Thursday, July 14, 2016

ေလ့က်င့္ခန္း

၀ါဆိုသကၤန္း ကပ္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ကိုယ့္အသက္ ကိုယ့္အတန္းနဲ႔ သင့္ေတာ္တဲ့ စဥ္းစားဥာဏ္ ရွိဖို႔လိုတယ္ . . .။ ေမးခြန္းထုတ္ၾကည့္။ ဘာျဖစ္လို႔ သကၤန္းကပ္ၾကတာလဲ။ ဆရာဆရာမေတြက ခိုင္းလို႔လုပ္ရတာလား။ ဆရာဆရာမေတြက ဘာျဖစ္လို႔ ခိုင္းရတာလဲ။

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသာေတြ ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္တယ္ဆိုတာ ကုသုိလ္ေရးမွာ အေလ့အက်င့္ရေအာင္ လုပ္ေနတာ။ ကုသိုလ္ေလ့က်င့္ခန္းပဲ။ ေက်ာင္းထြက္တဲ့အခါ အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ ကုသိုလ္နဲ႔ ေနတတ္ေအာင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေလ့က်င့္ထားရတယ္။

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အထကမွာ ပညာသင္ၾကတယ္ ဆိုတာကိုက . . . ေလ့က်င့္ေနၾကတာ။ ေက်ာင္းတက္တယ္ဆိုတာ ဘာလုပ္တာလဲ။ (ေလ့က်င့္တာပါဘုရား။) ဘာေတြ ေလ့က်င့္တာလဲ။ အတြက္အခ်က္၊ အေရးအဖတ္။ အမွန္အမွား ခြဲျခားတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္။ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္။

True or False မေရြးရဘူးလား။ (ေရြးရပါတယ္ ဘုရား။) Solve the problem တြက္ခ်က္ေျဖရွင္းတာေတြ မလုပ္ရဘူးလား။ (လုပ္ရပါတယ္ ဘုရား။) ေလ့က်င့္ေနၾကတာ။ အရြယ္ရလာလို႔ ေလာကထဲ ၀င္ၿပီဆိုရင္ ေျဖရွင္းစရာ ျပႆနာေတြ ၾကံဳရရင္ ေျဖရွင္းႏိုင္ေအာင္။ ဘယ္ဟာက မွားသလဲ၊ ဘယ္ဟာက မွန္သလဲ။ ဘယ္သူက မွားသလဲ၊ ဘယ္သူက မွန္သလဲ။ ေ၀ဘန္တတ္ေအာင္၊ အမွန္ကို ေရြးျခယ္တတ္ေအာင္ ခုကတည္းက ေလ့က်င့္ေနတာ။ အမွန္ကို သိေအာင္၊ အမွန္ကို ျမတ္ႏိုးတတ္ေအာင္။ Fill in the blank ကြက္လပ္ မျဖည့္ရဘူးလား။ (ျဖည့္ရပါတယ္ ဘုရား။) ႏြားမွာ ေျခေတာက္ . . . . . ေခ်ာင္း ရွိသည္။ ကြက္လပ္ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ။ (ေလးပါဘုရား။) လူမွာ ေျခေတာက္ . . . . . ေခ်ာင္း ရွိသည္။ ဘာျဖည့္မလဲ။ (ႏွစ္ပါဘုရား) ေႁမြမွာ ေျခေတာက္ . . . . . ေခ်ာင္း ရွိသည္။ ဘာ ျဖည့္မလဲ။ [ :) :) :) ] ကင္းေျခမ်ားမွာ ေျခေတာက္ . . . . . ေခ်ာင္း ရွိသည္။ ျဖည့္။ [ :) :) :) ] (တစ္ဆယ္။) တစ္ဘက္ ငါးေခ်ာင္းပဲ ရွိတာလား။ မကဘူးထင္တယ္ေနာ။ ကြက္လပ္ျဖည့္ ေလ့က်င့္ခန္းကလည္း ဘ၀အတြက္ ေလ့က်င့္တာပဲ။ ငါ့ပတ္၀န္းက်င့္မွာ ငါက ဘယ္ကြက္လပ္ကို ျဖည့္ႏိုင္မလဲ။ ဘာျဖည့္ေပးရမလဲ။ ဘယ္လို ျဖည့္ေပးရမလဲ။ ကင္းေျခမ်ားမွာ ေျခေတာက္ . . . . . ေခ်ာင္း ရွိသည္ဆိုတဲ့ ကြက္လပ္ျဖည့္မွာ ရမ္းျဖည့္မွာပဲ။ ကင္းေျခမ်ားေျခေတာက္ ေရမွ မထားဖူးတာ။ တစ္ရာ။ ငါးဆယ္။ ကိုယ္ထင္ရာ ကိုယ့္ျဖည့္။ အေရအတြက္ အတိအက် မဟုတ္လည္း . . . အေျမာက္အမ်ားဆိုၿပီး ျဖည့္လိုက္ရမွာပဲ။ ဘ၀မွာ ၾကံဳရမယ့္ ျပႆနာေတြလည္း တစ္ခ်ိဳ႕က အေျဖအတိအက် ရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ရမ္းခ်ရတာပဲ။ အေျဖနဲ႔ နီးစပ္ရင္ အဆင္ေျပတယ္။

