Monday, July 24, 2017

“ကယ္လိုရီ အလြယ္ခ်နည္း”




(မႏၲေလးနည္း အထူးအျမန္)

-----



ထိုင္းႏိုင္ငံ ဓမၼကာယ ေဖာင္ေဒးရွင္းမွာ အင္တာေနရွင္နယ္ ပိဋက သုေတသန အရာရွိ ျဖစ္ေနတဲ့ မန္း နပသ ေက်ာင္းေနဘက္ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးနဲ႔ အတူ အေမရိကခရီး စခဲ့ၾကပါတယ္။ မႏၲေလးကေန သူရွိတဲ့ ဘန္ေကာက္ကိုသြားၿပီး သူနဲ႔အတူ ဘန္ေကာက္ကေန ဒူဘိုင္းထရမ္ဇစ္နဲ႔ နယူးေယာက္ ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ကတည္းက သူ က်န္းမာေရး ေတာ္ေတာ္လိုက္စားတာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ေလာက္ က်န္းမာေရး မလိုက္စားမိခဲ့တဲ့ အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရွက္မိသလိုလို ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ လုပ္အံုးမွ ျဖစ္မွာပါေလ . . .။ သူ႔ရဲ့ လက္ရွိ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးမႈ အေျဖက အိုေက တဲ့။ ဒါေတာင္ သူက ဆီးခ်ိဳျဖစ္မွာ ေၾကာက္ေနသူ။ အခ်ိဳေလွ်ာ့စားတယ္။ လမ္းမ်ားမ်ား ေလွ်ာက္တယ္။ အထူး သတိထားမိတာက . . . သူက သူ႔အိုင္ဖုန္းေလး ဖြင့္ကာဖြင့္ကာနဲ႔ . . . ဒီေန႔ လမ္းေလွ်ာက္တာ ေျခလွမ္း ဘယ္ႏွလမ္းရွိၿပီ . . . ဘယ္ႏွလွမ္းရေအာင္ ေလွ်ာက္ရအံုးမယ္ . . . ဆိုေလ့ရွိသကိုး။ Oh my God! So smart! တယ္ဟုတ္ပါလား။ သူ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေျခလွမ္းဘယ္ႏွလွမ္း လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးၿပီ ဆိုတာကို သူ႔ရဲ့ အိုင္ဖုန္းက တြက္ျပေနတာတဲ့ေလ။



နယူးေယာက္ကေန ခရီးဆက္၊ ပစၥဘတ္ၿမိဳ႕ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ မိတ္ေဆြေဟာင္း တစ္ပါးရဲ့ေက်ာင္းမွာ တည္းခိုၾကတာေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္က ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ NGOတစ္ခုက စီစဥ္တဲ့ သင္တန္းတစ္ခု တက္ၾကရင္း သူနဲ႔ သိခဲ့ၾကတာ။ အဲ့ဒီကတည္းက သူက ေခသူမဟုတ္။ ဘာသာရပ္တိုင္းလိုလို ၀ါးတားတား တတ္ေျမာက္ထားသူ။ အခု အေမရိကမွာ ဒႆနိကေဗဒဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚ ပညာရပ္ေတြ ေလ့လာဆည္းပူးေနတာဆိုေတာ့ ပိုျမင့္ေနေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ အထူးသတိထားမိတာက သူလည္း က်န္းမာေရး လိုက္စားသူပဲ။ သူ႔ရဲ့ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးမႈ အေျဖကလည္း အိုေက တဲ့။ ေက်ာက္ကပ္က်န္းမာေရး စိတ္ခ်ရေအာင္ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ရမယ္ တဲ့။ ဟုတ္တယ္။ သူလည္း ဘယ္ေနမလဲ။ ဘယ္ေခမလဲ။ အိုင္ဖုန္းေလးနဲ႔ ေျခလွမ္း ေရတြက္တာေပါ့။



