိတ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ သြားတယ္ဆိုရင္ ယူဇနာေတြ ေထာင္ခ်ီၿပီး ငါ သြားႏိုင္ေသးတယ္။ ငါ့ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ အားအင္ေတြ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ကုန္ခန္းသြားတဲ့အထိ ငါ့အသက္နဲ႔ ငါ့ခႏၶာကို စေတးၿပီး သတၱ၀ါေတြကို ငါ ေကာင္းက်ိဳးျပဳမယ္”ဟု ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။

(တရားမင္းသခင္ ၿပီး၏။)

:)

ရွင္အာစာရ
18Mar12 (5.57PM)
Sitaramsi, Myoma Shwegu, Monywa

-----
Ref:
Portrait of the Buddha (from a Novelist's Pen) by Jayasena Jayakody, English Translation by K. D. de Lanerolle. FOR FREE DISTRIPUTION - NOT FOR SALE.
(ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္း အျပည့္အစံု မေတြ႔ရပါ။)