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြက ေလ့က်င့္ၾကဖို႔ လိုသလို ဆရာဆရာမေတြကလည္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ျပႆနာေျဖရွင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္ရေအာင္၊ အမွန္ကို သိၿပီး၊ အမွန္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္၊ လိုတဲ့ေနရာမွာ အဆင္ေျပေျပ ကြက္လပ္ျဖည့္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးၾကရမယ္။ အမွားအမွန္ ခြဲျခားတတ္ၿပီး အမွန္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၊ ျပႆနာ ေျဖရွင္းတတ္တဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၊ ကြက္လပ္ျဖည့္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။

(ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ ျပည့္ပါေစ ဘုရား)

:)
ရွင္အာစာရ
(ေခတၱ စိုင္ျပင္ရြာ)

Tuesday, July 12, 2016

ရာဟုလာ၊ သုခ ႏွင့္ သာဓု

“ဟ သုခပါလား။”

“ေအးဟ ဖိုးသာဓုရ။”

“ငါးလည္း ဆရာသမား ေခၚလို႔ ရာဟုလာ သိမ္သမုတ္ပြဲ လိုက္လာတာ။ ေမာင္သုခ . . . မင္းလည္း မင့္ ဆရာသမားနဲ႔ လိုက္လာတာ မဟုတ္လား။”

“အင္းပါ့ ေမာင္ရာ။”

“ဒီတစ္ခါေတာ့ မွတ္သားစရာပါပဲ သုခရာ။ ေက်ာင္းအေပၚထပ္မွာ သိမ္သမုတ္ေတာ့လည္း ရွင္းေနတာပါလား။ ဆရာသမားေနာက္က လိုက္ရတဲ့ သိမ္သမုတ္ပြဲေတြ အမ်ားႀကီး ၾကံဳးဖူးပါရဲ့။ ကံေဆာင္သံဃာေတြ ဖတ္ဖတ္ကို ေမာလို႔။ သိမ္ႏႈတ္တာေတာင္ တစ္ရက္တည္းနဲ႔ ၿပီးတာမဟုတ္ဘူး။ ခုတစ္ခါေတာ့ ႏႈတ္လည္းမႏႈတ္၊ နိမိတ္လည္း မေစာင့္။ နယ္လည္းမေစာင့္။ တစ္နာရီအတြင္း ၿပီးသြားတာပဲ။”

“ဒါက ဥပရိပါသာဒသိမ္ေလကြာ။ ေကာင္းကင္သိမ္၊ အာကာသသိမ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခၚၾကတာပဲ။ ငါလည္း ခုမွ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳးဖူးေတာ့တယ္။”

“နာမည္ ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚေပါ့ကြာ။ နယ္မေစာင့္၊ နယ္မသိမ္းဆိုေတာ့ သိမ္သမုတ္ရတာ လြယ္လိုက္တာ။”

“မင္းသာ လြယ္ေန။ ဒီကလူေတြ ဖတ္ဖတ္ေမာတာ ငါသိတာေပါ့။ ဒါမ်ိဳးသိမ္က လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လို႔ မရဘူးကြ။ အခြန္လြတ္ သာသနာ့ေျမျဖစ္မွ ရတာတဲ့ ဟ။ သာသနာ့ေျမျဖစ္ဖို႔ လြယ္တာမွတ္လို႔။ သ-စ-အ ဆရာေတာ္ႀကီး ရွင္းျပသြားတာ မၾကားလိုက္ဘူးလား။”

“အင္း။ ၾကားလိုက္သားပဲ။ ဒါမ်ိဳး တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးလို႔ အံ့ၾသေနတာ။”

“ငါက မၾကံဳဖူးေပမယ့္ ၾကားေတာ့ ၾကားဖူးတယ္ကြ။ ဒါက သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္နည္းတဲ့။ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္ ဆိုတာက ဗုဓ္စ၊ ဗုဓ္လယ္၊ ဗုဓ္ဆံုး ေလကြာ။ ဗုဓ္စ ဆိုတာက ဗုဒၶဘုရား။ သာသနာေတာ္ရဲ့ အစ။ ဗုဓ္လယ္ ဆိုတာက အ႒ကထာဆရာ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ။ ဗုဓ္ဆံုး ဆိုတာက ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္။ သူ႔အထက္မွာ ဘုရားနဲ႔ အ႒ကထာဆရာပဲ ရွိေတာ့တာ။ သာသနာပိုင္ ေရႊဟသၤာဆရာေတာ္ႀကီးလည္း ဒီနည္း က်င့္သံုးတယ္တဲ့ကြ။”