“ဦးဇင္းက မႏၲေလးမွာ ေနၿပီး ဒီေလာက္ တံုးရသလား။ ပါေမာကၡ ဌာနမႈးတဲ့။ အလိုက္တာ။ အိုင္ဖုန္းႀကီး ကိုင္ထားၿပီး တန္ေအာင္ မသံုးတတ္ဘူး။” ဟူး . . . . .။ အဲ့ဒီလိုေတာ့ မေျပာၾကပါဘူး။ ေျပာရင္လည္း ခံရေတာ့မွာေပါ့။ သူတို႔လို ေျခလွမ္းေရတဲ့ အသဲပံု နီနီေလး ဖုန္းထဲမွာ ရွာတာ မေတြ႔ဘူးေလ။ ဘယ္ထဲ ၀င္ေနတာလဲ မသိပါဘူး။ ဖ်က္လိုက္မိတာမ်ားလား။ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လုပ္အံုးမွ ျဖစ္မွာပါေလ။

App Storeမွာ ရွာတယ္။ Step Counterလို႔ ိုက္ၿပီးရွာလိုက္တယ္။ ရတာေပါ့။ Pacer တဲ့။ Download ယူတယ္။ Install လုပ္တယ္။ စမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ . . . ရွား ပါး။ ဟုတ္လိုက္ေလ။ မနက္က လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ ေျခလွမ္းေတြကိုပါ ေရတြက္ျပတယ္။ Pacerကို မထည့္ခင္က အိုင္ဖုန္းကို အိပ္ကပ္ထဲထည့္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ေသးတာကိုး။ ရၿပီ။ မႏၲေလးသားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။



ေန႔ဆြမ္းစား၊ ခဏနားၿပီး (ထိုင္းမွာ သုေတသနလုပ္ေနတဲ့) ထိုင္းဆရာေတာ္၊ (အေမရိကန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့) အေမရိကန္ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕ထဲ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကားနဲ႔ သြားၾကတာပါ။ သိပၸံျပခန္း သြားၾကတာပါ။ သိပၸံျပခန္းက ထြက္လာေတာ့ သိပၸံဓာတ္ေတြ ကူးလာသလား မသိပါဘူး။ အိုင္ဖုန္းရဲ့ ေျခလွမ္းတြက္ေပးတဲ့ စနစ္ကို စူးစမ္းခ်င္လာတယ္။ ကားစီးတဲ့ အကြာအေ၀းအတြက္ အိုင္ဖုန္းက ေျခလွမ္းေရတြက္သလား။ ဖုန္းကို ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ တြက္မေပးပါဘူး။ ကားစီးလိုက္၊ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္၊ ကားျပန္စီးလိုက္၊ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္လိုက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ခရီးမွာ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ေျခလွမ္းကိုပဲ ေရတြက္ေပးတာ။ ေတာ္လိုက္တဲ့ အိုင္ဖုန္း။ ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲ။ ေျခလွမ္း ဘယ္ႏွလမ္း ေလွ်ာက္လိုက္တဲ့အတြက္ ခရီးဘယ္ေလာက္ ေပါက္သြားပါၿပီ၊ ကယ္လိုရီ ဘယ္ေလာက္ ေလာင္ကၽြမ္းသြားပါၿပီ . . . ဆိုၿပီး . . . တြက္ခ်က္ျပေသးတယ္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားရင္ ကယ္လိုရီ ေလာင္ကၽြမ္းတယ္၊ အလႈပ္အရွားနည္းရင္ ခႏာကိုယ္ထဲမွာ ကယ္လိုရီအပိုေတြ စုေနၿပီး က်န္းမာေရး ထိခိုက္တယ္။ ၀တယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ကယ္လိုရီ အပိုေတြ ေလာင္ကၽြမ္းသြားေအာင္ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားရတာ တဲ့။ လမ္းေလွ်ာက္တာဟာ အလြယ္ဆံုး နည္းလမ္းတဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ . . . သူတို႔က အိုင္ဖုန္းေလးေတြ တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ေျခလွမ္းအေရအတြက္ စုေဆာင္းေနၾကတာကိုး။ ကယ္လိုရီေတြ ေလာင္ကၽြမ္းဖို႔ လွမ္းေလွ်ာက္ၾကပါစို႔။



အင္း . . . ဟုတ္ၿပီ။ ကားစီးၿပီး သြားတဲ့ ခရီးအကြာအေ၀းကို အိုင္ဖုန္းက ေျခလွမ္းဖြဲ႔မေပးဘူးဆိုေတာ့ . . .။ သိပၸံနည္း က်သည္ျဖစ္ေစ မက်သည္ျဖစ္ေစ . . . စမ္းသပ္မႈတစ္ခု လုပ္မယ္။ ေျခလွမ္းဘယ္ႏွလွမ္း လွမ္းၿပီးၿပီ ဆိုတာကို ေရတြက္ေပးထားတဲ့ ဖုန္းရဲ့ အေျဖကို စခရင္ေရွာ့ ိုက္ၿပီး မွတ္ထားလိုက္တယ္။ “ကားစီးေနခ်ိန္မွာ အိုင္ဖုန္းကို လြယ္အိပ္ထဲထည့္ၿပီး . . . လြယ္အိပ္ကို အထက္ေအာက္ လႈပ္တယ္။” ကားက ျဖည္းျဖည္း သြားေနရင္ လြယ္အိပ္ကို ျဖည္းျဖည္းလႈပ္တယ္။ ကားက ျမန္ျမန္ သြားေနၿပီဆိုရင္ လြယ္အိပ္ကို ျမန္ျမန္လႈပ္တယ္။ ကားက မီးပြိဳင့္မွာ ရပ္ေနၿပီဆိုရင္ လြယ္အိပ္ကို ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထားလိုက္တယ္။ ကားျပန္ထြက္ေတာ့ . . . အစမွာ လြယ္အိပ္ကို ျဖည္းျဖည္းလႈပ္တယ္။ အရွိန္ရလို႔ ကားျမန္လာေတာ့ လြယ္အိပ္ကို ျမန္ျမန္လႈပ္တယ္။ ဆိုလိုတာက “အလႈပ္ နဲ႔ အေရြ႕ ရွိတယ္။” ဖုန္းရဲ့ ေျခလွမ္း တြက္ခ်က္မႈကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ . . . အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္ကို ဓာတ္ပံုထဲမွာ ၾကည့္ပါ။



“လြယ္အိပ္လႈပ္ခ်ိန္ သံုးမိနစ္၊ ေျခလွမ္းေပါင္း ၁၉၅လွမ္း၊ လမ္းေလွ်ာက္အကြာအေ၀း ၀.၁ကီလိုမီတာ၊ ေလာင္ကၽြမ္းကယ္လိုရီ ၁” တဲ့။ အိုင္ဖုန္းတဲ့ေလ . . . မႏၲေလးဘုန္းႀကီးကို ဆရာႀကီးလာလုပ္ေနတယ္။ သူ႔ကို အိပ္ေထာင္ထဲထည့္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တယ္၊ ေျပးတယ္လို႔ သတ္မွတ္လိုက္တာကိုး။ ကယ္လိုရီ အလြယ္ခ်နည္းကေတာ့ ဒါပါပဲ။ :)



မယံုရင္ စမ္းၾကည့္ၾကပါ။ ေလွနံဓားထစ္ေတာ့ မလုပ္ၾကပါနဲ႔။ နည္းနည္းပါးပါး ထိုးထြင္းဥာဏ္ေလးလည္း စိုက္ၾကေပါ့။ ကားစီးရင္း ဖုန္းကို လြယ္အပ္ထဲ ထည့္လႈပ္ဖို႔ ကားမရွိဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔။ ကိုယ္ပိုင္ကား မရွိရင္ လိုင္းကားစီးပါ။ ေနာက္တစ္ခု အလြယ္နည္းက . . . ဒန္းစီးရင္းလည္း . . . ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကယ္လိုရီေတြ ခ်ခ်င္ေဇာ အားႀကီးလြန္းလို႔ ေလယာဥ္ေပၚ တက္စီးၿပီး ဖုန္းကို လြယ္အိပ္ထဲထည့္ . . . အသားကုန္ လႈပ္တာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ၾကဖို႔ အထူးေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီနည္းက အင္တာေနရွင္နယ္ . . . မဟုတ္ဘူးေလ။