“ဆရာႀကီးစတိုင္ ဖမ္းမေနစမ္းပါနဲ႔ သုခရာ။ သ-စ-အ ဆရာေတာ္ႀကီး ရွင္းျပသြားတာ ငါလည္း ၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔နည္း ျဖစ္ျဖစ္ကြာ။ ငါေတာ့ သေဘာက်တယ္ေဟ့။ ၀ိနည္းကံ၊ ၀ိနည္းကိစၥကြာ သံဃာခ်မ္းသာဖို႔ပဲ။ သံဃသု႒ဳတာယ၊ သံဃဖာသုတာယ။ ၀ိနည္းဆိုတာ သီလရွိတဲ့ သံဃာခ်မ္းသာဖို႔ ပဲ။ သီလမရွိတဲ့ သံဃာကို ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔ပဲ။ မဟုတ္ဘူးလား။”

“ေအး။ ငါလည္း ေက်ာင္းတိုက္တည္ေထာင္ရင္ အာကာသသိမ္ပဲ သမုတ္မယ္ကြာ။ ႐ိုး႐ိုးသိမ္ဆိုရင္ နယ္သိမ္းရတာ ခက္တယ္ဟ။ တမင္သက္သက္ ညစ္ပတ္ၿပီး နယ္သိမ္းလို႔မရေအာင္ လုပ္တာေတြေတာင္ ရွိေသးတာ။”

“အင္း။ အခြန္လြတ္ သာသနာ့ေျမေတာ့ အရင္ေလွ်ာက္ေပါ့ကြာ။ လြယ္လြယ္ေတာ့ မေတြးနဲ႔။ ဒါနဲ႔ မင္းက ဘယ္ေတာ့ ေက်ာင္းတိုက္တည္ေထာင္မွာလဲ။”

“ဟဲဟဲ။ ျဖည္းျဖည္းေပါ့ကြာ။ သာသနာ မကြယ္ေသးပါဘူး။”

“ေအး။ မင့္ ေက်ာင္းတိုက္ ေနာက္မွတည္ကြာ။ ဆြမ္းစားေက်ာင္း ၾကြၾကစို႔။”

“ေကာင္းတာေပါ့။ သာဓု သာဓု သာဓုပါ . . . ဖိုးသာဓုရာ။”

Thursday, July 7, 2016

ဘီလူး


နာရီျပန္ (၂)ခ်က္ထိုးသည္ထိ ေခၽြးစို႔ေနသည္။ ပံုမွန္ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနမွာ ရာသီဥတု အပူကင္းၿပီ ျဖစ္၍ ေအးေအးေဆးေဆး အိမ္ေမာက်ရမည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ အိပ္မရဘဲ ေခၽြးပ်ံေနသည္။ ညေနက ေျပာစကားကို ျပန္၍ သတိရမိျခင္းေၾကာင့္ ေၾကာက္အား ပိုျမင့္လာၿပီး ေခၽြးထြက္မ်ားလာျပန္သည္။

“တပည့္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ သာသနာ့တကၠသိုလ္က ကိုင္းေတာႀကီး။ ဘယ္သူမွ မ၀င္ရဲဘူး။ တပည့္ေတာ္တို႔ ကေလးေတြေတာင္ အတုမရွိထဲမွာပဲ ကစားၾကတာ။ မီးေလာင္ငုတ္ ေက်ာင္းတိုင္ေတြကို . . . တိုင္မွတ္တမ္း ေခြး႐ူးလိုက္ၾကတာ။ ကိုင္းေတာထဲေတာ့ မ၀င္ရဲၾကဘူး။”