ေနာက္ၿပီး အစြန္းထြက္ ျပႆနာက . . . လြယ္အိပ္ကို လက္နဲ႔လႈပ္တာဟာ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈပဲ ကယ္လိုရီ က်တာေပါ့လို႔ ေစာဒက တက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သံုးမိနစ္အတြင္း ေျခေတာက္မလႈပ္ရဘဲ ေျခလွမ္း ၁၉၅လွမ္း ရတာကေတာ့ မႏၲေလးနည္းရဲ့ အားသာခ်က္ႀကီးလို႔ ဆိုရမွာပါ။



:)

ရွင္အာစာရ

Saturday, July 22, 2017

ဘရြတ္ကလင္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုမ်ား







ဘရြတ္ကလင္ တံတားက မင္ဟက္တန္ နဲ႔ ဘရြတ္ကလင္ကို ကူးဆက္ေပးထားတယ္။ နယူးေယာက္ရဲ့ အထင္ကရ တစ္ခုမို႔ အေရာက္သြားရတဲ့ ေနရာ။ ၁၈၆၉ ခုႏွစ္မွာ စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး ၁၈၈၃ ခုႏွစ္မွာ ၿပီးစီးခဲ့တာ တဲ့။ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ေရွးေဟာင္းတံတား။

လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း တံတားနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ မွတ္တမ္းတစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာ။ တံတားမေဆာက္ခင္က ကူးတို႔ဆိပ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာကို အမွတ္အသားျပဳထားတာ။ “FULTON FERRY AREA BEFORE THE BROOKLYN BRIDGE *1872*”လို႔ ေရးထားတယ္။ ေၾကးျပား၀ိုင္းမွာ သြန္းခတ္ေရးထားၿပီး ၾကမ္းျပင္မွာ တြယ္ခ်ထားတယ္။ ဒီေနရာမွာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ရမယ္။
တစ္ေယာက္တည္း ကြဲေနခ်ိန္မို႔ နီးရာလူကို အကူအညီ ေတာင္းရတယ္။ ကူညီခ်င္စိတ္ရွိမယ့္သူ၊ သေဘာထားေကာင္းမယ့္သူကို ခန္႔မွန္းၿပီး ေရြးလိုက္တယ္။

“ဓာတ္ပံုတစ္ပံုေလာက္ ႐ိုက္ေပးပါလား။”

“ရတယ္ေလ။ ဘယ္လိုပံုစံ ႐ိုက္ေပးရမွာလဲ။”

“ဒီေၾကးျပားေလး ပါခ်င္တယ္။ လူက ဟိုနားမွာ သြားရပ္မယ္။”

“ဟဲ့ ေနပါ့အံုး။ ဘယ္ေနရာကို ႏွိပ္ရမွာလဲ ျပပါ့အံုး။”

မဒမ္က ဖုန္းနဲ႔ ဓာတ္ပံုမ႐ိုက္ဖူးဘူး ထင္ပါတယ္။။ သူသံုးတဲ့ဖုန္းက ခလုပ္အမာ keypad တစ္ခု။

“ေၾကးျပားေလး ပါေအာင္ ေအာက္ကေန ပင့္ခ်ိန္ေနာ္။ ႏွိပ္ရမွာက အလယ္က အ၀ိုင္းေလး။ မွန္သားျပင္ေပၚက အ၀ိုင္းေလးေနာ္။ ေအာက္က ခြက္ေနတဲ့ အ၀ိုင္း မဟုတ္ဘူး။”

“Ok. I see.”