ေရွးယခင္က ကင္းဆိတ္ရာေဒသ ျဖစ္ခဲ့သည္ဟူေသာ အသိက ပစၥကၡ စည္ပင္မႈကို သိမ္ငယ္ေစသည္။ မီး မပ်က္ဘဲ အျပင္မွာ လင္းထိန္ေနေသာ္လည္း အခန္းထဲမွာ ေခ်ာက္ခ်ားေနသည္။ ေခြးမ်ား သံရွည္ဆြဲ၍ အူျခင္းသည္ နာနာဘာ၀ ျမင္ရျခင္း သေကၤတသာ ျဖစ္ရမည္။ အခန္းထဲမွာ ေလွာင္အိုက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ACကို ဖြင့္လိုက္လွ်င္ အျပင္က ပန္ကာလည္သြားမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၿငိမ္၍သာ အိုက္ေနသင့္ေတာ့သည္။ မွန္ျပတင္း ခန္းဆီးလိုက္ကာၾကားမွ အျပင္သို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္ရန္ စိတ္ကူးလိုက္ေသးသည္။ ေခြးမ်ား ၀ိုင္းအူေနၾကသည့္ အေကာင္းႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ခ်င္သည္။ ခန္းဆီးစကို ဟလိုက္မည္ စိတ္ကူးၿပီးမွ ဖြင့္မၾကည့္ရဲဘဲ ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ ျဖဴျဖဴအေကာင္းႀကီး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ မည္းမည္းႀကီးလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ၀ိုင္းအူေနသည့္ ေခြးမ်ားကို မထီေလးစား လုပ္ေနမည့္ အေကာင္ႀကီး လမ္းေလွ်ာက္ေနျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္။ ၀ိုင္းအူေနသည့္ ေခြးမ်ား ေနရာ ေရြ႕ေရႊ႕သြားသည္။

ရနာပံုေခတ္က မင္းညီမင္းသားမ်ားကို ကြပ္မ်က္ၿပီး ျမွဳပ္ႏွံရာ သုႆာန္ဟု မွတ္သားဖူးသည့္ ေနရာဆီမွာလည္း ေခြးမ်ား အူေနၾကသည္။ ေခြးခ်င္း ခ်ိတ္ဆက္မိျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ နာနာဘာ၀ခ်င္း ခ်ိတ္ဆက္မိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ေၾကာက္တတ္သည့္ ေခြးတစ္ေကာင္းက အခန္းေဘး အျပင္နံရံကို လာကပ္၍ တၿဖီးၿဖီး မာန္ဖီေနသည္။ သူ႕မွာ ေနာက္ေက်ာလံုေနပံုရသည္။ သူ႔ကို ေခ်ာက္ထုတ္လိုက္လွ်င္ ဟုိအေကာင္ႀကီးက ကိုယ့္ကိုပါ သတိထားမိလိမ့္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မာန္ဖီေနသည့္ ေခြးကို သည္းခံၿပီး ၿငိမ္ေနလိုက္ရသည္။ ေသခ်ာေအာင္ မီးပိတ္လိုက္သည္။ သတၱိခဲ ေခြးတစ္ေကာင္က တ၀ုတ္၀ုတ္ ေဟာင္ရင္း တဇြတ္ထိုး ၀င္သြားပံုရသည္။ သို႔ေသာ္ ဂိန္ကနဲ တစ္ခ်က္ေအာ္ၿပီး ရပ္သြားသည္။ မာန္ဖီသံ ၾကားေနရသည္။ ဟိုအေကာင္ႀကီးက မ်က္လံုးျပဴးျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္မည္။ ေၾကာက္ၿပံဳး ျပံဳးမိသည္။

ေခြးအူသံ ေခြးေဟာင္သံမ်ား ရပ္သြားျပန္သည္။ တီးလံုးတိုက္ထားသကဲ့သို႔ ႐ုတ္တရက္ တစ္ၿပိဳက္နက္တည္း ၿငိမ္က်သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဟိုအေကာင္ႀကီး ဖ်ပ္ကနဲ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေခြးအားလံုး မွင္တက္မိသြားျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

“ဘယံ ၀ါ ဆမၻိတတၱံ ၀ါ”ကို သတိရမိၿပီး ဂုဏ္ေတာ္ပြားသည္။ အရဟံမွ စေသာ္လည္း ဘဂ၀ါထိ မဆံုးဘဲ အရဟံမွ ျပန္ျပန္စေနရသည္။ မိုးသာ ျမန္ျမန္လင္းေစခ်င္ေတာ့သည္။

မိုးမလင္းခင္ ခဏေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသးသည္။ ေခြးမ်ားကား တ႐ုန္း႐ုန္းႏွင့္ အူေနဆဲ ေဟာင္ေနဆဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆြမ္းစားေက်ာင္းမွ အရုဏ္ဆြမ္းပင့္ တံုးေခါက္သံ ၾကားလိုက္ရ၍ အားတက္လာသည္။ ခန္းဆီစကို ရဲရဲလွစ္၍ မွန္ျပတင္းမွ ၾကည့္လိုက္ရာ ေခြးတစ္သိုက္ ေခြးဇာတ္ခင္းေနသည္ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့သည္။ တဏွာဘီလူး ပူး၀င္အပ္သည့္ ေခြးတို႔ေပးတကား။

(ဖိုတို - ခြက္ဒစ္ အင္တာနက္)

:)
ရွင္အာစာရ
ေခတၱ မႏၲေလး