“. . . . . . . . . .”

“Great. Come and check.”

ဘုရား ဘုရား။ သေဘာေတာ့ ေကာင္းရွာပါရဲ့။ သူ႐ိုက္တာ ငါးခ်က္။ တစ္ခ်က္မွ ေကာင္းေကာင္း မထိဘူး။ ဓာတ္ပံုေတြကေတာ့ ျမင္ေတာ္မူၾကတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။

“အဆင္ေျပရဲ့လား။ မႀကိဳက္ရင္ ျပန္႐ိုက္ေပးမယ္ေလ။”

“ရပါၿပီ၊ ရပါၿပီ။ ေက်းဇူးပါ။”

“ရပါတယ္။ မင္းက ဘယ္ႏိုင္ငံကလဲ။”

“ျမန္မာႏိုင္ငံကပါ။”

“ငါေရာက္ဖူးတယ္။ ပုဂံကို မွတ္မိတယ္။”

“ဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားကေရာ။”

“ငါက နယူးေယာက္ကပဲေလ။ တနဂၤေႏြမို႔ လာလည္တာ။”

“ေကာင္းတာေပါ့။ ခင္ဗ်ာ့ကိုလည္း ဓာတ္ပံုတစ္ပံုေလာက္ ႐ိုက္အံုးမယ္ေလ။ ရလား။”

“ရတာေပါ့။ ဘယ္နားမွာ ႐ိုက္ရင္ ေကာင္းမလဲ။”

“ဒီနားပဲ ရပ္လိုက္ေလ။ ဟို . . . ဘက္ကို ေငးေနတဲ့ပံု ႐ိုက္မယ္။”

“. . . . . . . . . .”

ကဲ ၾကည့္စမ္း။ ဓာတ္ပံုသာ သိပ္မ႐ိုက္တတ္တာ။ အိုက္တင္ေပးတာက်ေတာ့ သိပ္ေတာ္တာပဲ။
 
:)
ရွင္အာစာရ

Friday, July 21, 2017

အေမ့ထံ ေပးစာ







သို႔
မယ္ေတာ္ႀကီး ေဒၚေကာင္းဆင့္
ရင္းရဲရြာ၊ ဒီပဲယင္းၿမိဳ႕နယ္၊ စစ္ကိုင္းတိုင္း

ရက္စြဲ - ၂၁/၇/၂၀၁၇

မေန႔က နယူးေယာက္မွာရွိတဲ့ အေမရိကန္ သဘာ၀သမိုင္းျပတိုက္ (American Museum of Natural History) ေရာက္ခဲ့ရာကေန စာေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီျပတိုက္အတြက္ ရင္းရဲရြာမွာ အသံုးျပဳတဲ့ ပစၥည္းပစၥယ နည္းနည္းပါးပါး လွဴခ်င္လို႔ စာေရးၿပီး အကူအညီေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ရွာေဖြစုေဆာင္းေပးပါ။

ေလာက္ေလးခြ၊ ၾကြက္ေထာင္ေၾကာက္၊ နင္းၾကမ္းေထာင္ေၾကာက္၊ ေက်ာ့ကြင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ငါးပိုးထိုးပိုက္၊ ယုန္ပိုက္၊ မုန္႔ေလေပြပိုက္နဲ႔ မုန္႔ေလေပြလုပ္နည္း လုပ္ဟန္၊ ထန္းပလပ္ႏြား႐ုပ္၊ ထန္းပလပ္ျမင္း႐ုပ္ စတဲ့ ပစၥည္းေတြ လွဴလိုက္ရင္ ျပတိုက္အတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္ ထင္ပါတယ္။ တစ္ျခား အသံုးတည့္မယ့္ စိတ္၀င္စားစရာ ပစၥည္းေတြလည္း စုေပါင္းစုေဆာင္းၿပီး လွဴၾကတာေပါ့။ ရပ္ေက်းဥကၠ႒ကို ေျပာေပးပါ။ ရြာကလူေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး ပစၥည္းေတြ စုေပးပါ။ သနားစရာေကာင္းတဲ့ အေမရိကန္ လူမ်ိဳးေတြကို ကူညီခ်င္လို႔ပါ။ 

သူတို႔ခမ်ာ အဲ့ဒါမ်ိဳးေလးေတြ ျပစားေနၾကရတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ ရွိခဲ့တဲ့၊ ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးစံု လူမ်ိဳးေပါင္းစံုရဲ့ ဓေလ့မ်ိဳးစံု သဘာ၀မ်ိဳးစံုကို ျပတိုက္ႀကီးထဲမွာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ထည့္ျပထားတယ္။ ဘယ္လူမ်ိဳးက ဘာေတြလုပ္တယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္တယ္၊ ဘာေတြစားတယ္၊ ဘယ္လိုတီးမႈတ္တယ္၊ ဘယ္လိုသီဆိုတယ္၊ ဘယ္လိုအမဲလိုက္တယ္၊ ဘယ္လိုငါးျမွားတယ္၊ ဘယ္လိုစိုက္ပ်ိဳးတယ္၊ ဘာေတြယံုၾကည္တယ္ စတာေတြ ပါတာေပါ့။

ေဒသေပါက္ပင္ ဆူးခက္ ဆူးကိုင္းေလးေတြက အစ အာကာထဲက ျပဳတ္က်လာတဲ့ အေလးခ်ိန္ သံုးဆယ့္ေလးတန္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ သံခဲႀကီး အဆံုး၊ စာကေလးက အစ ဒိုင္ႏိုေဆာအဆံုး။ ေမ်ာက္ကေန လူအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္၊ စၾက၀ဠာအစ မဟာေပါက္ကြဲမႈႀကီး။ ေနာက္ဆံုးဖြင့္လိုက္တဲ့ ျပခန္းတစ္ခုကေတာ့ မမ္မီေတြကို သူေတသနျပဳထားတဲ့ အခန္းပဲ။ လံုျခံဳေအာင္ ထုပ္ပိုးျမွဳပ္ႏွံခဲ့တဲ့ အီဂ်စ္က မမ္မီအေလာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးအေၾကာင္းပါ။ မမ္မီအေလာင္းကို အထုပ္လိုက္ စီတီစကင္ ႐ိုက္ၾကည့္ၿပီး အသက္ရွင္တုန္းက ဘယ္လိုကိုယ္ဟန္၊ ဘယ္လိုမ်က္ႏွာထား ရွိခဲ့မယ္ဆိုတာကို ပံုေဖာ္ၾကည့္ထားတယ္။
ျပကြက္ အစံုကို ကမၻာအရပ္ရပ္က ဧည့္သည္အစံု လာၾကည့္ၾကေတာ့ ပိုက္ဆံေတြ ေသာက္ေသာက္လဲ ရတာေပါ့။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္အတြက္ ျပတိုက္၀င္ေၾကး ေဒၚလာသံုးဆယ္ ေပးရတယ္။ လာၾကည့္တဲ့သူေတြကေတာ့ တစ္ေနကုန္ တန္းစီၿပီး ၀င္ေနၾကတာ။

အဲ့ဒါေၾကာင့္ ျပတိုက္ထဲမွာ ရင္းရဲရြာဆိုတာ ဘာလို႔ ေျပာျပဖို႔ ရြာကပစၥည္းေတြ ရႏိုင္သေလာက္ စုၿပီး လွဴၾကမယ္။ ရြာကလူေတြရဲ့ ဘ၀ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျပမယ္။ ရြာအေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာထက္ သနားစရာေကာင္းတဲ့ အေမရိကန္ေတြ ၀င္ေငြပိုေကာင္းလာေအာင္ ကူညီခ်င္တာက အဓိကပါ။



:)
ရွင္အာစာရ